Is owner
View only
Upload & Edit
Download
Share
Add to my account
Buy ads here
background image
(4ον)
Ὡς μικρό δεῖγμα αὐτῆς τῆς πατε-
ρικῆς στάσεως ἐπί Τουρκοκρατίας
παραθέτουμεἐλάχιστεςγνῶμεςσυν-
οδικέςκαίπατριαρχικές,ὡςκαίμερι-
κέςἐνέργειεςτῶνΚολλυβάδωνἉγίων
Πατέρων. Ἀπαντῶντες στούς Ἀγγλι-
κανούςἈνωμότουςοἱΠατριάρχαιτῆς
Ἀνατολῆς (1716/1725) ξεκαθαρίζουν
σαφῶς ὅτι τά δόγματα τῆς Ὀρθόδο-
ξουἘκκλησίαςὁρίσθηκαν«ὀρθῶςτε
καί εὐσεβῶς», ἀπό τούς Ἁγίους Πα-
τέρεςστίςΟἰκουμενικέςσυνόδουςκαί
δέν εἶναι δυνατόν οὔτε νά προσθέσει
κανείςοὔτενάἀφαιρέσει.Μέαὐστη-
ρότητα ἀποκλείουν κάθε διάλογο σέ
θέματα πίστεως καί καλοῦν τούς
Προτεστάντες Ἀγγλικανούς, ἄν ἐπι-
θυμοῦν τήν ἕνωση, νά συμφωνήσουν
μέ ὅσα ἡ Ἐκκλησία ἀπό τοῦ καιροῦ
τῶνἈποστόλωνκαίστήσυνέχειαδιά
τῶνΘεοφόρωνΠατέρωνἐδίδαξε,χω-
ρίς ἔρευνα καί συζητήσεις, ἀλλά μέ
ἁπλότητακαίὑπακοή.«Ἀνάγκηἀκο-
λουθῆσαι καί ὑποταγῆναι τοῖς διορι-
σθεῖσι καί διατα-χθεῖσιν ὑπό τῆς
ἀρχαιοπαραδότου καί πατροπαρα-
δότου καί παρά τῶν Ἁγίων καί οἰκου-
μενικῶνΣυνόδωνδιατάξεως,ἀπότοῦ
καιροῦ τῶν Ἀποστόλων καί τῶν καθ’
ἑξῆς ἐς τόδε θεοφόρων Πατέρων τῆς
Ἐκκλησίαςἡμῶν,μετάἁπλότητοςκαί
ὑπακοῆς καί ἄνευ τινός ἄλλης ἐρεύ-
νης καί περιεργείας»
20
. Στό ἴδιο
πνεῦμα ἡ Ὁμολογία Πίστεως τῆς ἐν
Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ
1727, κηρύσσει ὅτι «Ἐκλήθημεν ἄνω-
θεν οἱ εὐσεβεῖς τῆς ᾽Ανατολικῆς
Ἐκκλησίας Χριστιανοί διά τοῦ Πνεύ-
ματος τοῦ Ἁγίου ἀπό τε τῶν προ-
φητῶν, ἀπό τε τοῦ Σωτῆρος, ἡμῶν
Χριστοῦ,ἀπότετῶνἈποστόλων,ἀπό
τε τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καί
ἁπαξαπάντων τῶν ὑπό τοῦ ῾Αγίου
Πνεύματος ἐνηχηθέντων Ἁγίων Πα-
τέρων εἰς τό πιστεύειν καί φρονεῖν
ὅσαἡκαθ’ἡμᾶςτοῦΧριστοῦἘκκλη-
σία παρέλαβε καί διασώζει μέχρι
τοῦδεἀπαραμείωτακαίἀνόθευταεἰς
τό παντελές, εἴτε δόγματα πίστεως,
ὅρους τε καί κανόνας, εἴτε παραδό-
σειςτῆςἘκκλησίαςἐγγράφουςτεκαί
ἀγράφους»
21
. Ἐνωρίτερα ὁ γνωστός
καίμέγαςὄντωςπατριάρχηςἹερεμίας
Β΄, ὁ Τρανός, στήν δεύτερη ἀπάντη-
σή του πρός τούς Λουθηρανούς θεο-
λόγους τῆς Τυβίγγης, ἀφοῦ σύντομα
διεπίστωσεὅτιδένμπορεῖνάγίνειθε-
ολογικός διάλογος μαζί τους, ἐπειδή
κυρίωςἀπορρίπτουντούςἉγίουςΠα-
τέρες, πάνω στούς ὁποίους στηρίζε-
ται ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, μέ
εὐγένεια ἀλλά καί ἀποφασιστικότη-
ταδιέκοψετόνδιάλογοκαίτούςἄφη-
σενάβαδίζουνστόνδικότουςδρόμο:
«Ἀξιοῦμενδέὑμᾶςτοῦλοιποῦμήκό-
πους παρέχειν ἡμῖν, μηδέ περί τῶν
αὐτῶν γράφειν καί ἐπιστέλλειν, εἴ γε
τούςτῆςἘκκλησίαςφωστῆραςκαίθε-
ολόγους ἄλλοτε ἄλλως μεταχειρίζε-
σθε, καί τοῖς λόγοις τιμῶντες αὐτούς
καί ἐπαίροντες, τοῖς ἔργοις ἀθετεῖτε,
καί τά ὅπλα ἡμῶν ἄχρηστα ἀποδει-
κνύετε, τούς λόγους αὐτῶν τούς ἁγί-
ους καί θείους, δι’ ὧν ἄν ἡμεῖς γρά-
φειν καί ἀντιλέγειν ὑμῖν εἴχομεν.
῞Ωστετόκαθ’ἡμᾶς,ἀπαλλάξατετῶν
φροντίδων ἡμᾶς. Τήν ὑμετέραν οὖν
πορευόμενοι, μηκέτι μέν περί δογμά-
των,φιλίαςδέμόνηςἕνεκα,εἰβουλη-
τόν, γράφετε» (1581)
22
. Μέ βάση
αὐτήν τήν πατερικώτατη πατριαρχι-
κήθέση,ἐδῶκαίπολλάχρόνιαἔπρε-
πενάδιακοποῦνοἱἐπιζήμιοιθεολογι-
κοίδιάλογοιμέὅλουςτούςαἱρετικούς,
ὅπως ἔχουμε ζητήσει ἐδῶ καί ἀρκετά
χρόνιαπολλοίκληρικοίκαίθεολόγοι.
Οἱ Ἅγιοι Κολλυβάδες καί μάλιστα
οἱ τρεῖς ἐξέχοντες μεταξύ αὐτῶν ὁ
ἀρχιεπίσκοπος Κορίνθου Μακάριος
Νοταρᾶς,ὁμοναχόςΝικόδημοςἉγιο-
ρείτης καί ὁ ἱερομόναχος Ἀθανάσιος
Πάριος, ἐξουδετέρωσαν πλήρως τήν
μεταπατερικότητατῶνΠαπικῶν,τῶν
ΛουθηροκαλβίνωνΠροτεσταντῶνκαί
τῶνΔιαφωτιστῶνβασικῶςμέτάἑξῆς
μέτρα: μέ ἐντυπωσιακά πληθωρική
ἔκδοση ποικίλων πατερικῶν ἔργων,
κορυφαῖο τῶν ὁποίων εἶναι ἡ «Φιλο-
καλία» τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν, μέ προ-
βολήτῶνπατερικῶνλειτουργικῶνπα-
ραδόσεων, ὅπως ἡ συχνή θεία κοινω-
νίακαίἡτέλεσητῶνμνημοσύνωνμό-
νοντάΣάββατακαίὄχιτίςΚυριακές·
μέ τήν σύνταξη πλήθους ὑμνογρα-
φικῶνἔργωνκαίἀκολουθιῶνστήνκα-
θιερωμένη γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας,
παρά τό χαμηλό μορφωτικό ἐπίπεδο
τῶν πιστῶν τῆς ἐποχῆς τους· μέ τήν
πολύ συχνά ἀπαντώμενη στά ἔργα
τους ἀντιπαπική καί ἀντιπροτεσταν-
τικήδιδασκαλίατους,ὅπωςκαίμέτήν
ἀντιπαράθεσή τους καί πρός τούς
Εὐρωπαίους καί Ἕλληνας διαφωτι-
στάς, ἰδιαίτερα ἐκ μέρους τοῦ Ἁγίου
Ἀθανασίου τοῦ Παρίου, ὁ ὁποῖος γιά
τόν λόγο αὐτό δέχθηκε μεγάλη ἀρνη-
τική κριτική ἀπό τούς “Φωταδιστές”
λογίους.Ἰδιαίτεραμάλισταγιάτόθέ-
μα τῶν μεταφράσεων τῶν λειτουρ-
γικῶν κειμένων, πού ταλαιπωρεῖ, χω-
ρίςλόγο,τήνσύγχρονηἐκκλησιαστική
ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ:
ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥ-
ΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ
ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ
ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20
ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος
18 ΜΑΪΟΥ 2012 Διονυσίου, Ἀνδρέου, Παύλου, Χριστίνης, Ἡρακλείου καί τῶν σύν αὐτῷ μαρτύρων
ΕΤΟΣ ΝΒ´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1927
Η
ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ἀπό τά ὑπό-
γεια καί σκοτεινά ρεύματα τῆς Ἀ-
μερικῆς ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, ἡ ὁποία ἔ-
χει ὡς στόχους: 1ον) τήν παγκόσμιον Κυ-
βέρνησιν 2ον) τήν δημιουργίαν μίας νέας
Παγκοσμίου Θρησκείας μέσῳ τῆς Παναι-
ρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί 3ον) τήν
δημιουργίαν ἑνός Παγκοσμίου Κυβερνή-
του-Διδασκάλου (Ἀντίχριστος) ἔχει ἐνερ-
γόν ρόλον εἰς τούς ἐπικειμένους Ὀλυμ-
πιακούς Ἀγῶνας τοῦ Λονδίνου. Ἡ Νέα Ἐ-
ποχή καί τά ὑπόγεια κέντρα τῆς Ἀμερι-
κῆς, τά ὁποῖα εὑρίσκονται ὄπισθεν αὐτῆς
ἐπέβαλον εἰς τήν Κυβέρνησιν τοῦ Λονδί-
νου καί εἰς τήν Ἀγγλικανικήν «Ἐκκλη-
σίαν» τήν ἀπαγόρευσιν τῶν θρησκευτικῶν
συμβόλων καί τήν δημιουργίαν ἑνός νέου,
τό ὁποῖον θά ἔχη τήν λέξιν Πίστις, θά φέ-
ρη μίαν ὑδρόγειον καί τά λογότυπα τῶν
Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων. Ἡ «ἐφεύρεσις» καί
ἡ ἐπιβολή αὐτοῦ τοῦ θρησκευτικοῦ συμ-
βόλου ἔγινε, διά νά μή ὑπάρχουν φανατι-
σμοί καί ἀντιπαραθέσεις πιστῶν διαφό-
ρων θρησκειῶν. Οὐσιαστικῶς ἡ Νέα Ἐπο-
χή κάνει τό πλέον ἀποφασιστικόν βῆμα,
μέσῳ τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, διά νά
ἐπιβάλη τό θρησκευτικόν σύμβολόν της,
τό ὁποῖον ἴσως νά μή εἶναι τό τελικόν.
Μετά τήν ἐξέλιξιν αὐτήν διαπιστώνομεν
ὅτι τά ὑπόγεια ρεύματα τῆς Ἀμερικῆς:
1ον) Ἐλέγχουν τήν Μασωνίαν εἰς τήν ὁποί-
αν ἕκαστον μέλος, ὅταν συνέρχεται ἡ
Στοά, διαγράφει ἤ πετάει εἰς τόν «κάλα-
θον τῶν ἀχρήστων» τήν Πίστιν του, διά νά
μή ὑπάρχουν εἰς τά μασωνικά τάγματα μέ
Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙ
ΟΛΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Καθιερώνει ἕνα νέον σύμβολον πίστεως, τό ὁποῖον θά ἑνώση τούς πιστούς, οἱ ὁποῖοι θά συμμετάσχουν εἰς τούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνας. Ὅλα τά χαρακτηριστικά του.
«Γκάφα» ἢ ἔμμεσος ἀναγνώρισις τῆς οὐνίας ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου;
ΕΔΕΧΘΗ ΜΕ ΤΙΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΕΝΑ
ΔΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΝΑΠΑΤΕΩΝΑ
Ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς καὶ ἀποκαλύ-
πτει διαρκῶς τὴν παρουσίαν Του
καὶ ἐκθέτει ὅλας ἐκείνας τὰς κε-
φαλὰς τῆς Διοικούσης Ἑλληνοφώ-
νου Ὀρθοδοξίας, αἱ ὁποῖαι ἀποστα-
τοῦν ἐκ τῆς ἀληθοῦς πίστεως, κα-
ταφρονοῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας
καὶ διακηρύσσουν ὅτι δὲν ὑφίστα-
ται σχίσμα μετὰ τῶν Παπικῶν, ἀλλὰ
μία ἁπλῆ διαίρεσις. Εἰς τὴν προκει-
μένην περίπτωσιν ἐκτίθεται διὰ
πολλοστὴν φορὰν ὁ Οἰκουμενικὸς
Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ
μέγας διδάσκαλος τοῦ Οἰκουμενι-
σμοῦ Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης
κ. Ἐλπιδοφόρος, Ἡγούμενος τῆς
Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Χάλκης καὶ κα-
θηγητὴς εἰς τὸ Πανεπιστήμιον
Θεσσαλονίκης. Ὁ Οἰκουμενικὸς
Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος συμπροσεύ-
χεται μετὰ ἀλλοδόξων καὶ ἑτερο-
δόξων εἶναι γνωστὸν ὅτι προβαίνει
εἰς αὐθαιρεσίας περὶ τὴν Πίστιν, ὡς
ἔχει ἐπισημάνει πολὺ ἐπιτυχῶς ὁ
Σεβ. Μητροπολίτης Αἰγιαλείας καὶ
Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος. Ἐνῶ
ἀπειλεῖ, τρομοκρατεῖ, ἀφορίζει καὶ
ζητεῖ τὴν κεφαλὴν ἐπὶ πίνακι Σεβ.
Μητροπολιτῶν, Ἁγιορειτῶν, Καθη-
γουμένων Ἱερῶν Μονῶν, Ρασοφό-
ρων Καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ
Θεολόγων, ἐπειδὴ τὸν ἐλέγχουν
διὰ τὴν καταφρόνησιν τῶν Ἱερῶν
Κανόνων καὶ τὴν ἀπροκάλυπτον
σύμπλευσίν του μὲ τὴν παναίρεσιν
τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ἀρνεῖται πᾶσαν συζήτησιν μὲ
ὅσους ἐπισημαίνουν τὴν καταφρό-
νησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἐκ μέ-
ρους του, ἀλλὰ συναντᾶται μετὰ
χαρᾶς μὲ τοὺς ἐκπροσώπους ὅλων
τῶν αἱρετικῶν χριστιανῶν, προσδί-
δων εἰς τὰς συναντήσεις πανηγυ-
ρικὸν χαρακτῆρα. Τὸ αὐτὸ ἔπραξε
κατὰ τὴν συνάντησίν του μὲ Οὐνί-
τας καὶ ἰδιαιτέρως μὲ ἕνα «διεκ-
κλησιαστικὸν οἰκουμενιστὴν ἀπα-
τεῶνα», (ὡς τὸν χαρακτηρίζει τὸ
Ἐκκλησιαστικὸν Πρακτορεῖον Εἰ-
δήσεων «Ρομφαία», τὸ ὁποῖον ἔκα-
νε τὴν ἀποκάλυψιν). Αὐτὸς ὁ διεκ-
κλησιαστικὸς ἀπατεών, τὸν ὁποῖον
ἐδέχθη ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρ-
χης καὶ ἐφιλοξένησεν εἰς ὅλους
τοὺς χώρους τοῦ Πατριαρχείου ὁ
νεοεκλεγεὶς Σεβ. Μητροπολίτης
Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, εἶναι
πρώην «Μητροπολίτης» τοῦ σχι-
σματικοῦ Πατριαρχείου Κιέβου ἀλ-
λὰ καὶ «Οὐνίτης ἐπίσκοπος, μιᾶς
παπικῆς παρασυναγωγῆς», ὡς τονί-
ζει τὸ προαναφερθὲν πρακτορεῖον
καὶ κυκλοφορεῖ ὡς «ταπεινὸς οὐνί-
της ἱερέας». Εἰς τὴν προσωπικὴν
ἱστοσελίδα, τὴν ὁποίαν ἔχει εἰς τὸ
Ἴντερνετ ἔχει καταχωρήσει φωτο-
γραφίας ἀπὸ τὰς ὁποίας προκύπτει
ἄλλοτε ὡς Παπικὸς «ἱερεύς» καὶ
ἄλλοτε ὡς Ὀρθόδοξος «Ἀρχιε-
ρεύς». Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρ-
χεῖον καὶ προσωπικῶς ὁ Οἰκουμε-
Παρέμβασις ὑπὸ
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου
εἰς τὰς πολιτικὰς
ἐξελίξεις
Παρέμβασιν εἰς τὰ πολιτικὰ
πράγματα τῆς Χώρας ἔκανεν ὁ
Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱε-
ρώνυμος, ἐνῶ ἤρχιζεν ἡ τελευ-
ταία σύσκεψις τῶν Πολιτικῶν
Ἀρχηγῶν ὑπὸ τὸν Πρόεδρον
τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολον
Παπούλιαν διὰ τὴν συγκρότησιν
σχηματισμοῦ Οἰκουμενικῆς Κυ-
βερνήσεως. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
εἰς δήλωσίν του ἐτόνισε: «Ἔ-
στω κι αὐτὴ τὴν ὕστατη στιγμὴ
ὀφείλουν ὅλοι νὰ ἀντιληφθοῦν
τὸ αὐτονόητο. Ὀφείλουν νὰ
ἀντιληφθοῦν πὼς πάνω ἀπὸ τὰ
ὅποια συμφέροντά μας βρίσκε-
ται τὸ γενικὸ συμφέρον τοῦ τό-
που καὶ τὸ κοινὸ καλὸ καὶ πάνω
ἀπ᾽ ὅλους μας βρίσκεται ἡ
Ἑλλάδα».
Ἡ ἔκκλησις τοῦ Ἀρχιεπισκό-
που ἔπεσεν εἰς τὸ κενόν. Κυ-
βέρνησις δὲν ἐσχηματίσθη. Ἡ
Χώρα βαδίζει εἰς νέας ἐκλογὰς
ἐντὸς τοῦ Ἰουνίου.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ
Τὴν 21ην Μαΐου ἑορτάζομεν τήν μνήμην τῶν Ἁγίων
καί Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.
Ἀνωτέρω εἰκών τῶν Ἁγίων προερχομένη ἐκ τοῦ χρω-
στῆρος τῆς Ἀδελφότητος τῶν Παχωμαίων Ἁγίου Ὄρους.
Ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
«ΕΧΕΤΕ ΛΑΒΕΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ»;
Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ, ΟΧΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑΙ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Ο
Ι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ θαυμάζουν τούς Ἁγίους, παλαιούς καί νεώτερους
καί μέ ἐνδιαφέρον διαβάζουν τούς βίους τους. Θά ἔλεγε κανείς
ὅτι ὑπάρχει πνευματική δίψα καί αὐτό εἶναι καλό, γιατί ἔχουν
ὡς πρότυπά τους τούς ἀνθρώπους, πού τήρησαν στή ζωή τους τίς
ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.
Μακάρι νά συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι
διαφορετική καί δέν ἐπιτρέπει νά αἰσιοδοξοῦμε. Τήν περιγράφω μέ
μία μόνο φράση: Θαυμάζουμε χωρίς νά ἀγωνιζόμαστε! Καί αὐτό δέν
εἶναι πράξη μιᾶς ἡμέρας ἤ μιᾶς ἑβδομάδας. Εἶναι σταθερή τακτική.
