وقتی که صدای آسمانی تو در خاموشی شب های زیبا طنین می افکند تو ای نغمه پرداز گشوده بال آسمان تنهایی من خبر نداری که من چشم به دنبال تو دارم.نمیدانی که گوش من چه سان درزیر درختان غرق شنیدن صدای تو شده است تا از باده ی این آهنگ سحرآمیز سرمست شود.نمیدانی که ازبیم خاموش کردن نوای زیبای تو جرئت آنرا که نفس برلب آرم یا قدم بر برگ خشکی نهم ندارم... واین صدای مرموز که فرشتگان آسمان چون من گوش بدان فراداده اند این آهنگ دلپذیر شب پارسا تو هستی.تو هستی ای پرنده ی خوش آهنگ که چنین نغمه سرداده ای! وما آدمیان با شنیدن صدای نارسای خودمان که گویی ناله ای است که ازدل برمیخیزد همیشه احساس میکنیم که یا اشکی در دیدگانمان میلرزد یا ناله ی غمی در گلویمان خاموش میشود! آلفونس دولامارتین"