Ἐπιπλέον προσπαθοῦμε μέ πολλούς καί ποικίλους τρόπους νά φέ-
ρουμε στά μέτρα μας τούς Ἁγίους. Εὔκολα βγάζουμε τό συμπέρασμα
ὅτι ἄν ζοῦσαν οἱ ἅγιοι στίς ἡμέρες μας, πού εἶναι γεμάτες προβλήμα-
τα καί ἀγωνίες, θά ἦταν μετριοπαθέστεροι καί δέν θά θεωροῦσαν τό
μερικό συμβιβασμό μέ τόν κόσμο, ἁμαρτία. Μέ ἄλλα λόγια θά ἔριχναν
νερό στό κρασί τους. Μέ τήν παράλογη αὐτή σκέψη θέλουμε ἐμεῖς νά
γίνουμε ἀνώτεροί τους!
Τό φαινόμενο τῆς ἀπροθυμίας γιά πνευματικό ἀγώνα παρατηρεῖται
καί στούς κληρικούς καί θεολόγους, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν τούς
ἄλλους, ἀλλά οἱ ἴδιοι δέν τηροῦν τίς ἐντολές! Γι᾽ αὐτό καί ὁ λαός δέν
τούς ἔχει σέ μεγάλη ὑπόληψη.
Ὁ Γέροντας Παΐσιος, ἐπικοινώντας καθημερινά μέ πολλούς ἀνθρώ-
πους καί ἀντιμετωπίζοντας τά πνευματικά τους προβλήματα, εἶχε δια-
πιστώσει ὅτι οἱ περισσότεροι χριστιανοί δέν ἦταν ἀγωνιστές, γι᾽ αὐτό
καί ζητοῦσε νά ἀλλάξουν τακτική. Ἔλεγε: «Πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνι-
στές καί ὄχι μόνο θαυμαστές. Δέν ὠφελεῖ νά θαυμάζουμε μόνο τούς
Ἁγίους, χρειάζεται νά μποῦμε στό στάδιο, νά ἀνασκουμπωθοῦμε καί
νά παλαίψουμε. Πολλοί συνηθίζουν νά κάθονται ἀναπαυτικά στίς πο-
λυθρόνες, νά τρῶνε πασατέμπο καί νά χειροκροτοῦν, χωρίς νά ἀγω-
νίζονται. Ἔτσι ὅμως δέν γίνεται προκοπή». Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ἴδιος ὁ
π. Παΐσιος ἦταν ἀγωνιστής καί δέν συμβιβαζόταν μέ τόν κόσμο. Δέν
ἦταν ὁ θεωρητικός οὔτε ὁ λόγιος, ἀλλά ὁ πρακτικός μοναχός, πού ὅ,τι
γνώριζε καί ἔλεγε στούς ἐπισκέπτες του στηριζόταν στήν ἀσκητική
του ἐμπειρία. Γι᾽ αὐτό καί ἦταν πειστικός. Οἱ ἄνθρωποι ζητοῦσαν τήν
κατά Θεόν σοφία του, ὄντας ὁ ἴδιος ἀπόφοιτος τοῦ δημοτικοῦ σχο-
λείου. Τό ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι τῆς Παναγούδας ἦταν τό μεγάλο σχο-
λεῖο τῆς εὐσέβειας. Καί εἶχαν περάσει ἀπό ἐκεῖ χιλιάδες ἄνθρωποι!
Πρέπει ὅλοι ἀπό τόν εὔκολο θαυμασμό τῶν Ἁγίων νά προχωροῦμε
στή μίμησή τους, δηλαδή νά ἀγωνιζόμαστε μέ ἀποφασιστικότητα καί
σταθερότητα, γιά νά μποροῦμε νά ἐλπίζουμε. Ἰδιαίτερα πρέπει νά
εἴμαστε προσεκτικοί στά ὅσα διδάσκουν οἱ στοχαστικοί κληρικοί καί
θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς εἶναι ἄγευστοι πνευματικῆς ζωῆς. Οἱ
κρίσεις τους δέν παρακινοῦν στόν κατά Θεόν ἀγώνα, ἀλλά στόν συμ-
βιβασμό μέ τόν κόσμο καί τήν ὀλέθρια ἐκκοσμίκευση.
Τερματίζοντας ὁ ἀπόστολος
Παῦλος τή δεύτερη περιοδεία
καί ἀρχίζοντας τήν τρίτη, πέρα-
σε τά βορειότερα μέρη τῆς Μι-
κρᾶς Ἀσίας καί πῆγε στήν Ἔφε-
σο. Κάπου ἐκεῖ βρῆκε μιά ὁμά-
δα ἀπό δώδεκα "μαθητές" - μᾶλ-
λον "κατηχούμενους χριστια-
νούς", καί τούς ρώτησε: «Εἰ
Πνεῦμα Ἅγιον ἐλάβετε πιστεύ-
σαντες;». Ἐκεῖνοι ἀπάντησαν:
«Ἀλλ᾽ οὐδέ εἰ Πνεῦμα Ἅγιόν ἐ-
στιν ἠκούσαμεν». Οὔτε ἄν ὑπάρ-
χει Ἃγιο Πνεῦμα, ἀκούσαμε, πού
μεταδίδει χαρίσματα.
Τότε, τούς ρωτάει καί πάλι:
"Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε;" Ἐκεῖ-
νοι, μέ τήν ἴδια ἁπλότητα καί
ἀφέλεια, τοῦ ἀπάντησαν: "Εἰς
τό Ἰωάννου βάπτισμα".
Ἡ ἀπάντηση ὅμως τῶν δώδεκα,
ἦταν μιά ἄριστη εὐκαιρία γιά τόν
Παῦλο, ὥστε νά τούς κατηχήσει,
γιά νά γίνουν ἀληθινοί χριστιανοί.
Τούς ἐξήγησε λοιπόν ὅτι τό βά-
πτισμα τοῦ Ἰωάννη ἦταν βάπτι-
σμα μετάνοιας, ἐνῶ τό χριστιανι-
κό βάπτισμα εἶναι βάπτισμα "σω-
τηρίας". Ἔτσι, σάν ἄκουσαν αὐτά
πού τούς εἶπε, βαπτίσθηκαν στό
ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.
Συχνά στήν Παλαιά Διαθήκη
ἀναφέρεται ἡ ὕπαρξη, ἡ ἐνέρ-
γεια καί τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος, ἀλλ᾽ ἡ θεότητά Του
ὁρίζεται καί καθορίζεται σαφέ-
στερα στήν Καινή Διαθήκη. Ἄλ-
λωστε τό τριαδολογικό δόγμα,
καί ὅλες οἱ δογματικές-θεολογι-
κές ἀλήθειες, βρίσκουν τό πλή-
ρωμά τους στήν Καινή Διαθήκη.
Εἰπώθηκε ὅτι, "ἡ οἰκονομία τῆς
Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν ὁ αἰώ-
νας τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ χρόνος
τῆς παρουσίας τοῦ Ἰησοῦ Χρι-
στοῦ στή γῆ, ἦταν ὁ αἰώνας τοῦ
Θεοῦ Υἱοῦ, καί τώρα, ἀπό τήν
Πεντηκοστή κι ἐδῶ, ζοῦμε στόν
αἰώνα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος".
Τό 8ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου
τῆς Πίστεως διατυπώνει τήν Ὀρ-
θόδοξη διδασκαλία γιά τό Ἅγιο
Πνεῦμα μέσα σέ μιά μικρή πρό-
ταση: "(Πιστεύω) καί εἰς τό
Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Κύριον, τό
Ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκ-
πορευόμενον, τό σύν Πατρί καί
Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί
συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν
διά τῶν προφητῶν".
Τό Ἅγιον Πνεῦμα, ὡς συνά-
ναρχο καί συναΐδιο μέ τόν Πα-
τέρα καί τόν Υἱό, ἐνεργεῖ παν-
τοῦ καί πάντοτε. Τήν παρουσία
Του, τό φωτισμό Του καί ὅλες τίς
ἐνέργειες καί τίς ἰδιότητές Του,
τίς βλέπουμε ἐμφανέστατα στά
ἱερά καί θεόπνευστα πρόσωπα
καί τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς
Διαθήκης, δηλαδή, τούς προφῆ-
τες καί τούς ἀποστόλους.
Ὅταν ὁ Κύριος βεβαιεῖ τούς
μαθητές Του ὅτι θά τούς στείλει
"ἄλλον Παράκλητον" καί θά
τούς "διδάξη πάντα" καί "ὑπο-
μνήση πάντα", μέ τή λέξη "ἄλ-
λον", δείχνει τῆς ὑποστάσεως τή
Πρόκειται διὰ πρώην σχισματικὸν Μητροπολίτην Κιέβου, ὁ ὁποῖος κυκλοφορεῖ ἄλλοτε ὡς
προτεστάντης, ἄλλοτε ὡς παπικὸς «ἱερεύς», ἄλλοτε ὡς Ὀρθόδοξος «Ἀρχιερεύς», ἄλλοτε ὡς
«ταπεινὸς οὐνίτης ἱερεύς» κι ἄλλοτε ὡς Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Πάντα ταῦτα
τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τρομοκρατεῖ καὶ ζητεῖ τὴν κεφαλὴν ἐπὶ πί-
νακι Σεβ. Μητροπολιτῶν καὶ θεολόγων, ἐπειδὴ ἐλέγχουν τὰς αὐθαιρεσίας του περὶ τὴν πίστιν.
Ἡ ἔκτακτος διπλῆ σύναξις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ
ὁποία συνῆλθε τὴν 14ην Μαΐου εἰς τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος διέψευσε μὲ τὸν
πλέον κατηγορηματικὸν τρόπον δημοσίευμα ὅτι προτίθεται νὰ ἀποσπασθῆ
ἐκ τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ αἱ τελευταῖαι κυβερνήσεις ἀνέτρεψαν τὸ φορολο-
γικὸν καθεστώς, τὸ ὁποῖον ἴσχυε διὰ τὰ ἀκίνητα τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τὰ εὑρι-
σκόμενα ἐκτὸς τῆς Ἀθωνικῆς Χερσονήσου.
Τὸ ἀνακοινωθὲν
Ὁλόκληρον τὸ ἀνακοινωθὲν ὑπὸ ἡμερομηνίαν 14ην Μαΐου, τῆς ἐκτάκτου
Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«Συνῆλθε σήμερα στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἡ Ἔκτακτος Διπλῆ
Ἱερὰ Σύναξις τῶν Ἀντιπροσώπων καὶ Προϊσταμένων τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν
Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω μὲ θέμα τὶς συνέπειες στὴν ἐπιβίωση τοῦ
Ἁγίου Ὄρους ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τῶν τελευταίων φορολογικῶν μέτρων καὶ
ἀπεφάσισε νὰ ἀνακοινώση ὑπεύθυνα καὶ ἀντικειμενικὰ τὰ ἑξῆς:
Ἐπειδὴ τελευταῖα εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἀνεύθυνες φημο-
Ὑπόμνημα Ἁγιορειτῶν πρός τόν Οἰκ. Πατριάρχην
«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ»
ΚΕΜΠΑ
3645
ΚΩΔΙΚΟΣ
3053
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 6ην ΣΕΛ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 6ην ΣΕΛ.
Ἀνεύθυνοι αἱ φῆμαι περὶ διακοπῆς τῶν σχέσεών
του μὲ τὴν Πολιτείαν
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ: ΕΙΜΕΘΑ
ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟΝ ΤΜΗΜΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Εὐελπισθεῖ νὰ διευθετηθῇ τὸ φορολογικὸν ζήτημα
Διατί εὐθύνεται ἡ «Γενιά
τοῦ Πολυτεχνείου» διά τήν
καταστροφήν καί τόν ἐξευ-
τελισμόν τῆς Ἑλλάδος.
Τούς λόγους ἀναλύει εἰς
πατριωτικήν ἐγκύκλιόν του
ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως
κ. Ἄνθιμος. Σελ. 8
Ἔντονοι προβληματισμοί
εἰς τήν συντριπτικήν πλει-
οψηφίαν τῆς Διοικούσης
Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
διά τήν ὑπερψήφισιν μι-
κρῶν κομμάτων. Σελ. 8
Ναί εἰς τήν σωτηρίαν τῆς
οἰκονομίας, ὄχι εἰς τό «ξε-
πούλημα» τῶν ἐθνικῶν θε-
μάτων καί τάς ἀπειλάς ἐ-
ναντίον τῆς Ὀρθοδόξου
Ἐκκλησίας. Σελ. 5
Πῶς οἱ θεολόγοι μέ τήν
συντονισμένην
δρᾶσιν
των ἀπέτρεψαν τήν παγί-
δευσιν τῆς ΔΙΣ εἰς τήν
ἀλλαγήν τοῦ Μαθήματος
τῶν Θρησκευτικῶν. Σελ. 5
ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»
Π
ΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ, θαυμάζουμε τήν ἀγωνία σας διά τάς κινήσεις εἰς
τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος πού, κατά τήν ἐπιστολήν σας, «δέν
συμβιβάζονται πρός τό Ὀρθόδοξο ἦθος καί ἔθος, ἐγκυμονοῦσαι
κινδύνους καί ἀπροβλέπτους συνεπείας διά τήν ἑνότητα ὅλης τῆς
Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».
Τό θαυμαστόν εἶναι ὅτι δέν ἀντιλαμβάνεστε τούς κινδύνους καί τίς
συνέπειες ἀπό τίς ἰδικές σας κινήσεις, πού ἀναστατώνουν τόν Ὀρθό-
δοξο Λαό, ὥστε νά ἐκφράζονται μέ ἐπιφωνήματα, ὅπως «Δέν εἶστε Πα-
τριάρχης, εἶστε Αἱρεσιάρχης».
Στήν συνέχεια ἐγκωμιάζετε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί καλῶς
ποιεῖτε, ἐπειδή ἐγαλούχησε εἰς τά ὀρθόδοξα νάματα τόν Ἑλληνικόν
Λαόν σέ καιρούς χαλεπούς, ἀλλ᾽ ὅμως, εἰς τούς χαλεπούς καιρούς τῶν
τελευταίων τριῶν Πατριαρχῶν, μᾶς ἔχει κατασκανδαλίσει μέ τίς πρω-
τοφανεῖς καινοτομίες σας, ὅπως εἶναι οἱ συμπροσευχές μέ αἱρετικούς,
ἀκόμη καί μέ ἀλλοπίστους, οἱ ἀναγνωρίσεις τῶν αἱρετικῶν «ἐκκλη-
σιῶν», τῆς «ἱερωσύνης» καί τῶν «μυστηρίων» τους, οἱ ὑποχωρήσεις
στίς ἀξιώσεις καί στά δόγματά τους, ὅπως εἶναι ἡ ἕνωση μέ διατήρη-
ση τῶν δογματικῶν παρεκκλίσεών τους, οἱ παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κα-
νόνων, οἱ διωγμοί Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, πού ὀρθοτομοῦν τόν λό-
γον τῆς ἀληθείας.
Πῶς ἰσχυρίζεστε ὅτι καί ἐσεῖς ὀρθοτομεῖτε τήν Ἀλήθεια, ὅταν βλα-
σφημώντας τούς ἁγίους ὁμολογητάς καί διδασκάλους, γράφετε ὅτι
«οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν,
ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίσκονται ἤδη
εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ»; (Ἐκκλ. Ἀλήθεια 16.12.98).
Πῶς νά μή κρίνουμε καί ἀμφισβητήσουμε, ὅπως γράφετε, τίς πανορ-
θόδοξες ἀποφάσεις περί συμμετοχῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἰς
τούς διεξαγομένους Διαλόγους, ὅταν βλέπουμε ὅτι καταντροπιάζεται
ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ τούς ἐκπροσώπους της, πού ἀδιάντροπα συ-
νομιλοῦν ἤ μᾶλλον βλασφημοῦν μέ ὁμοφυλόφιλους καί δεσποτίνες,
πού φρονοῦν τήν «θεωρία τῶν κλάδων» καί ἐξευτελίζουν τήν Ὀρθό-
δοξη Ἐκκλησία λέγοντας ὅτι, εἶναι ἀδελφή Ἐκκλησία μέ τίς βδελυρές
«ἐκκλησίες», πού δημιούργησε ὁ διάβολος χρησιμοποιώντας τούς αἱρε-
σιάρχες καί κάνουν τήν Ἐκκλησίαν μας ἕνα κλαδί αὐτοῦ τοῦ ἀσεβέ-
στατου δένδρου τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Θεομπαιχτῶν»;
Πῶς νά μή ἀμφισβητήσουμε τίς βαρύγδουπες διακηρύξεις σας πε-
ρί προάσπισης καί φύλαξης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί κανονικῆς τά-
ξεως, ὅταν βλέπουμε νά τά ἰσοπεδώνετε; Πῶς νά διατηρήσουμε, ὅπως
ζητεῖτε, τήν ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη πρός τούς ποιμένας μας μετά ἀπ᾽
ὅσα ἐπισημάναμε;
Ἀντί Παναγιώτατε, νά τοποθετηθεῖ, ὅπως ζητεῖτε, ἐπισήμως καί συν-
οδικῶς ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία στό νά ἀπορρίψει καί καταδικάσει τίς
ἀστήρικτες, κατά τήν γνώμη σας, ἀνεδαφικές καί ἐπικίνδυνες θέσεις
τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν καί τῶν ὁμάδων, πού διαφωνοῦν στήν Οἰκου-
μενική σας κίνηση, μήπως εἶναι καλύτερα νά καταδικάσει τίς Οἰκου-
μενιστικές κινήσεις σας, πού καταδικάζονται ἀπό τίς Οἰκουμ. Συνό-
δους, τούς Ἱερούς Κανόνες καί τούς Ἁγίους Πατέρες, πού ἀπορρί-
πτετε, δημιουργώντας μέ σκοπό τήν ἀπόρριψή τους τήν Μεταπατερι-
κή Θεολογία;
Ἐξάλλου πολλοί Ἀρχιερεῖς, Θεολόγοι, Πατέρες καί πολύς λαός θέ-
λει νά σταματήσει αὐτή ἡ γελοία ἱστορία τῶν Διαλόγων, πού ἐσεῖς
ὑποστηρίζετε.
Εὐχόμαστε ὁ Θεός νά ἀφαιρέσει τήν θλίψη καί ἀγωνία σας ἀπό τόν
φόβο «οὗ οὐκ ἦν φόβος» καί νά ἐμβάλει εἰς τήν καρδίαν σας τήν δύνα-
μη καί τήν αἰσιοδοξία, πού προέρχονται ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί πολιτεία
τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀπό τήν ὁποία ἀσυναίσθητα ἔχετε παρεκκλίνει.
Ἀφῆστε λοιπόν, Παναγιώτατε, τίς ἀπειλές καί καταδίκες, διότι ὁ Θε-
ός σᾶς κατέστησε ποιμένα στήν κορυφή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας,
ὄχι γιά νά σκορπίζετε τά πρόβατα, ἀλλά διά νά πορεύεσθε ἔμπροσθεν
αὐτῶν καί αὐτά νά ἀναγνωρίζουν τήν φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας καί νά
ἀκολουθοῦν, τό ὁποῖο ὅμως δέν συμβαίνει, διότι ἀκοῦμε ἀλλοτρίων
φωνήν (Ἰωάν. κεφ.10).
Μέ τόν προσήκοντα σεβασμό
Ἁγιορεῖται Πατέρες
ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙΣ
ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΜΑΧΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤOΣ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση
Ἀμείλικτα ἐρωτήματα πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον ὑπὸ ἱστοσελίδος, διὰ ἐπω-
νύμου ὑπογραφῆς, ἡ ὁποία ἀπεκάλυψε τὸ θέμα. Ἐρώτημα ὑπὸ τῆς ἰδίας ἱστοσελίδος καὶ διὰ τὸ Ὀρθό-
δοξον φρόνημά του. Αἱ ἐπίσημοι ἀρχαὶ ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ρωμαιοκαθο-
λικῶν, τὸν ὁποῖον ἐδέχθη ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ὁ διεκκλησιαστικὸς οἰκουμενιστὴς ἀπατεὼν
μετέβη εἰς τὸ Φανάριον διὰ τὸν ἐκκαθολικισμὸν τῆς Ἀνατολικῆς Οὐκρανίας μέσῳ τῆς Οὐνίας. Ἔκθε-
τος καὶ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, μέγας διδάσκαλος τῶν στόχων τοῦ Οἰκου-
μενισμοῦ. Ὁλόκληρος ὁ φάκελλος τοῦ διεκκλησιαστικοῦ οἰκουμενιστοῦ ἀπατεῶνος εἰς τὴν σελίδα 7.
background image
ἐπικαιρότητα,ἐκτόςτοῦὅτιοὐδέποτε
πέρασε ἀπό τόν νοῦ τῶν ἀνά τούς
αἰῶνας Ἁγίων Πατέρων παρόμοιος
προβληματισμός, ἀντίθετα μάλιστα
ἐξακολουθοῦν νά συντάσσουν ἀκο-
λουθίες στήν ἀρχαία γλώσσα καί μέ-
χριτῶνἡμερῶνμας,ὑπάρχειμίασχε-
δόνἄγνωστησημαντικήθέσητοῦἉγί-
ουΝικοδήμουτοῦἉγιορείτουπούτήν
παρουσιάζουμεἐδῶ,μήπωςκαίαὐτή,
μαζί μέ ὅσα ἄλλα πατερικά ἔχουν
γραφῆ
23
,φωτίσειτούςτρεῖςἀρχιερεῖς,
τόν Νικοπόλεως κ. Μελέτιο, τόν Δη-
μητριάδος κ. Ἰγνάτιο καί τόν Σιατί-
στης κ. Παῦλο νά ἐπανέλθουν στόν
πατερικό δρόμο. Γράφει ὁ πατερικώ-
τατοςἉγιορείτηςἍγιος:«Φυλαχθῆτε
δέ ἀκόμη, ἀδελφοί, καί ἀπό τόν λογι-
σμόν τοῦτον, ὅπου βάλλει εἴς τινας ὁ
διάβολος καί τούς λέγει· ἐσύ εἶσαι
ἀγράμματος καί ἀμαθής καί δέν κα-
ταλαμβάνειςἐκεῖναὅπουλέγονταιἐν
τῇἐκκλησίᾳ,καίλοιπόνδιατίὅλωςνά
ὑπάγῃς εἰς τήν ἐκκλησίαν; Σᾶς ἀπο-
κρίνεταιγάρ,ἀδελφοί,ἕναςἀββᾶςεἰς
τόΓεροντικόνκαίσᾶςλέγει·ὅτιἄνκαί
ἐσεῖςδένκαταλαμβάνετεἐκεῖναὅπου
λέγονται ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ἀλλά ὁ διά-
βολοςτάκαταλαμβάνεικαίδιάτοῦτο
τρομάζεικαίφοβεῖταικαίφεύγειἀπό
λόγου σας, ἀφήνω νά λέγω, ὅτι καί
ἐσεῖς,ἄνκαίδένκαταλαμβάνετεὅλα
τάλόγιατάἐντῇἐκκλησίᾳλεγόμενα,
ἀλλ’ ὅμως πολλά λόγια ἐξ αὐτῶν κα-
ταλαμβάνετε καί μέ ἐκεῖνα ὠφε-
λεῖσθε.Προσθέτωδέκαίτοῦτο,ὅτιἄν
ἐσεῖς συχνά πηγαίνετε εἰς τήν ἐκκλη-
σίανκαίἀκούετετάθεῖαλόγια,ἡσυν-
έχεια ἐκείνη ἔχει νά σᾶς κάμῃ μέ τόν
καιρόν νά καταλαμβάνετε ἐκεῖνα,
ὅπου πρότερον δέν ἐκαταλαβαίνατε,
ὡςλέγειὁΧρυσόστομος,διότιὁΘεός
βλέποντας τήν προθυμίαν σας ἀνοί-
γειτόννοῦνσαςκαίτόνφωτίζειεἰςτό
νάτάκαταλαμβάνῃ»
24
.
Ἀναφερόμενοι στούς Ἁγίους Κολ-
λυβάδες,ἀλλάκαίγενικῶςστήνπατε-
ρικότητα τῆς περιόδου τῆς δουλείας,
δέν μποροῦμε νά λησμονήσουμε τήν
δόξα καί τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας
στούς νεωτέρους χρόνους, τούς Ἁγί-
ουςΝεομάρτυρες.Ἀπόαὐτούςὄχιμό-
νον ἐκεῖνοι πού εἶχαν τήν εὐλογία νά
ἔχουνὡς“ἀλείπτας”,ὡςπροπονητάς,
δηλαδή, εἰς τό μαρτύριο τούς Ἁγίους
Κολλυβάδες καί ἄλλους ὁσίους Γέ-
ροντες,ἀλλάκαίτόπλῆθοςτῶνἄλλων
Νεομαρτύρων, ἀνδρῶν καί γυναικῶν,
ἀκολουθοῦντες τήν Παράδοση τῶν
Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων περί
τοῦὅτιὁΧριστόςεἶναιἡμόνηὁδόςσω-
τηρίας,ἀρνήθηκανμέβαρεῖςμάλιστα
χαρακτηρισμούς ἐναντίον τοῦ Μωά-
μεθνάἀλλαξοπιστήσουνκαίἐπλήρω-
σαν αὐτήν τους τήν ἄρνηση καί ὁμο-
λογία μέ τό ἴδιο τους τό αἷμα. Ἀποτε-
λοῦν γι’ αὐτό βαρύτατη προσβολή
πρός τούς Νεομάρτυρες ὅσα στά
πλαίσια τῶν διαθρησκειακῶν διαλό-
γων τῶν Οἰκουμενιστῶν λέγονται, καί
μάλισταἀπόπατριάρχας,ἐπισκόπους
καί ἄλλους κληρικούς καί θεολόγους
ὅτι δηλαδή καί οἱ ἄλλες θρησκεῖες
εἶναι ὁδοί σωτηρίας, ὅτι ὁ Μωάμεθ
εἶναι προφήτης, ὅτι οἱ τρεῖς μονοθεϊ-
στικές θρησκεῖες, Ἰουδαϊσμός, Χρι-
στιανισμός, Μωαμεθανισμός ἔχουν
τόνἴδιοΘεό,ὅτιτόΚοράνιο,εἶναιἅγιο
καίἱερόβιβλίο,ἄξιονάτόπροσφέρου-
με καί ὡς δῶρο. Δέν γνωρίζουν τήν
αὐστηρότατη κριτική μεγάλων Ἁγίων
Πατέρων καί τήν παντελή ἀπόρριψη
τοῦ Μωάμεθ καί τοῦ Κορανίου ἀπό
τόνἍγιοΜάξιμοτόνὉμολογητή,τόν
Ἅγ.ἸωάννηΔαμασκηνό,τόνἍγιοΓρη-
γόριοΠαλαμᾶκαίπολλούςἄλλους
25
;
Δέν γνωρίζουν ὅτι ὁ προσφιλέστατος
λαϊκόςδιδάχοςκαίἰσαπόστολοςἍγιος
ΚοσμᾶςὁΑἰτωλόςἐταύτιζε,προσεκτι-
κά βέβαια καί συνεσκιασμένα, τόν
Μωάμεθ μέ τόν Ἀντίχριστο ὅπως καί
τόνπάπα;Ἔλεγε:«Ὁἀντίχριστοςεἶνε·
ὁἕναςεἶναιὁΠάπαςκαίὁἕτεροςεἶνε
αὐτόςὁπούεἶνεεἰςτόκεφάλιμας,χω-
ρίςνάεἰπῶτόὄνομάτου·τόκαταλαμ-
βάνετε, μά λυπηρόν εἶνε νά σᾶς τό
εἰπῶ,διότιαὐτοίοἱἀντίχριστοιεἶνεεἰς
τήν ἀπώλειαν καθώς τό ἔχουν. Ἡμεῖς
ἐγκράτειαν,αὐτοίἀπώλειαν·ἡμεῖςνη-
στείαν, αὐτοί πολυφαγία· ἡμεῖς παρ-
θενία, αὐτοί πορνεία· ἡμεῖς δικαιοσύ-
νη,αὐτοίἀδικωσύνη»
26
.Δένξεχνοῦμε
ἀκόμη τήν πατερική του προφητεία
καί σύσταση «τόν πάπα νά κα-
ταρᾶσθε,διότιαὐτόςθάεἶνεἡαἰτία»
27
.
Πόσοἐνθαρρυντικάἦσανγιάτούςπι-
στούς αὐτά πού ἔλεγε γιά τήν Ὀρθο-
δοξία τῶν Ἁγ. Πατέρων: «Ἐγώ ἐδιά-
βασακαίπερίἱερέων,καίπερίἀσεβῶν,
αἱρετικῶν καί ἀθέων· τά βάθη τῆς σο-
φίας ἠρεύνησα· ὅλαι αἱ πίστεις εἶνε
ψεύτικες·τοῦτοἐκατάλαβαἀληθινόν,
ὅτι μόνη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων χρι-
στιανῶν εἶνε καλή καί ἁγία, τό νά πι-
στεύωμεν καί νά βαπτιζώμεθα εἰς τό
ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ
Ἁγ.Πνεύματος.Τοῦτοσᾶςλέγωτώρα
εἰςτότέλος·νάεὐφραίνεσθεὁπούεἶ-
σθεὀρθόδοξοιχριστιανοί,καίνάκλαί-
ετε διά τούς ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς
ὁπούπεριπατοῦνεἰςτόσκότος»
28
.
β΄) Ἡ Μεταπατερικότητα
μετά τή δημιουργία
τοῦ Νεοελληνικοῦ
κράτους (1821)
Τό συμπέρασμα ἀπό τήν ἀναφο-
ρά μας στήν περίοδο τῆς Τουρκο-
κρατίας εἶναι ὅτι ἡ μεταπατερικότη-
τα τῶν Παπικῶν, τῶν Προτεσταντῶν
καί τῶν Διαφωτιστῶν δέν ἐκλόνισε
τήν πατερικότητα τῆς Παραδόσεως
τῆς Ἐκκλησίας. Χάσαμε τήν σωμα-
τική ἐλευθερία, ἀλλά κρατήσαμε
ἐλεύθερη καί ἀδούλωτη τήν ψυχή
μας, τήν πίστη μας, μέχρι σημείου,
νάἀναδειχθοῦνκαίμάρτυρεςτῆςπί-
στεως. Πῶς ἔχει ὅμως, ἡ κατάσταση
κατά τήν περίοδο τοῦ ἐλευθέρου πο-
λιτικοῦ βίου; Δυστυχῶς θά πρέπει
νά ἀρχίσει κανείς μέ τό «πόθεν
ἄρξομαι θρηνεῖν», καί νά συνθέσει
νέα Ἱερεμιάδα. Αὐτό πού δέν δέχθη-
καν νά κάνουν οἱ μεγάλες μορφές
τοῦ Γένους, ὁ Μ. Φώτιος, ὁ Ἅγιος
Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ ἅγιος Μάρ-
κος ὁ Εὐγενικός, ὁ Γεννάδιος Σχολά-
ριος, νά προδώσουν τήν ὀρθόδοξη
πίστη γιά νά σώσουν τό κράτος ἤ
στήν Τουρκοκρατία οἱ Ἅγιοι καί οἱ
Νεομάρτυρες, γιά νά σώσουν τό
σῶμα τους καί τήν καλοπέρασή
τους, τό ἐπράξαμε δυστυχῶς καί τό
πράττουμε σήμερα χειρότερα. Πα-
ραδώσαμε τήν Ἑλλάδα στά χέρια ξέ-
νων, τῶν Βαυαρῶν τοῦ Ὄθωνος καί
τῶν ἐντοπίων ὑποστηρικτῶν τους, οἱ
ὁποῖοι ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἔχουν
ὡς μόνιμο στόχο νά ξερριζώσουν καί
νά ἀφανίσουν ὅ,τι θυμίζει Ὀρθοδο-
ξία καί Βυζάντιο καί Πατέρες τῆς
Ἐκκλησίας, νά ἀποδυναμώσουν τε-
λείως τίς πνευματικές ἀντιστάσεις,
νά καταστήσουν τήν Ἑλλάδα ἀγνώ-
ριστη, ἀνορθόδοξη καί ἀνελλήνιστη,
ὥστε φραγκεμένη καί ἐκλατινισμέ-
νη, παπική, προτεσταντική καί «δια-
φωτισμένη» (σκοτισμένη), νά τήν
ἀφομοιώσουν καί νά τήν ἀφανίσουν.
Οἱ μεταπατερικοί καί ἀντιπατερι-
κοί ὑπάρχουν καί δροῦν ἐδῶ καί
πολλά χρόνια· ἁπλῶς τώρα τούς
ὑποστασιώνει, τούς συνοψίζει καί
τούς ἐκφράζει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»
ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπου-
δῶν» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δη-
μητριάδος, ἡ ὁποία ὅπως ἐλέχθη
προσφυῶς ἀπό εὐλαβέστατο καί
ἀγωνιστή συμπρεσβύτερο ἔπαυσε
νά εἶναι Ἀκαδημία καί μετατράπη-
κε σέ ἐπιδημία.
Ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στούς
ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι πρό τοῦ κινδύ-
νου τῆς πίστεως δέν ὑπολόγισαν τό
παρεξηγημένο «φιλάδελφο», ἀλλά
ἐστηλίτευσαν τά ὅσα ἐλέχθησαν στό
μεταπατερικό συνέδριο τῆς Ἀκαδη-
μίας τόν Ἰούνιο τοῦ 2010· πρῶτον,
τόν καί πρῶτον στούς ὁμολογιακούς
ἀγῶνες, ἀτρόμητον ἀγωνιστήν τῆς
Πίστεως στίς ἡμέρες μας, σεβα-
σμιώτατον μητροπολίτην Πειραιῶς
κ. Σεραφείμ· δεύτερον, τόν σεβα-
σμιώτατον μητροπολίτην Γλυφάδας
κ. Παῦλον, ὁ ὁποῖος μέ ἐμπεριστα-
τωμένο καί ἀποδεικτικώτατο ὑπό-
μνημα πρός τήν Ἱ. Σύνοδο τῆς
Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατέδειξε
τήν προτεσταντική προέλευση τῆς
μεταπατερικότητας καί τῆς συνα-
φειακῆς θεολογίας καί τήν ἀποξέ-
νωσή τους ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Θεο-
λογία· τρίτον, τόν σεμνόν καί πατε-
ρικώτατον μητροπολίτην Κυθήρων
κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος γρήγορα συμ-
φώνησε καί προσετέθη στούς ὀρθο-
τομοῦντας τόν λόγο τῆς ἀληθείας·
τέταρτον, τόν μητροπολίτην Ναυ-
πάκτου κ. Ἱερόθεον, ὁ ὁποῖος ἐπίσης
ἔσπευσε νά συμπαραταχθῆ μέ θεο-
λογικώτατο ἄρθρο, στό ὁποῖο κα-
τήγγειλε τήν κυοφορούμενη νέα
αἵρεση τῆς μεταπατερικότητας, καί
πού σήμερα τόν ἔχουμε κοντά μας
διδάσκοντα καί ὁμολογοῦντα· καί
τέλος πολλούς ἄλλους ἀρχιερεῖς,
λοιπούς κληρικούς, μοναχούς καί
λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ἀποδοκίμασαν μέ
ἄρθρα, σχόλια καί φράσεις τήν αἱρε-
τική συναγωγή τοῦ Βόλου, ἐξαιρέ-
τως δέ τήν ναυαρχίδα τῶν ὀρθοδό-
ξων ἀγώνων ἐπί πενήντα τώρα χρό-
νια, τήν ὀρθόδοξη μαχητική ἐφημε-
ρίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», τήν ἐφη-
μερίδα τῶν ὁσίων Γερόντων, ἱδρυτῶν
καί ὑπευθύνων, ἀειμνήστων π. Χα-
ραλάμπους Βασιλοπούλου καί τοῦ
ἀξίου διαδόχου του π. Μάρκου Μα-
νώλη, ἡ ὁποία προέβαλε καί ἀνέδει-
ξε τό θέμα τῆς μεταπατερικῆς αἱρέ-
σεως.
Ὑποσημειώσεις:
20. Ι. Κ
ΑΡΜΙΡΗ
, Τά Δογματικά καί
Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου
Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Graz-Austria
1968, τόμ. 2, σελ. 819 (899). 21. Αὐτόθι,
σελ.862-863(942-943).22.Αὐτόθι,σελ.
489(569).23.Βλ.σχετικῶςΠρωτοπρε-
σβυτέρουΘ
ΕΟΔΩΡΟΥ
Ζ
ΗΣΗ
,Πρέπεινά
μεταφρασθοῦν τά λειτουργικά κείμε-
να;Νεοβαρλααμισμόςἡ«Λειτουργική
Ἀναγέννηση», Θεσσαλονίκη 2003. 24.
Ν
ΙΚΟΔΗΜΟΥ
Α
ΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
, Χρηστοή-
θεια τῶν Χριστιανῶν, ἐκδ. Β. Ρηγο-
πούλου, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 305,
ὑποσημ. 25. Περί ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς
ΠρωτοπρεσβυτέρουΘ
ΕΟΔΩΡΟΥ
Ζ
ΗΣΗ
,
ΔιαθρησκειακέςΣυναντήσεις.Ἄρνηση
τοῦ Εὐαγγελίου καί προσβολή τῶν
ἉγίωνΜαρτύρων,Θεσσαλονίκη2003.
26.ἘπισκόπουΑ
ΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ
Κ
ΑΝΤΙΩ
-
ΤΟΥ
,μητροπολίτουΦλωρίνης,Κοσμᾶς
ὁ Αἰτωλός (1714-1779). Συναξάριον-
Διδαχαί-Προφητεῖαι-Ἀκολουθία,
Ἀθῆναι2005,σελ.286.27.Αὐτόθι,σελ.
348.28.Αὐτόθι,σελ.131-132.
Σελὶς 2α
18 ΜΑΪΟΥ 2012
ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΜΑΧΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤOΣ
«ΕΧΕΤΕ ΛΑΒΕΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ»;
Ἔτος Λ´, Ἀριθμ. 19/18 Μαΐου 2012
διαφορά. Ἐπίσης, μέ τίς λέξεις
"διδάξει καί ὑπομνήσει", ἐννοεῖ
πώς θά τούς ὑπενθυμίσει ὅσα
τούς δίδαξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
Καί ὁ Παν. Τρεμπέλας στήν πιό
πάνω παρατήρηση, θά προσθέ-
σει στή "Δογματική" του ὅτι τό
Ἅγιο Πνεῦμα "ὡς διδάσκαλος
λοιπόν καί ὁδηγός καί μάρτυς
τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ προδήλως
ἔχει καί προσωπικήν ὑπόστασιν.
Ἐντεῦθεν δέ καί πέμπεται ὑπό
τοῦ Πατρός καί ὑπό τοῦ Υἱοῦ
καί πεμπόμενος ἔρχεται καί ἐρ-
χόμενος "ἐλέγχει τόν κόσμον πε-
ρί ἁμαρτίας καί περί δικαιοσύ-
νης καί περί κρίσεως"» (1ος τό-
μος, σελ. 260).
(Προσοχή στήν παρατήρηση:
Τό Ἅγιο Πνεῦμα πέμπεται ἀπό
τόν Πατέρα καί ἀπό τόν Υἱό,
ἀλλά ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πα-
τέρα καί ὄχι "καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ",
τό λεγόμενο Filioque, τό ὁποῖο
ἀποτελεῖ αἵρεση).
Στήν τελευταία παρατήρηση,
ὁ Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλ-
λιστος σημειώνει: «Ἡ Ὀρθόδοξη
Ἐκκλησία δίνει μεγάλη σημασία
στό ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἕνας ἀπό τούς λόγους γιά τόν
ὁποῖο ἡ Ὀρθοδοξία ἀντιτίθεται
στό Φιλιόκβε εἶναι ἐπειδή βλέ-
πει μιά τάση παραγκωνισμοῦ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σάν ὀντό-
τητας δευτερευούσης σημασίας.
Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ
περιέγραψε μέ λίγα λόγια τόν
ὅλο σκοπό τῆς χριστιανικῆς
ζωῆς σάν ὄχι τίποτε ἄλλο παρά
τήν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύ-
ματος. Ὁ σκοπός τῆς χριστια-
νικῆς ζωῆς, πού ὁ ἅγιος Σερα-
φείμ περιέγραψε τήν ἀπόκτηση
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μπορεῖ νά
ὁριστεῖ καί μέ τόν ὅρο "θέωση".
Ἡ ἰδέα πάλι, τῆς "θέωσης" πρέ-
πει νά κατανοηθεῖ στό φῶς τῆς
διακρίσεως μεταξύ τῆς θείας οὐ-
σίας καί τῶν θείων ἐνεργειῶν.
Ἕνωση μέ τό Θεό σημαίνει ἕνω-
ση μέ τίς θεῖες ἐνέργειες καί ὄχι
μέ τή θεία οὐσία (Ὀρθόδοξη
μαρτυρία ἀρ. τ. 92)
Οἱ διάφορες ἀρετές, ἀσφαλῶς
εἶναι τά μέσα, πού ὁδηγοῦν στήν
ἕνωση καί τήν κατά Χάρη, θέω-
ση. Κι ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ
καί ἀγωνίζεται ν᾽ ἀποκτήσει τή
Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἁ-
μαρτία τόν παροπλίζει καί τόν
ἀπογοητεύει. "Πνεῦμα εἰλήφα-
μεν ἅγιον, καί πράξεσιν αὐτό
φαύλαις ὠθήσαμεν", γράφει ὁ
ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης.
Ἐνῶ λάβαμε μέ τήν προσευχή καί
τά ἅγια Μυστήρια τό Ἅγιο Πνεῦ-
μα, μέ τίς φαῦλες καί κακές πρά-
ξεις μας, τό διώχνουμε μακριά.
Μονάχα ἡ ἀρετή ἀσφαλίζει τήν
παραμονή τοῦ Ἁγ. Πνεύματος
στίς ψυχές μας. «Ἔνθα γάρ ἄν ἦ
σωφροσύνη καί σεμνότης καί
πολλή τῶν ἄλλων ἀρετῶν ἡ σύν-
οδος, ἐκεῖ καί ἡ τοῦ Πνεύματος
Χάρις μετά δαψιλείας ἐφίπτα-
ται», διδάσκει ὁ ἱ. Χρυσόστομος.
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε κά-
ποιες ἀρετές, δῶρα τοῦ Θεοῦ. Ἐάν
ὅμως δέν τίς καλλιεργήσουμε, ὁ
ἐχθρός τίς ἐξαφανίζει καί μένου-
με ἄκαρποι καί ἀπνευμάτιστοι.
Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεο-
λόγος λέγει: «Ὅπως ἕνα φανάρι
μένει σκοτεινό, ἄν δέν τό ἀνά-
ψει κανείς, ἔστω κι ἄν ἔχει λάδι
καί φυτίλι, ἔτσι καί ἡ ψυχή μέ-
νει σκοτεινή, ὡσότου τήν ἀγγίξει
τό φῶς τῆς Χάρης τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος».
Ἐάν μᾶς ἔθεταν τήν ἴδια ἐρώ-
τηση τοῦ Παύλου στούς δώδεκα
τῆς Ἐφέσου: «Εἰ Πνεῦμα Ἅγιον
ἐλάβετε πιστεύσαντες;» τί θά
ἀπαντούσαμε;
ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥ-
ΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
«Σκόπιμη ἡ ἀσάφεια τῆς Παλαιᾶς
Διαθήκης» (Πατερικὴ ὁμιλία). Ἀπό-
δοσις ὑπὸ Ἐπισκόπου Ἰερεμίου Μη-
τροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπό-
λεως. Δημητσάνα – Μεγαλόπολις
Ἀπρίλιος 2012. Σχ. 16x11,50 σσ 44.
ΑΡΧΙΜ. ΣΑΒΒΑ ΔΗΜΗΤΡΕΑ
«Κατεύθυνον τὰ διαβήματά μου»
Ἔκδοση Ἱ. Μονῆς Προφ. Ἠλιοῦ.
Πρέβεζα. Σχ. 18x12 σσ 72.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΧΡΕΙ-
ΑΖΟΝΤΑΙ, 3ηνιαία ἔκδοση (Περιο-
δικὸν) τοῦ Σύλλογος Προστασίας
Ἀγέννητου Παιδιοῦ. Ἐκδότης·
Βαρβάρα Μεταλληνοῦ, Πρόεδρος
τοῦ Συλλόγου. Ὀκτ. – Δεκ. 2011.
Ἀθῆναι.
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ, Μηνιαῖον πε-
ριοδικὸ Ὀρθοδόξου Οἰκοδομῆς τῆς
Ἱ. Μητροπόλεως Σάμου καὶ ᾿Ικαρίας.
Μάϊος – Ἰούν. 2011. Ἀθῆναι.
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ, Τριμηνιαία
περιοδικὴ ἔκδοση τοῦ Συλλόγου
«Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος».
Ἰαν. – Ἰούν. 2011 Τσουκαλάδες Πα-
ραβόλας Ἀγρινίου.
ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ, Μηνιαῖο
δελτίο ἐθνικοῦ συμβουλίου γιὰ τὴν
διεκδίκηση τῶν γερμανικῶν ὀφειλῶν.
Δεκ. 2011. Ἰαν., Φεβρ. 2011.
ΝΕΑΝΙΚΑ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΗΜΑ-
ΤΑ Διμηνιαῖον φυλλάδιον Ἐνο-
ριακῶν συνάξεων Ἱ. Μητρ. Ἱερα-
πύτνης καὶ Σητείας. Ἱεράπετρα. Ἰαν.
– Φεβρ. 2012.
ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ, Διμηνιαῖο περιο-
δικό, Ἐκδιδόμενο ἀπὸ συντροφιὰ
νέων ἀποφοίτων τῶν Χ.Μ.Ο. Ἰαν. –
Φεβρ., Μάρτ. – Ἀπρίλ. 2012. Ἀθῆναι.
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ.
Ἰούλ., Αὔγ. 2011. Χίος.
Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙ-
ΚΗΣ, Μορφωτικὴ καὶ Πατριωτικὴ
Περιοδικὴ ἔκδοση τοῦ Βυζαντινοῦ
Νεοελληνικοῦ Ἰνστιτούτου, Νέα
Ὑόρκη, Ἀμερική. Νοέμβ. – Δεκ. 2011.
Ἰαν. – Μάρτ. 2012.
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ,
Ὀρθοδόξου
Ἱεραποστολῆς στὴν Ἀνατολή. Τριμη-
νιαῖο ἐνημερωτικὸ δελτίο τοῦ Πα-
τριαρχικοῦ Ἱδρύματος Ὀρθοδόξου
Ἱεραποστολῆς Ἄπω Ἀνατολῆς. Ἰαν. –
Φεβρ. – Μάρτ. 2012.
ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Τριμηνιαῖο Περιο-
δικὸ τῆς Θρησκευτικῆς Ὑπηρεσίας
τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας. Ἰαν. –
Φεβρ. – Μάρτ. 2012. Ἀθήνα.
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ἔκ-
δοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ὀρ-
θοδόξου Παραδόσεως «Οἱ Φίλοι τοῦ
Ἁγίου Ὄρους». Χειμώνας 2011.
Κύπρος
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ, ΔΥΡΡΑΧΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑ-
ΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, «Στὴν Ἀλβανία, Σταυρὸς καὶ Ἀνάσταση!»,
Ἐκδ. Λιβάνη, Ἀθήνα 2012, σελ. 435
Ἀξιέπαινη ἡ πρωτοβουλία τοῦ
ἐκδοτικοῦ οἴκου Ἠλ. Λιβάνη νὰ συμ-
περιλάβει στὴ σειρὰ τῶν ἐκδόσεών
του «Φιλοσοφία – Θρησκεία» οὐσια-
στικὲς συνεντεύξεις, ποὺ κατὰ και-
ροὺς ἔδωσε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιε-
πίσκοπος Ἀλβανίας, Καθηγητὴς καὶ
Ἀκαδημαϊκὸς κ. Ἀναστάσιος Γιαν-
νουλάτος, γιὰ τὴν ἐκκλησία στὴν Ἀλ-
βανία,σὲἔγκριτουςδημοσιογράφους.
Τὸ πολὺ ἐνδιαφέρον αὐτὸ ἔργο,
ἀφιερώνεται μὲ σεβασμό, ὅπως γρά-
φειὁΜακαριώτατος,σὲγνωστοὺςκαὶ
ἀγνώστους πού στὸ ἔρεβος τῶν
σκληρῶνδιωγμῶνἔμεινανπιστοὶστὸν
σταυρωθέντα, ταφέντα καὶ ἀναστάν-
τα Χριστὸ καὶ στοὺς προσφιλεῖς συν-
εργοὺς ἐν Κυρίῳ, ποὺ μὲ αὐταπάρνη-
σηκοπίασαν,γιὰνὰλάμψειξανὰστὴν
Ἀλβανία τὸ φῶς τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς
Ἀναστάσεως.
Οἱ συνεντεύξεις αὐτὲς χωρίζονται
στὶς ἑξῆς περιόδους:
Πρώτηεἶναιἡπερίοδοςποὺὑπηρε-
τεῖὡςἔξαρχοςτοῦΟἰκουμενικοῦΠα-
τριαρχείου ἀπὸ τὸ 1991 ἕως τὸν Ἰού-
νιοτοῦ1992,ἡδεύτερηπερίοδοςἀρχί-
ζει ἀπὸ τὸ 1992 ἕως τὸ 1998 ὅπου εἶχε
τὴν εὐθύνη γιὰ ὅλη τὴ χώρα, ἡ τρίτη
ἀπὸ τὸ 1998 ἕως τὸ 2006 καὶ ἡ τέταρτη
περίοδος ἀπὸ τὸ 2006 ἕως σήμερα. Οἱ
συνεντεύξεις εἶναι περίπου 50 καὶ δί-
νονται σὲ διάφορες ἑλληνικὲς καὶ
ἀλβανικὲς ἐφημερίδες καὶ περιοδικά,
ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Καλύπτουν
ὅλα τὰ θέματα καὶ προβλήματα τοῦ
ἀνθρώπου. Εἶναι χρήσιμα κείμενα γιὰ
τοὺς ἀναγνῶστες, ποὺ ἐπιθυμοῦν ἐνη-
μέρωση γιὰ τὰ θέματα, ποὺ ἀπασχό-
λησαντὴνἈλβανίακαὶεἰδικότερατὴν
Ὀρθοδοξία, τὰ Βαλκάνια καὶ τὸ
Ἰσλάμ. Μπορεῖ νὰ εἶναι δύσκολη ἡ
ἐποχή μας, ἀλλὰ ἡ Ἀλβανία ἀργὰ-
ἀργὰ ἀλλάζει, γιατί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
μὲ τὸ ἔργο του ἔχει συμβάλλει οὐσια-
στικὰσ’αὐτὸκαθὼςκαὶστὴνἄμβλυν-
ση τῶν ἀντιθέσεων στὸ μωσαϊκὸ τῶν
Βαλκανίων. Σήκωσε μὲ πρωτοφανῆ
καρτερικότητα, μὲ ἀπαράμιλλο πεῖ-
σμα καὶ μὲ διπλωματικότητα τὸ βαρὺ
φορτίο τῆς ἀνασυγκρότησης τῆς
Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβα-
νίας. Τὸ ἔργο του εἶναι περίλαμπρο,
θεόπνευστο καὶ ἀξιοζήλευτο. Ἐκτός
τῆς σοφῆς διαποιμάνσεως τῆς Ἀρχιε-
πισκοπῆς, συντονίζει τὸ οἰκοδομικό,
ἐκπαιδευτικὸ καὶ ὑγειονομικὸ ἔργο,
ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβα-
νίας. Ἀλβανοὶ ποὺ δὲν εἶναι ὀρθόδο-
ξοι, σέβονται ἀπεριόριστα καὶ τιμοῦν
τὸν Μακαριώτατο. Συμπάσχει μὲ τὸ
λαό,τὸνπαρηγορεῖ,τὸνἐνισχύει,ὑπο-
στηρίζει τοὺς ἀνυπεράσπιστους καὶ
φροντίζει νὰ εἶναι παράγοντας κα-
ταλλαγῆς. Μεταπτυχιακὸς φοιτητὴς
ἀπὸ τὴν Ἀλβανία μοῦ ἔλεγε πρόσφα-
τα τὰ ἑξῆς ἀληθινά: «Κανένας πολι-
τικὸς ἢ θρησκευτικὸς ἡγέτης δὲν μπο-
ροῦσε νὰ ἐπιτελέσει ὅ,τι θετικὸ πρόσ-
φερε στὴν Ἀλβανία ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
Ἀναστάσιος. Φτάνει τὸ γεγονὸς ὅτι
ὕστερα ἀπὸ χρόνια μαρτυρίου οἱ
Ἀλβανοὶ ζοῦν σήμερα μία νέα ἀπο-
στολικὴ ἐποχὴ μὲ ἀναστάσιμη πνοὴ
συμμετέχοντας στὴ ζωή, τὴ μαρτυρία
καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς μίας, ἁγίας,
καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλη-
σίας. Πανάξιος τοῦ ὀνόματος ποὺ φέ-
ρει, ἀνάστησε τὴ χώρα μὲ τὶς περισσό-
τερες ἑτερόκλητες θρησκευτικὲς καὶ
μὴ φωνὲς στὰ Βαλκάνια, ἐνῶ ὁ λόγος
καὶτὸἔργοτουστάθηκανἀφορμὴγιὰ
τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση τῶν χρι-
στιανῶνἀλλὰκαὶμουσουλμάνων».Σὲ
ὅλεςτὶςσυνεντεύξεις– ἐξομολογήσεις
ὁ Μακαριώτατος τονίζει τὴν ἀγάπη
τουπρὸςτὸνΧριστὸκαὶτὸνἄνθρωπο,
τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀλήθεια:
«Εἴμαστεσυνεπεῖς»,τόνισεσὲμίασυν-
έντευξη, «μὲ αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε ὅτι
εἶναι Ὀρθοδοξία. Ἡ Ὀρθοδοξία δέ-
χεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, χωρὶς
ἀρνητικοὺς χαρακτηρισμούς, χωρὶς
νὰ αἰσθάνεται πὼς οἱ ἄλλοι εἶναι
ἐχθροί. Κανένας δὲν εἶναι ἐχθρός.
Ἐχθρός μας εἶναι ἡ ἁμαρτία. Πιστεύ-
ω, συνεχίζει, ὅτι αὐτὸ ποὺ προσφέρει
ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ
ἀνύψωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν πο-
λύμορφη ἁμαρτία στὴν κάθαρση,
στὴν κατὰ χάρη θέωση, ποὺ εἶναι ἡ
βαθύτερηἔφεσητοῦἀνθρώπου.Αὐτὴ
ἡ μέθεξη μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ
εἶναι ἡ ἀγάπη».
Ὁ πνευματικὸς χῶρος τῆς Ὀρθο-
δοξίας εἶναι ἡ Οἰκουμένη ὁλόκληρη,
τονίζει ὁ Ἀναστάσιος. Μὲ τὴ Σάρκω-
σή Του ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ Πά-
θος καὶ τὴν Ἀνάσταση μεταμόρφωσε
ὅλη τὴν ἀνθρώπινη κτίση καὶ καλεῖ
στὴΒασιλείαΤου,τοὺςπάντες«Δεῦτε
πάντατὰἔθνη,γνῶτετοῦφρικτοῦμυ-
στηρίου τὴν δύναμιν». Ὅταν ὁ δημο-
σιογράφοςἐπέμενενὰτοῦὑποδείξειὁ
Μακαριώτατος δύο προσωπικότητες
τοῦ χριστιανισμοῦ ποὺ ἰδιαίτερα τὸν
ἐπηρέασαν, ἀνέφερε τὸν Μ. Βασίλειο
καὶτὸνἍγ.ΓρηγόριοΠαλαμᾶ.«Εἶναι
δύοἄνθρωποιδιανοούμενοι,ἀνοιχτοὶ
στοὺς προβληματισμοὺς τῆς ἐποχῆς
τους, πολὺ αὐστηροὶ μὲ τὸν ἑαυτό
τους,ἄνθρωποισοφοὶμὲἰδιαίτερηκα-
τανόηση γιὰ τοὺς ἄλλους».
Τελειώνοντας τὴν μελέτη τῶν συν-
εντεύξεων, διαβλέπει ὁ ἀναγνώστης
ὅτιἡἘκκλησίαμας,ὄνταςτὸμυστικὸ
Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀγκαλιάζει μὲ τὸ
ἐνδιαφέρον της ὅ,τι ὁ Θεὸς ἔπλασε,
καθετὶ τὸ ὁποῖο Ἐκεῖνος προνοεῖ, δη-
λαδὴ τὰ πάντα. Ὀφείλοντας μὲ ἀπο-
στολικὴ πνοὴ νὰ «καταγγέλωμεν» τὸν
Κύριον καὶ Λυτρωτὴ μας «νουθε-
τοῦντες πάντα ἄνθρωπον καὶ διδά-
σκοντες… ἵνα παραστήσωμεν πάντα
ἄνθρωπον τέλειον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ·
εἰς ὃ καὶ κοπιῶ ἀγωνιζόμενος κατὰ
τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐνεργουμέ-
νην ἐν ἐμοὶ ἐν δυνάμει» (Κολοσ. 1:28-
29).
Γιὰ τὴ συμπλήρωση τῆς ἱστορικῆς
εἰκόνας παρατίθενται ἀφενὸς μὲν ἕνα
ἱστορικὸ διάγραμμα μέχρι τὸ 1990 καὶ
ἀφετέρου ὁρισμένες διευκρινιστικὲς
σημειώσεις,ποὺδιευκολύνουντὴνκα-
τανόηση τῶν γεγονότων. Ὡραῖες φω-
τογραφίες συμπληρώνουν παραστα-
τικὰ τὴν πορεία τῶν γεγονότων.
Καθηγητὴς Κ. Δεληγιάννης
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΕΤΡΟΣ, ∆ΙΟΝΥΣΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ,
ΑΝ∆ΡΕΑΣ, ΠΑΥΛΟΣ, ΒΕΝΕ∆ΙΜΟΣ, ΠΑΥΛΙΝΟΣ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ
ΜΕΤΑ τὴν (ἔμμεση) ἀπαγόρευση χειροτονιῶν
νέων κληρικῶν, λόγῳ μὴ μισθοδοσίας τους,
ἐφαρμόζοντας τὶς δημοσιοϋπαλληλικὲς διατά-
ξεις περὶ ποσοστώσεως διορισμῶν καὶ στοὺς
κληρικούς, ἀφήνεται νὰ διαρρέει ἀπὸ κυβερνη-
τικὲς πηγὲς ὅτι ἐπίκειται διακοπὴ μισθοδοσίας
τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸν κρατικὸ προϋπολογισμό!
Ἐφαρμόζοντας βεβαίως τὴ μέθοδο τῆς «ψυχρο-
λουσίας» οἱ ἴδιοι κύκλοι διαψεύδουν τὴ «διαρ-
ροή». Δὲ μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε τί θὰ συμβεῖ
τελικὰ στὸ μέλλον. Γνωρίζουμε ὅμως πολὺ καλὰ
πὼς οἱ χριστιανομάχοι πολιτικοὶ βρῆκαν τὴν
εὐκαιρία, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, νὰ πλή-
ξουν τὴν Ἐκκλησία. Δὲν παραλείπουν νὰ ἀναμα-
σοῦν τὸ χιλιοειπωμένο: Νὰ συμβάλλει ἡ Ἐκκλη-
σία στὴν ἔξοδο τῆς χώρας ἀπὸ τὴν κρίση, διαθέ-
τοντας μέρος ἀπὸ τὴν «ἀμύθητη περιουσία της».
Ἀμφιβάλλει ὁ οἱοσδήποτε σώφρων πώς, ἂν αὐτὸ
ἦταν ἡ λύση τῆς πατρίδας μας, ἡ Ἐκκλησία δὲ θὰ
τὸ ἔκανε; Ἡ «ἀμύθητη ἐκκλησιαστικὴ περιου-
σία», ἐκτὸς τῶν ἀστικῶν ἀκινήτων της, τὰ ὁποῖα
καὶ αὐτὰ ἔχασαν τεράστια ἀπὸ τὴν ἀξία τους, οἱ
ἀκαλλιέργητες γαῖες καὶ τὰ δάση της ἀποφέρουν
ἐλάχιστα στὴν Ἐκκλησία, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίζει
ἡ ἴδια πολὺ μεγάλο οἰκονομικὸ πρόβλημα. Ἂν θέ-
λει νὰ ἐκποιήσει ἀκίνητη περιουσία τὸ κράτος ἂς
ἀρχίσει ἀπὸ τὰ δικά του ἑκατομμύρια στρέμματα
γῆς καὶ μετὰ ἂς ἀκολουθήσει στὴν ἐκποίηση τῆς
«ἀμύθητης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας». Νὰ εἶ-
ναι ἀπόλυτα σίγουροι, ὅποιοι «κόβονται» γιὰ τὴν
διακοπὴ μισθοδοσίας τοῦ κλήρου, πὼς ἂν ἐκπο-
νηθεῖ σχέδιο σοβαρὸ καὶ ἀποτελεσματικὸ γιὰ τὴ
σωτηρία τῆς πατρίδας μας, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία
(ὡς θεσμὸς καὶ πρόσωπα) θὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ
πρέπει! Τὸ ἐγγυᾶται ἡ δισχιλιόχρονη ἱστορική
μας διαδρομή! Τώρα ἂν θὰ σώσει τὴν πατρίδα
μας ἡ διακοπὴ μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν, ἀπο-
τελεῖ γελοῖο ἐπιχείρημα γιὰ ἐσωτερικὴ κατανά-
λωση τῶν κομμάτων καὶ σαθρὸ βέλος γιὰ τὴ φα-
ρέτρα τῶν χριστιανομάχων!
«Βάζουν χέρι» καί
εἰς τό Ἅγιον Ὄρος!
Οἱ «ΦΩΣΤΗΡΕΣ» πολιτικοί μας
ὑποτίθεται ὅτι ἐξάντλησαν ὅλα τὰ
μέτρα γιὰ τὴν φοροκλοπὴ στὸ κρά-
τος καὶ τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἀπόμεινε
εἶναι ἡ φορολογικὲς ρυθμίσεις τῶν
Ἱερῶν Μονῶν τῆς Ἀθωνικῆς Πολι-
τείας! Βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ συλ-
λάβουν τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδες
μόνιμους καὶ συστηματικοὺς φο-
ροφυγάδες καὶ τοὺς ἔμεινε ἡ μο-
ναστικὴ πολιτεία! Κοντολογίς, ζη-
τοῦν σκληρὴ φορολογία τῶν Ἱε-
ρῶν Μονῶν, ἡ ὁποία θὰ πλήξει καί-
ρια τὴ λειτουργία τους καὶ θὰ ἀνα-
στείλει τὴν προσφορά τους πρὸς
τὸ Ἔθνος, ὡς ὕψιστη ἀνταπόδοση
γιὰ ὅ,τι προσφέρει ὁ ἑλληνικὸς
λαὸς γιὰ τὸν μοναχισμό. Πληροφο-
ρίες ἀναφέρουν δυναμικὲς ἀντι-
δράσεις τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων,
ἀπειλώντας ἀκόμη καὶ τὴ διακοπὴ
σχέσεων μὲ τὴν ἑλληνικὴ Πολιτεία,
ἂν χρειαστεῖ. Προγραμματίζουν
ἐπίσης τήν διαμαρτυρία τους πρὸς
τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπου
ὑπάγεται πνευματικά τὸ Ἅγιον Ὄ-
ρος, καθὼς καὶ πρὸς τὶς ἄλλες
Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Δὲ θὰ πά-
ψουμε νὰ τὸ γράφουμε ὅτι κάθε
ἀντιεκκλησιαστικὴ ἐνέργεια ἔχει
βαθύτερο σκοπό, νὰ ἀπομακρύνει
σταδιακὰ τὴν ὅποια ἐπιρροὴ τῆς
Ἐκκλησίας στὸ Ἔθνος καὶ τὸ λαό
μας. Τὰ χρήματα εἶναι τὸ πρόσχη-
μα, γιὰ νὰ ἐπέλθει ρήξη στὶς σχέ-
σεις τῆς Πολιτείας μὲ τὴν Ἐκκλη-
σία. Ἀλλά, λογαριάζουν «χωρὶς τὸν
ξενοδόχο»!
Κλείνει καί
ἡ Ἀθωνιάς;
Η ΑΘΩΝΙΑΔΑ Ἐκκλησιαστικὴ
Σχολὴ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα
καὶ πλέον σεβάσμια ἐκπαιδευτικὰ
ἱδρύματα τῆς Χώρας μας, ἡ ὁποία
προσέφερε ἀνεκτίμητες ἐκπαιδευ-
τικὲς καὶ πνευματικὲς ὑπηρεσίες
στὴν πατρίδα μας! Πληροφορού-
μαστε ὅτι τὸ ἐκπαιδευτικὸ καὶ μα-
θητικὸ προσωπικό τῆς Σχολῆς εἶναι
ἀνάστατο ἀπὸ τὶς προθέσεις τοῦ
Ὑπουργείου Παιδείας νὰ ἀναστεί-
λει τὴ λειτουργία της (μαζὶ μὲ
ἄλλων Ἐκκλησιαστικῶν Σχολῶν).
Ἀφορμὴ ὁ μικρὸς ἀριθμὸς μαθη-
τῶν καὶ ἡ ἄρνηση κάποιων ἀναπλη-
ρωτῶν καθηγητῶν νὰ ἐγκαταβιώ-
σουν στὸν Ἄθωνα. Μὲ τρόπο προ-
κλητικὸ πιέζουν τοὺς μαθητὲς νὰ
μετεγγραφοῦν σὲ ἄλλα ἐκκλησια-
στικὰ Λύκεια! Θεωροῦμε ὅτι τὰ πα-
ραπάνω ἀποτελοῦν «προφάσεις ἐν
ἁμαρτίαις» καὶ πὼς, ἂν εἶχε καλὲς
προθέσεις τὸ Ὑπουργεῖο, θὰ ἔβρι-
σκε τὴ λύση, ἡ ὁποία βρίσκεται (πι-
στεύουμε) στὰ χέρια τῆς Ἱερᾶς
Ἐπιστασίας. Οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες
ἔχουν τὸν τρόπο νὰ συνεχιστεῖ ἡ
λειτουργία τῆς Σχολῆς, ἀρκεῖ τὸ
Ὑπουργεῖο νὰ τοὺς ἐμπιστευτεῖ
αὐτὸ τὸ εὐγενὲς ἔργο. Ἀλλὰ οἱ με-
γαλοπαράγοντες τοῦ Ὑπουργείου
ἔχουν, ὡς φαίνεται, προαποφασί-
σει νὰ σιγήσει ἡ Ἀθωνιάδα Σχολὴ
ὕστερα ἀπὸ διακόσια ἑξήντα ἕνα
χρόνια σχεδὸν συνεχοῦς λειτουρ-
γίας της! Νὰ εὐχηθοῦμε καὶ μὴ χει-
ρότερα!
Ἡ πορνεία σπέρνει
τό θάνατον!
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Παῦλος ἔγραψε
πὼς «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας
(εἶναι) θάνατος» (Ρωμ. 6,23). Ἡ
ἁγία μας Ἐκκλησία φωνάζει ὅτι ἡ
ἁμαρτία ὁδηγεῖ τὸν ἀμετανόητο
ἄνθρωπο στὸν ὄλεθρο. Πρόσφατη
τραγικὴ «ἀνακάλυψη» τῆς ἑλλη-
νικῆς κοινωνίας ἀποδεικνύει πανη-
γυρικὰ τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας μας
ὅτι ἡ ἀνεξελέγκτων διαστάσεων
πορνεία στὴ Χώρα μας σπέρνει ἀ-
νελέητα τὸ θάνατο! Δεκάδες ἀλλο-
δαπὲς (κυρίως) ἄλλα καὶ ἡμεδαπὲς
πόρνες, φορεῖς τοῦ AIDS, ἔχουν
μεταδώσει σὲ χιλιάδες πορνικούς
τους πελάτες τὸ φοβερὸ ἰό. Οἱ πε-
ρισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι
πανικοβλημένοι, ἐπικοινώνησαν μὲ
τὶς ὑπηρεσίες ὑγείας, ἦταν παν-
τρεμένοι καὶ εἶχαν σχέσεις χωρὶς
προφύλαξη μὲ τὶς πόρνες τοῦ δρό-
μου ἢ τῶν ἑκατοντάδων «παράνο-
μων» πορνείων τοῦ κέντρου τῆς
Ἀθήνας! Ὁ λαλίστατος καὶ «ἐλευ-
θερόφρων» δήμαρχος Ἀθηναίων,
δήλωσε κυνικά, πὼς ὅλοι οἱ οἶκοι
ἀνοχῆς ἁρμοδιότητας τοῦ δήμου
Ἀθηναίων «λειτουργοῦν» χωρὶς ἄ-
δεια!Ὁ οἶκος ἀνοχῆς, στὸν ὁποῖο
ἐντοπίσθηκε ἡ πρώτη ρωσίδα ὁρο-
θετικὴ πόρνη «λειτουργοῦσε» με-
ρικὲς δεκάδες μέτρα ἀπὸ τὸ οἰκεῖο
ἀστυνομικὸ τμῆμα. Ἡ ὑπηρεσία ἀ-
σφαλείας δὲν εἶχε πληροφορηθεῖ
τίποτε γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ ὑγειονο-
μικὴ «βόμβα» τῆς περιοχῆς ἁρμο-
διότητάς της; Σαφῶς ὁ ἁμαρτωλὸς
ἄνθρωπος κάνει τὴν ἐπιλογή του
καὶ ὑφίσταται τὶς συνέπειες τῆς
ἁμαρτίας. Ὅμως στὴν προκειμένη
περίπτωση δὲν εἶναι ἀτομικὸ τὸ
πρόβλημα, διότι οἱ ἔγγαμοι ἄνδρες
πόρνοι ἐνδεχομένως ἔχουν μετα-
δώσει τὸ φοβερὸ ἰὸ καὶ στὶς ἀνυ-
ποψίαστες συζύγους καὶ κατʼ ἐπέ-
κταση στὰ παιδιά τους. Οἱ ἀνύπαν-
τροι μετέδωσαν ἢ θὰ μεταδώσουν
τὸν ἰὸ στὶς ἐρωμένες, τὶς μνηστὲς
καὶ μελλοντικὲς συζύγους τους.
Εἶναι αὐτὸ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας
ὀνομάζει τραγικὲς συνέπειες τῆς
ἀτομικῆς ἁμαρτίας στὸ κοινωνικὸ
σύνολο! Δὲν κακίζουμε καὶ δὲν κα-
ταδικάζουμε ὡς πρόσωπα τὶς πόρ-
νες καὶ τοὺς πόρνους, διότι, ὅπως
ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί, εἶναι τραγικὰ
θύματα τοῦ διαβόλου καὶ δέσμιοι
τῆς ἁμαρτίας. Καταδικάζουμε ὅ-
μως τὴν ἁμαρτία, ὡς ἔργο διαβο-
λικὸ καὶ τὴν κοινωνία, ἡ ὁποία ἀπο-
δέχεται τὴν πορνεία ὡς δῆθεν
«φυσικὴ κοινωνικὴ λειτουργία» καὶ
ἐκτρέφει μὲ τὴ νοοτροπία της πόρ-
νες καὶ πόρνους!
Προωθοῦν
νεοεποχίτικες ἑορτές
ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ἑορτὲς τῆς Χρι-
στιανοσύνης προκαλοῦν, ὡς φαί-
νεται, σοβαρὴ πνευματικὴ ἀλλερ-
γία στοὺς χριστιανομάχους, οἱ
ὁποῖοι κάνουν ὅ,τι μποροῦν, γιὰ νὰ
τὶς ὑποβαθμίσουν καὶ στὸ τέλος νὰ
τὶς καταργήσουν. Οἱ προθέσεις
τους μᾶς θυμίζουν τὰ μαῦρα χρό-
νια τοῦ κομμουνισμοῦ στὶς χῶρες
τοῦ ἄλλοτε φρικτοῦ «παραπετά-
σματος», ὅπου φρόντιζαν τὰ κα-
θεστῶτα νὰ εἶναι ἐργάσιμες οἱ ἡμέ-
ρες τῶν μεγάλων ἑορτῶν (Πάσχα,
Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πεντη-
κοστή, μνῆμες τοπικῶν ἁγίων κλπ),
ὥστε νὰ μὴ μποροῦν οἱ πιστοὶ νὰ
τὶς ἑορτάζουν!
Οἱ νεοταξίτες εἶδαν τὸ οἰκτρὸ
ἀποτέλεσμα τῶν τιτάνιων ἀγώνων
τῶν μαρξιστοκομμουνιστῶν καὶ γιʼ
αὐτὸ ἄλλαξαν «ρότα». Θέσπισαν
τὶς λεγόμενες παγκόσμιες «ἑορ-
τὲς» μὲ στόχο, ὀλίγον κατʼ ὀλίγον,
νὰ ἀτονήσουν οἱ χριστιανικὲς ἑορ-
τὲς καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ
αὐτές! Ἔτσι ἐδῶ καὶ χρόνια θεσπί-
στηκαν παγκόσμιες «ἑορτές», ὅ-
πως ἡ «παγκόσμια ἡμέρα τῆς γυ-
ναίκας», «ἡ παγκόσμια ἡμέρα τοῦ
νεροῦ», «ἡ παγκόσμια ἡμέρα ὑγεί-
ας, «ἡ παγκόσμια ἡμέρα ὕπνου»
κλπ! Ἐπίσης ἔχουν καθιερωθεῖ καὶ
«ἐθνικὲς» παρόμοιες «ἑορτές», ὅ-
πως «ἑορτὴ τοῦ κρασιοῦ», «ἑορτὴ
τῆς σαρδέλας», «ἑορτὴ τοῦ σκόρ-
δου», «ἑορτὴ τῆς τσιγαρίδας» κ.λπ!
Πιὸ χυδαῖοι εἶναι οἱ ἐτήσιοι «ἑορ-
τασμοὶ τοῦ αὐγουστιάτικου φεγγα-
ριοῦ», τῶν «ἡλιοστασίων», «τῆς
μάνας γῆς» κλ.π, οἱ ὁποῖοι ἔχουν
καθιερωθεῖ ἀπὸ τοὺς νεοπαγα-
νιστὲς καὶ στούς ὁποίους δίνεται
μεγάλη δημοσιότητα. Θεωροῦμε
ὅτι ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ἁγίας μας
Ἐκκλησίας εἶναι σφοδρὸς καὶ πο-
λυμέτωπος. Εἶναι ὁλοφάνερο πὼς
ὁ διάβολος δίνει, μαζὶ μὲ τὰ ἐπὶ γῆς
ὄργανά του, τὴν ὕστατη μάχη του
κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν πιστῶν, στὶς
ἀποκαλυπτικὲς ἔσχατες ἡμέρες,
ποὺ διάγουμε. Γιʼ αὐτὸ εἶναι ἀνάγ-
κη νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀ-
νάγκη σθεναρῆς ἀντίστασής μας
κατὰ τοῦ «ἄρχοντος τοῦ κόσμου
τούτου». Νὰ ματαιώσουμε τὰ σχέ-
δια τῶν ἐπὶ γῆς σκοτεινῶν ὀργά-
νων του, γιὰ τὴ δόξα τοῦ Παναγίου
Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τὴ σωτηρία τὴ
δική μας!
Τά παιχνίδια
τῆς «Νέας Ἐποχῆς»
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ εἶναι βασικότατη
ἀναγκαιότητα γιὰ τὰ παιδιά. Δια-
πρεπεῖς ἐπιστήμονες ἔχουν ἀπο-
φανθεῖ πὼς παιδιὰ, τὰ ὁποῖα δὲν
ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ἔχουν
εὔκολη πρόσβαση στὸ παιχνίδι,
λόγῳ ἀντικειμενικῶν δυσκολιῶν,
θὰ ἀναπτύξουν ὡς ἐνήλικες σο-
βαρὲς ψυχολογικὲς διαταραχές.
Ἡ χαρὰ ποὺ νοιώθουν τὰ παιδιὰ μὲ
τὸ παιχνίδι εἶναι ἀναντικατάστατη.
Ἐμεῖς οἱ παλιότεροι δὲν εἴχαμε
τὴν ἀπίστευτη ποικιλία τῶν παιχνι-
διῶν, ποὺ ἔχουν τὰ σημερινὰ παι-
διά. Διαθέταμε ἁπλὰ καὶ φτωχικὰ
παιχνίδια. Κυρίως παίζαμε ὁμαδικὰ
παιχνίδια, τὰ ὁποῖα μᾶς κοινωνικο-
ποιοῦσαν. Σήμερα τὰ πράγματα
ἔχουν ἀλλάξει ριζικά. Τὰ παιδιὰ
διαθέτουν σωροὺς παιχνιδιῶν, τὰ
ὁποῖα ὅμως ἐλάχιστα τὰ συγκι-
νοῦν καὶ γιʼ αὐτὸ ζητοῦν ἄλλα. Οἱ
διαφημίσεις εὐθύνονται γιὰ τὸν
ὑπερκαταναλωτισμὸ τῶν παιχνι-
διῶν.
Ὅμως ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη πιὸ
σοβαρὴ παράμετρος. Τὰ σύγχρο-
να παιχνίδια εἶναι ἀποκρουστικὰ
στὴν ὄψη καὶ καλλιεργοῦν στὶς
τρυφερὲς παιδικὲς ψυχὲς τὴ βία
καὶ τὴν ἐπίθεση. Οἱ ὄμορφες κοῦ-
κλες ἐπίσης τῶν παλιῶν καιρῶν
εἶχαν τὴ μορφὴ τῶν ὄμορφων μω-
ρῶν καὶ τὰ κοριτσάκια ἔπαιζαν τὶς
μαμάδες καὶ χαίρονταν. Σήμερα
αὐτὲς οἱ κοῦκλες ἀντικαταστάθη-
καν ἀπὸ μοντέλα καὶ πριγκίπισσες,
τὶς ὁποῖες τὰ κοριτσάκια μι-
μοῦνται, γιὰ νὰ γίνουν καὶ αὐτὲς
μοντέλα, σὰν ἐκεῖνες! Θεωροῦμε
ὅτι δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονός. Ἡ
μελλοντικὴ ποδηγέτηση τῶν παι-
διῶν ξεκινᾶ ἀπὸ τὰ σπάργανα πιά.
Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ἔβαλε στόχο καὶ
τὰ παιδιά μας! Γιʼ αὐτὸ χρειάζεται
νὰ συνειδητοποιήσουμε αὐτὴ τὴν
ἀφανῆ συνωμοσία καὶ νὰ ἀντιδρά-
σουμε ἀνάλογα πρὶν εἶναι ἀργά, ἂν
δὲν εἶναι πλέον ἀργά!
Ἀπέθανεν ἀπό πεῖναν
λόγῳ «πνευματικῆς»
διαίτης!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ στὸ διαδίκτυο
ἕνα ἀκόμα τραγικὸ θῦμα ἐπικίνδυ-
νης γκουρουιστικῆς ὀργάνωσης
στὴνΕὐρώπη.Ἑλβετίδαγυναίκαπέ-
θανε ἀπὸ πεῖνα ὕστερα ἀπὸ ἐφαρ-
μογὴ «πνευματικῆς» συνταγῆς τοῦ
ἰνδουιστῆ γκουροῦ Prahlad Jani, ὁ
ὁποῖος διδάσκει ὅτι ὁ ἄνθρωπος
μπορεῖ νὰ ἀντλεῖ θρεπτικὲς οὐσίες
ἀπὸ ἄλλα «πνευματικὰ μέσα» παρὰ
ἀπὸ τὴν πρόσληψη ὑλικῆς τροφῆς!
Ὁ ἴδιος ἰσχυρίζεται ὅτι ἐδῶ καὶ 70
χρόνια «τρέφεται μὲ φῶς», χωρὶς
νὰ δοκιμάσει τροφὴ ἢ νερό! Ἀκο-
λουθώντας αὐτὴ τὴν «πρωτότυπη
πνευματικὴ συνταγὴ δίαιτας» ἡ
τραγικὴ γυναίκα ἔχασε τὴ ζωή της.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἄννα, ἔχουν γίνει
γνωστοὶ οἱ θάνατοι καὶ ἄλλων ἀτό-
μων, ποὺ προσπάθησαν νὰ ζήσουν
μόνο μὲ τὸ «φῶς» ἢ τὴν ἀποκα-
λούμενη «συμπαντικὴ πηγὴ ζωῆς»!
Αὐτὲς τὶς τραγικὲς συνέπειες ἔχει
ἡ ἀνεξέλεγκτη διάδοση τῶν κατα-
στροφικῶν λατρειῶν στὴ σημερινὴ
κοινωνία!
Ἡ ἁλματώδης ἑδραίωση στὴν
κουρασμένη πνευματικὰ Δύση τῶν
ἀνατολικῶν δαιμονοθρησκειῶν δη-
μιουργεῖ καθημερινὰ δράματα καὶ
ἐπιβεβαιώνει μὲ τὸν πιὸ σαφῆ τρό-
πο τὴν ἀντίθεσή μας σὲ αὐτές!
Βροντοφωνάζουμε μὲ τὸν πιὸ δρα-
ματικὸ τρόπο στὸ σύγχρονο ἄν-
θρωπο πὼς μόνο ὁ Χριστὸς καὶ ἡ
ἁγία Του Ἐκκλησία σώζει καὶ πὼς ὁ
διάβολος καὶ οἱ δαιμονοθρησκεῖες
του σκοτώνουν!
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.
ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΝ
ΤΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΥ!
ΑΝΑΜΕΣΑ στὰ μύρια ἄλλα
νεοποχίτικα καὶ νεοταξικὰ «ἤ-
θη», τὰ ὁποῖα θέλουν νὰ ἐπι-
βάλλουν στὴ Χώρα μας (καὶ σὲ
ὅλον τὸν κόσμο) τὰ μίσθαρνα
ὄργανα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ
τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμά-
των», εἶναι καὶ ἡ κατάργηση τοῦ
ἀδικήματος τοῦ προσηλυτι-
σμοῦ, ὅτι δῆθεν ἀντιβαίνει στὴν
«ἐλεύθερη διακίνηση τῶν ἰδε-
ῶν»! Δηλαδὴ ἐπιχειροῦν νὰ ἀ-
νοίξουν διάπλατα τὶς πόρτες
τῶν σπιτιῶν μας στοὺς μύριους
πλάνους, γιὰ νὰ μυήσουν τὰ
παιδιά μας καὶ ὅσους δὲν ἔχουν
τὴ δυνατότητα νὰ διακρίνουν
τὸ ψεῦδος ἀπὸ τὴν ἀλήθεια! Νὰ
σπέρνουν ἐλεύθερα καὶ μάλι-
στα μὲ τὴν προστασία τοῦ νό-
μου, τὶς ὅποιες ψυχοκτόνες καὶ
σωματοκτόνες πλάνες! Νὰ ἀφή-
σουν ἀκόμα καὶ τοὺς ἐγκλημα-
τίες σατανιστὲς νὰ στέκονται
νόμιμα στὶς ἐξώπορτες τῶν
σχολείων καὶ νὰ «ψαρεύουν» ἁ-
γνὲς καὶ ἀνυποψίαστες παιδικὲς
ψυχὲς στὶς φρικτές τους σέ-
κτες! Νὰ καταστήσουν ἔγκλημα
ἐναντίον τῆς δῆθεν «ἐλεύθε-
ρης διακίνησης ἰδεῶν» τὴν
ὅποια ἀντίδραση γονέως κατὰ
τῶν διακινητῶν καταστροφικῶν
λατρειῶν. Αὐτὴ τὴν κατάσταση
θέλει νὰ ἐπιβάλλει ἡ «Νέα Ἐπο-
χή», νὰ μὴ ὑπάρχουν ἐμπόδια
στὴν κατεδάφιση τοῦ Χριστιανι-
σμοῦ καὶ κάθε παραδεδομένης
ἀξίας καὶ ἀρετῆς, διότι μόνο
ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ ἐπιβληθεῖ ἡ
ἐξουσία της στὴν ἀνθρωπότη-
τα. Μόνο ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ
ἑδραιώσει τὸ ἐφιαλτικὸ κράτος
τοῦ μιαροῦ «μεσσία» της, πού
προετοιμάζει πυρετωδῶς! Ὑ-
πάρχει ἄλλη ἐξήγηση;
Σ
ΤΙΣ 18 Μαΐου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη
τῶν ἁγίων μαρτύρων Πέτρου, Διονυσίου, Χρι-
στίνης, Ἀνδρέου, Παύλου, Βενεδίμου, Παυλί-
νου καὶ Ἡρακλείου. Ὁ μὲν Πέτρος ἦταν ἀπὸ τὴν
πόλη τῆς Λαμψάκου. Ὅταν διατάχθηκε ἀπὸ τὸν
Δέκιο, ἄρχοντα τῆς πόλης τῶν Ἀβυδινῶν, νὰ θυ-
σιάση στὴν θεὰ Ἀφροδίτη ἀρνήθηκε καὶ ὁμολόγη-
σε τὸν Χριστὸ ὡς Κύριο καὶ Θεὸ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ
ὁδηγηθῆ στὰ βασανιστήρια καὶ νὰ ἀξιωθῆ τὸν στέ-
φανο τοῦ μαρτυρίου. Ὁ δὲ Παῦλος καὶ ὁ Ἀνδρέας
κατάγονταν ἀπὸ τὴν Μεσοποταμία, ἦσαν στρα-
τιῶτες καὶ μαζὶ μὲ τὸν ἄρχοντα Δέκιο πῆγαν στὴν
Ἀθήνα. Ἐκεῖ συνέλαβαν ὡς χριστιανοὺς τὸν Διο-
νύσιο καὶ τὴν Χριστίνα καὶ τοὺς ὁδήγησαν στὴν
φυλακή. Τὴν Χριστίνα, βλέποντάς την ὁ Παῦλος
καὶ ὁ Ἀνδρέας ὅτι ἦταν παρθένος καὶ ὡραία, θέλη-
σαν νὰ τὴν πειράξουν. Ἡ ἁγία ὅμως κατάφερε ὄχι
μόνο νὰ τοὺς νουθετήση ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ὁδηγή-
ση στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ μὲν
Διονύσιος, Παῦλος καὶ Ἀνδρέας νὰ λιθοβοληθοῦν,
ἡ δὲ Χριστίνα νὰ ἀποκεφαλισθῆ.
Ὁ Ἡράκλειος, ὁ Παυλῖνος καὶ ὁ Βενέδιμος κατά-
γονταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἐκήρυτταν τὸ Εὐαγγέ-
λιο προσπαθώντας νὰ πείσουν τοὺς εἰδωλολάτρες
νὰ ἀποστραφοῦν τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Γιὰ τὸν
λόγο αὐτὸ συνελήφθησαν καὶ ἀφοῦ ἐβασανίσθη-
καν τοὺς ἔβαλαν σὲ πυρακτωμένη κάμινο, ἐπειδὴ
ὅμως ἐφυλάχθηκαν ἀβλαβεῖς, μὲ τὴν πρόνοια τοῦ
Θεοῦ, ἀπεκεφαλίσθηκαν καὶ ἔτσι ἔλαβαν οἱ μακά-
ριοι τούς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.
Ο Α Γ Ι Ο Σ Τ Η Σ Η Μ Ε Ρ Α Σ
῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ
᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Παν-
ελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενω-
σις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106
77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206,
ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης·
Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρό-
πουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη.
Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώρ-
γιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα
᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος
Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος
Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15,
Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου
Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα
᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951,
ΦΑΞ 210 81 36 981).
῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»:
www.orthodoxostypos.gr
᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον:
orthotyp@otenet.gr
Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκ-
φράζουν τὰς προσωπικὰς ἀ-
πόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ
ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύ-
νην τῶν γραφομένων.
᾿Εὰν δὲν εὑρίσκετε τὴν ἐφη-
μερίδα μας εἰς τὸ περίπτερόν
σας, παρακαλοῦμεν νὰ τηλε-
φωνῆτε εἰς τὸν ἀριθμὸν 210-
38.16.206, διὰ νὰ καλυφθῆ ἡ
ἔλλειψις.
background image
(6ον)
Στ΄. Περικοπή σημαντικῶν
ὀρθοδόξων χριστιανικῶν
μαθημάτων
Εἴδαμε ποιά ἑτερόδοξα καί ἑτε-
ρόθρησκα θέματα ἔρχονται νά νο-
θεύσουν τό ὀρθόδοξο χριστιανικό
μάθημα θρησκευτικῶν, τό ὁποῖο
διαπαιδαγώγησε ὀκτώ περίπου γε-
νιές ἐλευθέρων Ἑλλήνων. Ἄς
δοῦμε καί ποιά ὀρθόδοξα χριστια-
νικά θέματα ἀφαιροῦνται ἀπό τό
μάθημα, χωρίς νά ὑπάρχει γι᾽ αὐτή
τήν ἀφαίρεση κανένας λόγος καί
χωρίς νά δίνεται καμμία ἐξήγηση.
Ἀπό τό πρόγραμμα τῆς Γ΄ δημοτι-
κοῦ ἔχουν ἀφαιρεθεῖ τά μαθήματα:
Ὁ Θεός εὐλογεῖ τή δημιουργική
ἐργασία, Ἡ ἐμπιστοσύνη στό Θεό,
Τό κακό ἀσχημίζει τή ζωή, Ἡ ἀνά-
ληψη τοῦ Χριστοῦ, Κοσμᾶς καί Δα-
μιανός: Ἀνάργυροι ἰατροί. Ἀπό τό
πρόγραμμα τῆς Δ΄ δημοτικοῦ ἔχουν
ἀφαιρεθεῖ τά μαθήματα: Ὁ Χριστός
θεραπεύει ἀρρώστους, Παῦλος:
Ἀπό διώκτης ἀπόστολος, Ἡ συνάν-
τησητοῦἸησοῦμέτόνπλούσιονέο,
Ἀγκάθια στό δρόμο (Ἡ παραβολή
τῶνζιζανίων),Πορευθῆτεσέὅλατά
ἔθνη,ΚύριλλοςκαίΜεθόδιος,Ἱερα-
πόστολοι στούς σλαβικούς λαούς,
Ἱεραποστολή στήν Ἀνατολή, Ἡ ὀρ-
θόδοξη ἱεραποστολή στήν Ἀφρική
σήμερα, Ἐργαζόμαστε γιά τήν ἑνό-
τητα ὅλων, Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας.
Ἀπό τήν Ε΄ δημοτικοῦ ἔχουν ἀφαι-
ρεθεῖ τά μαθήματα: Ἀγωνιζόμαστε
μέ χαρούμενη διάθεση (τό ναυάγιο
τοῦ ἀπ. Παύλου), Ἕνας ἄνθρωπος
ἀλλάζει ριζικά (Ὁ δαιμονιζόμενος
τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν), Ὁ λη-
στήςπούἔγινεἅγιος,Ὁπατριάρχης
ἸωάννηςὁἘλεήμων,Ἀγῶνεςγιάτή
δικαιοσύνη, Ἀγωνιζόμαστε γιά τήν
εἰρήνη. Ἀπό τήν Στ΄ δημοτικοῦ ἔ-
χουν ἀφαιρεθεῖ τά μαθήματα: Πάν-
τα οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν τή ἀλή-
θεια, Προσέγγιση τῆς ἀλήθειας: μία
βασανιστικήἀλλάκαίσυναρπαστική
περιπλάνηση, Ψαλμοί: Ποιήματα
ἀναζήτησης καί ἔκφρασης τῆς ἀλη-
θινῆς ζωῆς, Ἡ ἀλήθεια εἶναι πολύτι-
μη, Ἡ Ἐκκλησία ὡς κιβωτός φυλάει
τήν ἀλήθεια, Τά σχίσματα τραυμα-
τίζουντήνἑνότητατῶν χριστιανῶν,
Οἱ αἱρέσεις νοθεύουν τήν ἀλήθεια,
Οἱ Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας μερι-
μνοῦν γιά τή διάσωση τῆς χριστια-
νικῆς ἀλήθειας, Ἡ ἀποσαφήνιση
τῆς ἀλήθειας γιά τίς εἰκόνες, Τό
Σύμβολο τῆς πίστεως: βασικές ἀλή-
θειες μέλίγα λόγια, Ἡἀλήθεια εἶναι
φῶς, Εὐχέλαιο: γιά τήν ὑγεία τοῦ
σώματος καί τῆς ψυχῆς, Ἡ ὀρθοδο-
ξία στήν Ἑλλάδα, Ἡ ὀρθόδοξη πα-
ράδοση, Γνωριμία μέ τούς ὀρθοδό-
ξους ἄλλων χωρῶν.
Ὅσον ἀφορᾶ δέ στό γυμνάσιο,
πουθενά σέ ὁλόκληρο τό νέο πρό-
γραμμα θρησκευτικῶν δέν θά
βροῦμε τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεο-
τόκου καί τήν γέννηση τοῦ Χρι-
στοῦ! Ὅπως ἐπίσης δέν ὑπάρχουν
στό πρόγραμμα τοῦ γυμνασίου τά
μαθήματα: πῶς γιορτάζουμε τά Χρι-
στούγεννα,ὁἸωάννης ὁΒαπτιστής,
ἡ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, ἡ Κυριακή
προσευχή, ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζά-
ρου, ἡ προσευχή τοῦ Χριστοῦ στή
Γεθσημανή καί ἡ σύλληψη, ἡ δίκη
τοῦ Χριστοῦ, ἡ παράδοση τοῦ Χρι-
στοῦ ἀπό τόν Πιλάτο, ἡ Ἀνάληψη
τοῦΧριστοῦ,ἡΠεντηκοστή,ἡἐκλο-
γή τῶν ἑπτά διακόνων, ὁ πρῶτος
διωγμός τῶν χριστιανῶν καί ὁ λιθο-
βολισμός τοῦ Στεφάνου, ἡ μετα-
στροφή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ
ἀπόστολος Παῦλος στήν Ἑλλάδα, ὁ
ἅγ. Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, τό διά-
ταγμα τῶν Μεδιολάνων, οἱ ἅγιοι
Εἰρηναῖος Λυῶνος καί Ἀμβρόσιος
Μεδιολάνων. Οἱ Οἰκουμ. Σύνοδοι
διδάσκονται κατά τό ἐν λόγῳ πρό-
γραμμαστόγυμνάσιοχωρίςνάπρο-
βλέπεται διδασκαλία τῆς Ἀποστο-
λικῆς Συνόδου ἡ ὁποία ἀποτέλεσε
πρότυπο ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν
συνόδων ἀνά τούς αἰῶνες. Ἡ πε-
ρίοδος τῶν διωγμῶν ἐπίσης δέν πε-
ριλαμβάνεταιστόπρόγραμμασπου-
δῶν τοῦ Γυμνασίου, τό ὁποῖο, ὅπως
ἤδη εἴδαμε, ξεκινᾶ ἀπό τήν μετά
τούς διωγμούς περίοδο, περιλαμ-
βάνεται ὅμως στό πρόγραμμα τῆς
ἕκτης δημοτικοῦ. Ἐάν καί ἐφ΄ ὅσον
διδάσκεταιἡπερίοδοςαὐτήστόδη-
μοτικό σχολεῖο, θά διδάσκεται ἀπό
μή εἰδικό. Ὡς γνωστόν ὁ δάσκαλος
τοῦ δημοτικοῦ σχολείου δέν εἶναι
θεολόγοςκαίὁπωσδήποτεδένεἶναι
σέ θέση νά ἀναλύσει τά θέματα
αὐτά ὅσο ἕνας θεολόγος καθηγη-
τής. Καί ἡ διαφορά τῆς ἡλικίας τῶν
παιδιῶν ἔχειἐπίσης σημασία, διότι ὁ
θεολόγος καθηγητής θά μποροῦσε
νά ἐναρμονίσει τή διδασκαλία τῶν
θεμάτων αὐτῶν μέ τά ἐνδιαφέρον-
τα καί τίς ἀνησυχίες τῆς μεγαλύτε-
ρης ἡλικίας, στήν ὁποία τά παιδιά
εὑρίσκονται. Τά ζητήματα αὐτά δέν
ἐξαντλοῦνται στήν ἡλικία τοῦ δη-
μοτικοῦ σχολείου.
Ἐκτός τῶν ἀνωτέρω, τό μόνο γε-
γονός τό ὁποῖο προέρχεται ἀπό τήν
περίοδο ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπό τά μέσα
τοῦ 10ου αἰώνα καί τελειώνει στά
μέσατοῦ15ου,δηλαδήστήνἅλωση
τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι τό
μεγάλο σχίσμα τοῦ 1054. Κανένα
ἄλλο γεγονός, καμμία προσωπικό-
τητα, καμμία διδασκαλία δέν περι-
λαμβάνεται ἀπό τούς αἰῶνες αὐ-
τούς, σάν νά μή ὑπῆρξαν δηλαδή
ποτέ.Εἶναιἀδύνατοννάβροῦμεκά-
που στό πρόγραμμα τοῦ δημοτικοῦ
ἤ τοῦ γυμνασίου τόν Συμεών τόν
Νέο Θεολόγο, τόν Γρηγόριο τόν Σι-
ναΐτη, τόν Γρηγόριο Παλαμᾶ, τόν
Μάρκο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό.
Ὅπως ἔχουμε δέ ἤδη ἐπισημά-
νει, τά ἰνδουιστικά «μάνταλα», ὁ
Φραγκῖσκος τῆς Ἀσσίζης καί τό
Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν
περιλαμβάνονται τόσο στό πρό-
γραμμα τοῦ δημοτικοῦ, ὅσο καί
στό πρόγραμμα τοῦ γυμνασίου. Εἶ-
ναι πιό σημαντικά ἀπό τή γέννηση
τοῦ Χριστοῦ καί ὅλα τά ἄλλα θέμα-
τα Καινῆς Διαθήκης καί ἐκκλησια-
στικῆς ἱστορίας, τά ὁποῖα δέν θεω-
ρήθηκαν κατάλληλα, γιά νά διδά-
σκονται πλέον στό γυμνάσιο; 
μήπως θεωρήθηκε γιά τήν Β΄ γυ-
μνασίου πιό σημαντικό ζήτημα ἀπό
τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ τό θέμα
«ὁ Ἰησοῦς Χριστός στό Κοράνι καί
στή λογοτεχνία τοῦ Ἰσλάμ» καί γι᾽
αὐτό περιελήφθη;
Θάἐπαναλάβουμεδέἐδῶ,μήπως
καίγίνεισυνείδηση,μίαἀλήθειατήν
ὁποία διαπιστώσαμε κατά τά εἰκοσι-
δύο σχολικά ἔτη, κατά τά ὁποῖα δι-
δάσκουμε σέ σχολεῖα δευτεροβάθ-
μιας ἐκπαιδεύσεως: ποτέ τά παιδιά
δέν ἐρωτοῦν τόν θεολόγο καθηγη-
τή γιά τήν ζωή ἑνός ἀρχάτ ἤ ἑνός
μποντισάτβα, συχνά ὅμως ἐρωτοῦν
γιά τή ζωή καί τό μαρτύριο τοῦ ἁγί-
ου Δημητρίου καί τοῦ ἁγίου Γεωρ-
γίου, διότι ἁπλούστατα πολλά φέ-
ρουν τά ὀνόματα αὐτῶν τῶν ἁγίων.
Ἐμεῖς μέ ποιό δικαίωμα τά ἐπιφορ-
τίζουμε μέ ὅ,τι ἀποδεδειγμένα τά
ἀφήνει ἀδιάφορα;
Ζ΄. Ἡ διατάραξη
τῆς ἱστορικῆς σειρᾶς
τῶν μαθημάτων πρόξενος
συγχύσεως στούς μαθητές
Ὅπως θά ἔγινε ἤδη ἀντιληπτό,
ἀπό τά προηγηθέντα, τά διδασκό-
μενα κεφάλαια δέν ἀκολουθοῦν
τήν γνωστή σέ ὅλους τούς χριστι-
ανούς ἱστορική σειρά τῆς βιβλικῆς
καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας,
ἀλλά ἀποτελοῦνται ἀπό θέματα
τῆς ἐπιλογῆς τῶν συντακτῶν τοῦ
προγράμματος.
Κατ᾽ αὐτόν τόν τρόπο δημιουρ-
γεῖται ἡ ἐντύπωση, ὅτι οἱ συντάκτες
τοῦπρογράμματοςκρίνουνἐξἰδίων,
ὅτι δηλαδή, ἐπειδή ἡ ἱστορική σειρά
τῶν γεγονότων εἶναι σέ αὐτούς
γνωστή καί δεδομένη, τό ἴδιο θά
πρέπει νά εἶναι ἤ νά γίνει μέ κάποιο
αὐτόματομηχανισμό,καίστάπαιδιά.
Δυστυχῶς ὅμως αὐτό δέν θά κατα-
στεῖ δυνατόν, διότι τά παιδιά γιά νά
συνειδητοποιήσουν ἔχουν ἀνάγκη
ἐπαρκοῦς προγράμματος σπουδῶν,
τό ὁποῖο δέν εἶναι τό ὑπό ἐξέταση
πρόγραμμα. Τό δέ ζητούμενο δέν
εἶναι νά διδαχθοῦν τυχόν τά παιδιά
τάπάντα,τοῦτοεἶναιἀδύνατο,ἀλλά
νά διδαχθοῦν, νά ἐξοικειωθοῦν, νά
γίνουν μέρος τῆς ζωῆς τους, ἐμπει-
ρία τους, τίς σημαντικότερες ἀλή-
θειες, γεγονότα, πρόσωπα τά ὁποῖα
ἀποτέλεσαν σταθμούς στήν ἱστορία
τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστε-
ως καί ἀποτελοῦν δεῖκτες πορείας
πρός τό μέλλον.
Ἐάν λοιπόν ἐγκριθεῖ καί γενι-
κευθεῖ τό ὑπό ἐξέταση πρόγραμμα,
οἱ μικροί μαθητές δέν θά ἔχουν πο-
τέ τήν εὐκαιρία νά συνειδητοποι-
ήσουν ποιό γεγονός συνέβη πρῶτο
καί ποιό τελευταῖο, ἀλλά ἐάν τυχόν
καταφέρουν κατ᾽ αὐτόν τόν τρόπο
νά ἀφομοιώσουν κάποιες γνώσεις,
θά μένουν μέσα τους ἀποκομμένες
ἀπό τήν ἱστορική τους συνέχεια.
Θά ἦταν βεβαίως δυνατόν νά
διαφυλαχθεῖ ἡ ἱστορική διδασκαλία
καί ταυτοχρόνως νά χρησιμοποι-
οῦνται διάφορες νεοεισαγόμενες
παιδαγωγικές μέθοδοι, ὥστε τό μά-
θημα νά ὁδηγεῖ στήν σύνδεση τῆς
βιβλικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ἱστο-
ρίας καί θεολογίας μέ τή σημερινή
κοινωνική ζωή καί τή σημερινή, ἀλ-
λά καί μελλοντική προσωπική ἐμ-
πειρία τῶν μαθητῶν.
Προφανῶς ὅμως ἐάν διετηρεῖτο
ἡ ἱστορική σειρά τῶν μαθημάτων
τῆς βιβλικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς
ἱστορίας, τήν ὁποία γνωρίζαμε, δέν
θά ἅρμοζαν, κατά τό κοινῶς λεγό-
μενο δέν θά «κολλοῦσαν», κατά
κανένα τρόπο τά ἑτερόθρησκα
στοιχεῖα, τῶν ὁποίων γιά πρώτη φο-
ρά ἀποτολμᾶται ἡ εἰσαγωγή.
Η΄. Σοβαρά ἀτοπήματα
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, ὅτι
«Θεία εὐχαριστία εἶναι τό μυστή-
ριον, τό συνιστόν καί πραγματικήν
ἀναίμακτον παράστασιν τῆς Σταυ-
ρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου, κατά τό
ὁποῖον διά τῆς εὐλογίας τοῦ ἱερέ-
ως ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος μεταβάλ-
λονται εἰς αὐτό τό σῶμα καί τό
αἷμα τοῦ Κυρίου, ἅτινα μεταδίδον-
ται εἰς τούς πιστούς εἰς ἄφεσιν
ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον
32
». Σέ
ὅποιο ἐγχειρίδιο δογματικῆς καί ἄν
ἀνατρέξουμε, εἶναι ἀδύνατον νά
δοῦμε ὁρισμό τοῦ μυστηρίου τῆς
Θείας Εὐχαριστίας χωρίς τόν Κύ-
ριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό
33
.
Ἀτυχῶς ὁ «Ὁδηγός Ἐκπαιδευτι-
κοῦ», ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἀναπό-
σπαστο συνάρτημα τοῦ προγράμ-
ματος, εἰσάγει νέο ὁρισμό, ἀπό τόν
ὁποῖον ἐλλείπει παντελῶς ὁ Ἰησοῦς
Χριστός, ἡ σταυρική του θυσία, ἡ
ἄφεση ἁμαρτιῶν καί ἡ αἰώνιος ζωή:
«Παρατηρώντας τὴν εἰκόνα ποὺ
ἀναπαριστᾶ μία στιγμὴ ἀπὸ τὸ μυ-
στήριο τῆς Θείας Κοινωνίας – μὲ
τὸ μοίρασμα τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ
οἴνου – καὶ συνεχίζοντας τὴν τε-
χνικὴ τῶν ἐρωτήσεων – ἀπαντήσε-
ων δημιουργοῦμε ἕνα εἰσαγωγικὸ
προβληματισμὸ στοὺς μαθητὲς γιὰ
τὸ πῶς αὐτὸ τὸ μυστήριο, ξεκινών-
τας ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ πλαίσιο ζωῆς
τῶν πρώτων χριστιανικῶν κοινοτή-
18 ΜΑΪΟΥ 2012
Σελὶς 3η
ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Ἐὰν ξεφυλλίσουμε προσεκτικὰ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας,
θὰ παρατηρήσουμε ὅτι τρεῖς Κυριακὲς τὸ χρόνο ἔχει «Κυριακὴ τῶν
ἁγίων πατέρων».
Μία φορὰ μετὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, ὅπου ἑορτάζουμε τοὺς
πατέρες τῆς A΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια καὶ κα-
ταδίκασε τὸν Ἄρειο, ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι κτίσμα καὶ
ὄχι Θεός.
Δεύτερη φορὰ τὸν Ἰούλιο, ποὺ γιορτάζουμε τοὺς πατέρες τῆς Δ΄
ἐν Χαλκηδόνι Συνόδου, ἡ ὁποία ἐξέδωσε ὅρο δογματικὸ περὶ τῆς ὑπο-
στατικῆς ἑνώσεως (ἕνωση σʼ ἕνα πρόσωπο, σὲ μία ὑπόσταση) τῶν δύο
ἐν Χριστῷ φύσεων «ἀχωρίστως, ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως καὶ ἀσυγχύ-
τως» καὶ καταδίκασε τὸν Εὐτυχή ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶχε
μόνο μία φύση τὴν θεία (αἵρεση μονοφυσιτισμοῦ). Ἡ ἀνθρώπινη φύ-
ση, ἔλεγε ὁ Εὐτυχής, ἀπορροφήθηκε ἀπὸ τὴν θεία καὶ ἑπομένως ὁ
Χριστὸς ὑπῆρξε μόνο Θεὸς καὶ φαινομενικῶς ἄνθρωπος.
Καὶ τρίτη φορὰ τὸν Ὀκτώβριο ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τοὺς πατέ-
ρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ καταδίκασε τὴν εἰκονομαχία,
δηλαδὴ καὶ πάλι τὸν μονοφυσιτισμό, ἀφοῦ μὴ δεχόμενοι οἱ εἰκονομά-
χοι –ἀνάμεσα στʼ ἄλλα ποὺ πρεσβεύανε– τὴν ἐξεικόνιση τοῦ Θεοῦ,
δὲν δεχόταν οὐσιαστικὰ τὴν ἀνθρώπινή του φύση, ἡ ὁποία ἑνώθηκε
μὲ τὴν θεία, ὅπως δογμάτισε ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὸν Θεὸ κα-
νεὶς δὲν εἶδε λέγει ἡ Γραφή, ἀλλὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ,
ποὺ ἑνώθηκε μὲ τὴν θεία, τὴν εἴδαμε καὶ συνεπῶς μποροῦμε νὰ τὴν
ζωγραφίσουμε, ὅπως καὶ τὰ ὁράματα τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Δια-
θήκης.
Συνεπῶς παρατηροῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας, τρεῖς Κυριακὲς τὸ χρό-
νο, τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τοὺς πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ μακρινὰ μέρη,
διανύοντας τεράστιες ἀποστάσεις, χωρὶς νὰ ἔχουν τρένα, αὐτοκίνη-
τα ἢ ἀεροπλάνα, περνώντας μέσα ἀπὸ δάση, ἐρήμους, ληστές, θηρία
καὶ χίλιες δύο ἀντίξοες συνθῆκες, συγκεντρωνόταν σὲ μία πόλη τῆς
αὐτοκρατορίας, γιὰ νὰ συζητήσουν τὰ πιὸ σοβαρὰ θέματα. Δὲν ἔκα-
ναν συνεδριάσεις γιὰ νʼ ἀσχοληθοῦν μὲ θέματα μικρὰ καὶ ἀσήμαντα,
γήινα καὶ ἐφήμερα, γιὰ τὰ ὁποῖα γίνονται ἕνα σωρὸ συνέδρια σήμερα
καὶ μάλιστα τρεῖς στὴν ὥρα. Συγκεντρωνόταν καὶ συνεδρίαζαν πρω-
τίστως γιὰ θέματα πίστεως καὶ γιὰ θέματα ποὺ εἶχαν σχέση μὲ τὴ ζωὴ
τῶν χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἂς δοῦμε λοιπὸν καὶ ῾μεῖς βασικοὺς ἐχθρούς τῆς πίστεώς μας.
α´) Ἡ ἀπιστία
Ἐμφανίσθηκε στὸν παράδεισο καὶ κατέλαβε τοὺς πρωτόπλαστους οἱ
ὁποῖοι ἀπίστησαν στὸ Θεὸ καὶ πίστευσαν στὸν διάβολο. Ἔκτοτε συν-
υπάρχει μετὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ὑφίσταται μέχρι τὴν Β΄ Παρουσία,
ἀπειλώντας ἐνίοτε καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Ἡ ἀπιστία κρύβεται κάτω ἀπὸ
τὴν τέχνη, τὴ φιλοσοφία, τὰ ἀντιχριστιανικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα, τὴ νομο-
θεσία, τὴν παιδεία. Εἰδικὰ στὴν ἐποχή μας ἐν ὀνόματι τῆς ἀνεξιθρη-
σκείας καὶ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἐπιχειρεῖται ὁ ἐξοβελισμὸς
κάθε τί ποὺ θυμίζει τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Παγκοσμίως καὶ
μάλιστα στὴν δῆθεν χριστιανικὴ Δύση ἐπιχειρεῖται ἡ ἐπιστροφὴ στὴν
πρὸ Χριστοῦ ἐποχή.
β΄) Ἡ αἵρεση.
Αὐτὴ εἶναι διεστραμμένη πίστη. Εἶναι πίστη κατὰ τὰ ἀνθρώπινα μέ-
τρα καὶ τὶς ἀντιλήψεις. Μαζὶ μὲ τὴν ἀπιστία ἀποτελοῦν τὴν λεγόμενη
«ἐθελοθρησκεία» (Κολ. 2,23). Μία θρησκεία ποὺ δὲν πείθεται στὴ Θεία
Ἀποκάλυψη. Μία θρησκεία κατὰ τὰ γοῦστα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὶς με-
θοδεύσεις τοῦ διαβόλου. Πολὺ σωστὰ οἱ πατέρες λέγουν ὅτι ἡ αἵρε-
ση εἶναι «ἡ βοτάνη τοῦ διαβόλου». Εἶναι τὰ ζιζάνια, ποὺ σπείρει ὁ πο-
νηρὸς ἐκεῖ ποὺ πέφτει ὁ θεῖος σπόρος, γιὰ νὰ τὸν καταστρέψει
(Ματθ.13,24-30).
γ΄) Ὁ συγκρητισμός.
«Ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Πλούταρχο καὶ λέγε-
ται ὅτι ἀποδίδεται στὴν ἕνωση τῶν Κρητῶν, παρὰ τὶς διαφορές,
μπροστὰ σὲ ἕνα κίνδυνο. Ὁ ὅρος συγκρητισμὸς προσέλαβε ἀπὸ τὸν
ΙΘ΄ αἰώνα καὶ θρησκευτικὴ σημασία καὶ μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ ἐννοεῖται 
ἀνάμειξη μερικῶν θρησκευτικῶν ἰδεολογικῶν ἀπόψεων, καὶ τρόπου
ζωῆς. Σήμερα ἡ λέξη συγκρητισμὸς ἀποδίδεται καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους
ὅρους, ὅπως τὴν μετανεωτερικότητα ἢ μεταμοντερνισμό, τὸν οἰκου-
μενισμό, τὴν νέα ἐποχή, τὴν ὁλιστικὴ θεωρία, τὴν πολιτισμικὴ παγκο-
σμιοποίηση, τὴν νέα τάξη πραγμάτων κ.λ.π. Ἀναλύοντας περισσότερο
τὸν ὅρο συγκρητισμός, μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα, μποροῦμε νὰ
ποῦμε ὅτι μὲ τὸν ὅρο αὐτὸν ἐννοεῖται ἡ προσπάθεια νὰ ἐντοπίζουμε
τὰ κοινὰ σημεῖα μεταξὺ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ
τῶν διαφόρων θρησκειῶν καὶ νὰ παραθεωροῦμε τὶς διαφορές τους.
Οἱ συγκρητιστὲς βλέπουν τὰ κοινὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν οὕτως
ἢ ἄλλως σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ δὲν βλέπουν τὶς θεολογικὲς δια-
φορὲς» (Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος).
Ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, ὁ ἀληθινὸς Θεός,
ὁ μόνος ποὺ λυτρώνει τὸν ἄνθρωπο. Πατὴρ-Υἱὸς-Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ ὁ
Υἱός, ὁ ἕνας τῆς Τριάδος, μᾶς ἀποκαλύπτει ἡ Γραφὴ καὶ μᾶς παραδί-
δει ἡ ἱστορία, ἐνσαρκώθηκε, προσέλαβε τὸ ἡμέτερο φύραμα, τὸ θε-
ράπευσε καὶ τὸ ζωοποίησε εἰς τὸν αἰώνα, ἀφοῦ «τὸ ἀπρόσληπτον ἀθε-
ράπευτον» λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Υἱὸς εἶναι ὁ Μεσ-
σίας ἢ Χριστός, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ ἔχει τὸ χρίσμα καὶ τὴν ἀποστολὴ νὰ
ἐνανθρωπήσει, νὰ καταστεῖ Θεάνθρωπος καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο.
Εἶναι μὲ τὴν ἐνανθρώπησή του ὁ ἀπόγονος τῆς Εὔας, ποὺ θὰ συντρί-
ψει τὸν σατανᾶ. Εἶναι, ὡς ἄνθρωπος, ὁ νέος Ἀδάμ, ποὺ μὲ τὴν ὑπακοή
του θὰ ξαναδείξει τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
«Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν
ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ
σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ. 4,12) μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ θεόπνευστος ἀπό-
στολος Πέτρος. Κανεὶς ἄλλος ἐκτός τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδη-
γήσει στὴ θεογνωσία, στὴν ἀληθινὴ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό,
τοῦ κτιστοῦ μετὰ τοῦ Ἀκτίστου.
Καμμία λοιπὸν σχέση δὲν ἔχει ὁ Θεὸς τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸ θεὸ
τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τῶν μονοθεϊστικῶν. Οἱ ἄλλες
θρησκεῖες ἀρνοῦνται τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐνανθρώπηση
τοῦ Υἱοῦ, τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος μας. Ματαιοπονοῦν
ὅσοι κάνουν συνέδρια μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες. Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν
καὶ τῶν διαφόρων ἀνθρώπων εἶναι δαιμόνια σύμφωνα μὲ τὴ Γραφὴ
(Ψαλμ. 95,5) ἢ δημιουργήματα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.
Ἀρχιμ. π. Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης
ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Α´ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ
27 ΜΑΪΟΥ 2012
Ἀπόστολος: Πράξ. κ´ 16 – 18, 28 – 36
Εὐαγγέλιον: Ἰωάν. ιζ´ 1 – 13
Ἦχος πλ. β´ — Ἑωθινόν: Ι´
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
ΡΗΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ
(5ον)
Οἱ πιστοὶ καταφεύγουν στοὺς
ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς
προκειμένου νὰ τοὺς συμβουλευ-
τοῦν γιὰ διάφορα θέματα καὶ προ-
βλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Με-
ρικοὶ μάλιστα, ἀγωνιώδεις καὶ ὀλι-
γόπιστοι καθὼς εἶναι, γιὰ τὸ ἴδιο θέ-
μα πηγαίνουν σὲ πολλοὺς πνευμα-
τικοὺς καὶ παθαίνουν σύγχυση,
ἀφοῦ ἀκοῦν πολλὲς διαφορετικὲς
ἀπόψεις. Τὸ ὀρθὸ εἶναι νὰ ἐμπι-
στεύονται μόνο ἕνα κληρικὸ καὶ νὰ
δέχονται ὅσα τοὺς πεῖ χωρὶς καμιὰ
ἐπιφύλαξη. Ἐὰν ὑπάρχει ἡ ἀγαθὴ
προαίρεση καὶ ἡ πίστη στὴν πρό-
νοια τοῦ Θεοῦ, ὅλα ἐξομαλύνονται.
Πρέπει δὲ νὰ γνωρίζουν ὅτι «ὁ κα-
θένας ἑρμηνεύει κάτι ἀνάλογα μὲ
τὴν πνευματική του κατάσταση»,
ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος.
Εἶπε ὁ Γέροντας: «Κατάνυξη
εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ πνευματικὴ ἀλ-
λοίωση κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσ-
ευχῆς. Πρέπει νὰ ζεῖ κανεὶς τὴν πα-
ρουσία τοῦ Θεοῦ. Τότε κατακλύζε-
ται ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, διότι ὅλα τὰ
βλέπει ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ».
Πολλὰ πράγματα στὴν πνευμα-
τικὴ ζωὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἐξηγήσει
ἕνας ἀρχάριος καὶ ἄπειρος. Χρει-
άζεται πολυετὴς ἐμπειρία, γιὰ νὰ κα-
τανοήσει κάποιος ἐπήρειες καὶ κα-
ταστάσεις καὶ νὰ σιγουρευτεῖ ὅτι βα-
δίζει τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, χωρὶς νὰ
παρασύρεται ἀπὸ τὸ διάβολο. Με-
ρικοὶ μάλιστα χρονίζουν στὸν πνευ-
ματικὸ ἀγώνα, ἀλλὰ ὑστεροῦν, γιατὶ
δὲν κινοῦνται μὲ ἀδιάπτωτο ἱερὸ ζῆλο
καὶ συχνὰ συμβιβάζονται μὲ τὰ ἐφή-
μερα καὶ μάταια. Ἰδιαίτερα προσ-
εκτικὸς πρέπει νὰ εἶναι κάποιος, ὅ-
ταν θέλει νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ ἄλ-
λους ἀδελφούς, γιὰ νὰ τοὺς βοηθή-
σει πνευματικά. Ἀναγκαία προϋπό-
θεση εἶναι νὰ ἔχει ὁ ἴδιος πνευματικὴ
ζωὴ καὶ νὰ μὴ καλλιεργεῖ στὸν ἑαυ-
τό του τὴν ψευδαίσθηση ὅτι καὶ μό-
νο μὲ τὴν ἐπιθυμία τῆς πνευματικῆς
ζωῆς μπορεῖ νὰ πετύχει πολλά. Εἶναι
πολὺ διαφωτιστικὸς ὁ ἁπλός, πλὴν
μεστὸς νοημάτων, λόγος τοῦ Γέρον-
τα Παϊσίου: «Γιὰ νὰ βλέπεις τὸν
ἄλλο σὰν ἄγγελο, πρέπει νὰ γίνεις
καὶ σὺ ἄγγελος».
Τὰ πνευματικὰ βιβλία δίνουν
γνώσεις, τονώνουν τοὺς κατὰ Θεὸν
ἀγωνιζόμενους καὶ προσφέρουν τὴν
πολύτιμη ἐμπειρία τῶν Ἁγίων. Δὲν
πρέπει ὅμως νὰ περιορίζεται κανεὶς
μόνο στὴν μελέτη. Εἶναι ἀπαραίτη-
το νὰ ἐφαρμόζει στὴ ζωή του τίς
ἐντολές. Νὰ ἐπιβεβαιώνει τὴ θεω-
ρία τῶν βιβλίων μὲ τὴ δική του πρά-
ξη. Παλιότερα αὐτὸς ἦταν ὁ πνευ-
ματικὸς κανόνας καὶ στὰ μοναστή-
ρια. Σήμερα τὰ πράγματα ἔχουν με-
ρικῶς ἀλλάξει, γιατὶ οἱ περισσότε-
ροι μοναχοὶ ἔχουν περάσει ἀπὸ
σχολὲς καὶ μάλιστα πανεπιστη-
μιακὲς καὶ εἶναι κάτοχοι τῆς θεω-
ρίας καὶ ὄχι τῆς ἐμπειρίας. Ὁ Γέ-
ροντας Παΐσιος ἔλεγε σχετικὰ μὲ τὴ
μελέτη τῶν πνευματικῶν βιβλίων:
«Ὅταν διαβάζετε, νὰ διαβάζετε λί-
γο καὶ νὰ τὸ μεταφέρετε στὴ ζωή
σας. Ὄχι διαβάζουμε, διαβάζουμε
σὰν τὸ παιδί, ποὺ θηλάζει τὴν πιπί-
λα ἀντὶ γιὰ τὸ μαστὸ τῆς μάνας. Νὰ
μὴ διαβάζουμε μόνο, γιατὶ αὐτὸ μᾶς
εὐχαριστεῖ περισσότερο. Μερικοὶ
κοσμικοὶ κυρίως διαβάζουν πνευμα-
τικὰ βιβλία μὲ τὶς ὧρες καὶ ἐπειδὴ
εὐχαριστοῦνται, νομίζουν ὅτι ἔχουν
καὶ κατάσταση, ὅτι εἶναι καλοί. Μα-
θαίνουν πολλά, τὰ λένε καὶ στοὺς
ἄλλους γιὰ ἐπίδειξη, καὶ νομίζουν
ὅτι κάτι εἶναι· ἂν ὅμως πᾶν σὲ μο-
ναστήρι δὲν μποροῦν νὰ σταθοῦν,
φεύγουν. Στὸν κόσμο νόμιζαν ὅτι
ἦταν καλύτεροι, γιατὶ διάβαζαν χω-
ρὶς νὰ ἐφαρμόζουν, ἄκουγαν καὶ
τοὺς ἐπαίνους. Ἐδῶ (στὰ μοναστή-
ρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους) εἶναι τελευ-
ταῖοι στὴ σειρά, κανεὶς δὲν τοὺς
ἐπαινεῖ. Οἱ Δυτικοὶ ἔχουν αὐτὸ τὸ
πνεῦμα. Διαβάζουν, διαβάζουν καὶ
ὁ καθένας τους ἐκφέρει γνώμη.
Ὅλοι τους εἶναι σὰν θεολόγοι μορ-
φωμένοι καὶ προσπαθοῦν νὰ ἑρμη-
νεύσουν τὰ πάντα».
Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν
«ἀρετὴ» τῆς οἰκονομίας. Ἐπειδὴ θε-
ωροῦν τὴ σπατάλη ἁμαρτία, φτά-
νουν στὴν ὑπερβολὴ μὲ τὸ νὰ θεω-
ροῦν ἀρετὴ καὶ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ τὴν
οἰκονομία, ἡ ὁποία συχνὰ ἱκανοποιεῖ
τὸ φοβερὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας
καὶ ἂς μὴ τὸ παραδέχονται δημοσίως
οἱ ἴδιοι. Τὸ θέμα εἶναι σοβαρὸ καὶ
χρειάζεται ριζοσπαστικὴ ἀντιμετώ-
πιση. Εἶναι ἐνδιαφέρον τὸ παρά-
δειγμα, ποὺ ἀνέφερε ὁ Γέροντας
Παΐσιος ἀπὸ τὴ δική του πρακτική:
«Καλύτερα σπάταλος παρὰ φιλάρ-
γυρος. Μὲ τὴν οἰκονομία θὰ πέσω
ἔξω. Κάποτε γιὰ νὰ μοῦ φτάσουν τὰ
λουκούμια, ποὺ κερνοῦσα τὸν κόσμο
τὰ ἔκοβα στὰ δύο. Ἒ, τότε τὰ λου-
κούμια δὲν μοῦ ἔφταναν. Ὅταν ἄρχι-
σα νὰ παρακαλῶ τοὺς ἀνθρώπους
νὰ πάρουν καὶ δεύτερο λουκούμι, ἔ,
τότε εἶχα καὶ περίσσευμα ἀπὸ λου-
κούμια. Ὁ οἰκογενειάρχης ὅμως ἔχει
ὑποχρέωση χωρὶς ἀγωνία νὰ κάνει
οἰκονομίες, γιὰ νὰ βοηθήσει τὰ παι-
διά του».
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης
Ο
Ο
Ο
Ο
Ρ
Ρ
Ρ
Ρ
Θ
Θ
Θ
Θ
Ο
Ο
Ο
Ο
Δ
Δ
Δ
Δ
Ο
Ο
Ο
Ο
Ξ
Ξ
Ξ
Ξ
Ο
Ο
Ο
Ο
Ν
Ν
Ν
Ν
 
 
 
 
Σ
Σ
Σ
Σ
Η
Η
Η
Η
Μ
Μ
Μ
Μ
Ε
Ε
Ε
Ε
Ι
Ι
Ι
Ι
Ω
Ω
Ω
Ω
Μ
Μ
Μ
Μ
Α
Α
Α
Α
Τ
Τ
Τ
Τ
Α
Α
Α
Α
Ρ
Ρ
Ρ
Ρ
Ι
Ι
Ι
Ι
Ο
Ο
Ο
Ο
Ν
Ν
Ν
Ν
Ὁ  ἱερός  Χρυσόστομος  ἀνήκει
στίς πλέον ἐπιφανεῖς καί  ἐξέχου-
σες  πατερικές  προσωπικότητες.
Ὑπῆρξε  σύν  τοῖς  ἄλλοις  ὁ  ἀνυ-
πέρ βλητος ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας
Γραφῆς,  «ὁ  γάρ  τῶν  τοῦ  Θεοῦ
ἀποῤῥήτων σοφός ὑποφήτης» κα-
τά τόν ἅγιο Ἰσίδωρο τόν Πηλου-
σιώτη (PG 78, 288 Β). 
Τό ἑρμηνευτικό του ἔργο εἶναι
μοναδικό μέσα στήν ἱστορία τῆς
Ἐκκλησίας τόσο γιά τόν ὄγκο του,
ὅσο καί  γιά τό βάθος, τόν πλοῦτο,
τό ρεαλισμό καί τή σαφήνειά του
(Βλ. H. F. von Campenhausen,Grie-
chische Kirchenväter, 8η ἔκδ, 1993,
σ. 137. B. Altaner - A. Stuiber, Pαtro-
logie, Sonderausgabe, 1993, σ. 324).
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος δέν ὑστέ-
ρησε φυσικά καί στήν ὑπεράσπιση
τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐναντίον
τῶν διαφόρων αἱρετικῶν. Ἡ πτυχή
αὐτή τοῦ ἔργου του μαρτυρεῖται
μέ σαφήνεια καί στίς ἑρμηνευτι-
κές του παρατηρήσεις σέ διάφορα
χωρία τῆς Ἁγ. Γραφῆς, πού δια-
στρέ βλωναν οἱ  αἱρετικοί  τῆς  ἐπο -
χῆς του. 
Στά πλαίσια, λοιπόν, αὐτά, τόσο
τῆς  ἑρμηνευτικῆς  του  ἐργασίας
ὅσο καί  τῆς ὑπεράσπισης τῆς  ἐκ -
κλησιαστικῆς διδαχῆς  ὁ  Ἱ. Χρυσό-
στομος ἔχει περιγράψει βασικές
πρακτικές τῶν αἱρετικῶν, πού δεί-
χνουν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο οἱ
αἱρετικοί χρησιμοποιοῦν τήν Ἁγ.
Γραφή στήν προσπάθειά τους νά
παρασύρουν ἀνύποπτους καί ἀκα-
τάρτιστους ἀνθρώπους σέ θέματα
πίστεως. Καί στό σημεῖο  αὐτό ἔχει
παραμείνει μοναδικός καί ἀνυπέρ-
βλητος.  Αὐτά πού ἐπεσήμανε τότε
γιά τίς αἱρετικές μεθοδεύσεις ἔ -
χουν διαχρονική ἐπικαιρότητα, κα-
θώς οἱ ἴδιες πρακτικές, μέ τίς ἴδιες
συνέπειες, χρησιμοποιοῦνται καί
σήμερα ἀπό τό πλῆθος τῶν σύγ-
χρονων αἱρετικῶν ὁμάδων. 
α) Ἡ πρώτη βασική ἐπισήμανσή
του σχετίζεται μέ τά γενεσιουργά
αἴτια τῶν διαφόρων αἱρέσεων. Ἐ -
νῶ  ἡ  Ἐκκλησία  εἶναι  σῶμα  Χρι-
στοῦ ἀντιθέτως ἡ ἀφετηρία τῶν
διαφόρων αἱρέσεων σχετίζεται μέ
τήν  ὕπαρξη  ἑνός  νοσηροῦ    καί
πνευματικά ἐπικίνδυνου φαινομέ-
νου.  Λέγει  ὁ  Ἱ.  Χρυσόστομος:
«Τοῦ το τό δένδρον (σ. Σ. τῆς αἱρέ-
σεως)  ἐφύτευσεν  μέν  λογισμῶν
ἄκαιρος  περιέργεια,  ἐπότισε  δέ
ἀπόνοιας  τῦφος, ηὔξησε δέ φιλο-
δοξίας  ἔρως» (PG 48, 719).
β)  Θεμελιώδης  πρακτική  τῶν
διαφόρων χριστιανικῶν αἱρέσεων
ἀποτελεῖ ἡ διαστροφή τοῦ νοήμα-
τος τῶν ἁγιογραφικῶν χωρίων,  ἡ
κατανόησή τους ἐκτός τῶν συμ-
φραζομένων  καί  τῆς  εὐρύτερης
νοηματικῆς τους συνάφειας. Τέ-
τοιου εἴδους πρακτικές τίς συν-
δυάζουν μέ τή μόνιμη ἐπωδό, ὅτι
οἱ ἰσχυρισμοί τους εἶναι ἡ ἄποψη
τῆς Ἁγ. Γραφῆς. Ἐπισημαίνει σχε-
τικά  ὁ  Ἱ.  Χρυσόστομος  γι'  αὐτό:
«Οὐ τοίνυν ἀρκεῖ τό εἰπεῖν, ὅτι ἐν
τῇ Γραφῇ γέγραπται, ἀλλά χρή καί
τήν ἀκολουθίαν ἀναγνῶναι πᾶσαν˙
ἐπεί εἰ μέλλοιμεν διακόπτειν τήν
πρός ἄλληλα συνέχειαν αὐτῶν καί
συγγένειαν,  πολλά  τεχθήσονται
πονηρά δόγματα» (PG 56,156).
Στήν ἴδια συνάφεια ἐπισημαίνει
πάλι: «Οὐ δεῖ ἁπλῶς τάς τῶν Γρα -
φῶν ῥήσεις παραφέρειν, οὐδέ ἐκ -
κόπτοντας τῆς ἀκολουθίας, οὐδέ
τῆς συγγενείας ἀποσπῶντας,οὐδέ
ἔρημα καί γυμνά τά ρήματα τῆς
τῶν  ἑπομένων  ἤ  προλαβόντων
βοη θείας λαμβάνοντας συκοφαν-
τεῖν  ἁπλῶς  καί  ἐπηρεάζειν»  (PG
56,158).
γ) Ὁ κάθε αἱρετικός, πού παρου-
σιάζει τίς πλάνες του ὡς ἀπόψεις
τῆς  Ἁγ.  Γραφῆς  θεωρεῖται  κατά
τόν Ἱ. Χρυσόστομο ὡς  "ὁ δόγματα
φρικτά καί ἀπόρρητα λυμηνάμε-
νος" (PG 61,622-623). Τήν ἀλήθεια
αὐτή τήν κάνει πιό σαφῆ μʼ ἕνα πο-
λύ  χαρακτηριστικό  παράδειγμα.
Ἀναφέρει: «Καθάπερ γάρ ἐν τοῖς
βασιλικοῖς  νομίσμασιν  ὁ  μικρόν
τοῦ χαρακτῆρος περικόψας, ὅλον
τό  νόμισμα  κίβδηλο  εἰργάσατο˙
οὕτω καί ὁ τῆς ὑγιοῦς πίστεως καί
τό  βραχύτατον  ἀνατρέψας,  τῷ
παντί λυμαίνεται» (PG 61,622 ).
δ) Καθώς ἀπουσιάζουν ἀπ' αὐ -
τούς  οἱ πνευματικές προϋποθέ-
σεις ὀρθῆς ἑρμηνείας, οἱ διάφοροι
αἱρετικοί παρουσιάζουν ὡς διδα-
σκαλία  τῆς  Ἁγ.  Γραφῆς  "τῇ  τῶν
οἰκείων λογισμῶν ἀσθενείᾳ" (PG
59, 146). Πῶς ἐπιτυγχάνεται αὐτό;
Μέ  τό  «διεστραμμένως  ἀπαγγέ-
λειν τά ἐν ταῖς Γραφαῖς κείμενα ἤ
προστιθέντας ἤ ὑφαιροῦντας».  Ἀ -
ποτέλεσμα αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν
πρακτικῶν εἶναι τό «ἐπιζοφοῦν τήν
ἀλήθειαν» (PG 56,156) καί  «Τῇ ἀ -
ληθείᾳ ἀεί παρεισάγειν τήν πλάνην
πολ λά ἐπιχρωννῦντα αὐτῇ τά ὁμοι-
ώματα, ὥστε εὐκόλως κλέψαι τούς
εὐεξαπατήτους». (PG 58, 475).
ε) Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος ἔχει ἀνα-
φερθεῖ  ἐπίσης  καί  στά  διάφορα
προσωπεῖα,  τά ὁποῖα χρησιμοποι -
οῦν οἱ αἱρετικοί. Συνήθως, ἀποκρύ-
πτουν τήν πραγματική τους ταυ τό-
τητα καί παραπληροφοροῦν, παρό-
τι ἐπικαλοῦνται τήν Ἁγ. Γραφή. Μέ
τό ρεαλισμό πού τόν διακρίνει ἐπι-
σημαίνει: «Παρά μέν τήν ἀρχήν συ-
σκιάζουσιν  ἑαυτούς,  ἐ πει δάν  δέ
πολλήν λάβωσι τήν παρρησίαν καί
λόγου τις αὐτοῖς μεταδῷ τότε τόν
ἰόν ἐκχέουσιν» (PG 58, 477). Καί
ἀλλοῦ: «Ἐργάζονται μέν γάρ, ἀλλ᾽
ἀνασπῶσι τά πεφυτευμένα. Ἐπειδή
γάρ ἴσασιν, ὅτι ἑτέρως οὐκ ἄν γέ-
νοιντο εὐπαράδεκτοι, τό προσω-
πεῖον λαβόντες τῆς ἀληθείας, οὕ -
τω τό δρᾶμα τῆς πλάνης ὑποκρί-
νονται. (...) Σχῆμα  μόνον αὐτοῖς, ἡ
δορά τοῦ προβάτου ἐπίκειται». (PG
61, 563). Τό προσωπεῖο, ὅμως, δέ
δηλώνει εἰλικρίνεια, ἀλλά δόλο καί
μεθόδευση.
στ)  Ἐπανειλημμένα  μέσα  στίς
ὁμιλίες του ὁ ἱερός πατέρας εἶχε
τονίσει τήν ἀναγκαιότητα καί τή
σπουδαιότητα τῆς συστηματικῆς,
προσεκτικῆς καί συνεχοῦς μελέ-
της τῆς Ἁγ. Γραφῆς ἀπό τούς χρι-
στιανούς. Τήν προτροπή αὐτή τή
συνοψίζει ὁ λόγος του «Παρακαλῶ
μετά  πολλῆς  σπουδῆς  τήν  ἀνά-
γνω σιν τῶν θείων Γραφῶν ποιώμε-
θα.  Οὕτω  γάρ  καί  τῆς  γνώσεως
ἐπιτευξόμεθα, εἰ συνεχῶς ἐπίωμεν
τά  ἐγκείμενα»  (PG  53,  321).  Καί
τοῦτο  γιατί  μεταξύ  τῶν  πολλῶν
πνευματικῶν καρπῶν, πού προέρ-
χονται ἀπό τήν ἁγιογραφική κα-
τάρτιση τῶν χριστιανῶν, συναριθ-
μεῖ καί τή δυνατότητα ἀπάντησης
καί ἀναίρεσης τῶν αἱρετικῶν ἰσχυ-
ρισμῶν.  
Ἐν προκειμένῳ, ὁ Ἱ. Χρυσόστο-
μος εἶναι ἐξαιρετικά σαφής: «Κάτα-
σχε  αὐτόν,  καί  περίστηθι,  καί  μή
ἀφῇς ἀποπηδῆσαι, μηδέ ἀναχωρῆ -
σαι εἰς τόν λαβύρινθον τῶν λογι -
σμῶν˙ ἀλλά κάτασχε, καί ἀπόπνιξον,
μή τῇ χειρί, ἀλλά τῷ ῥήματι˙ μή δῷς
αὐτῷ  διαστολάς καί διαφυγάς, ἅς
βούλεται. Ἐκεῖθεν θόρυβον ἐμποι -
οῦ  σι  τοῖς  διαλεγομένοις,  ἐπειδή
ἡμεῖς  αὐτοῖς  ἀκολουθοῦ μεν,  καί
οὐχ ἄγομεν ὑπό τούς νόμους τῶν
θείων Γραφῶν. Περίθες τοίνυν αὐ -
τῷ τειχίον πάντοθεν, τάς ἀπό τῶν
Γραφῶν μαρτυρίας, και οὐ δέ χᾶναι
δυνήσεται». (PG 56, 167).
Θά ὁλοκληρώσουμε τή μικρή αὐ -
τή  ἀναφορά  μας  στή  διδασκαλία
τοῦ ἱεροῦ πατέρα μέ μιά καίριας
σπουδαιότητας  ἐπισήμανση,  ἡ  ὁ -
ποί  α ἀποτελεῖ ταυτοχρόνως καί θε-
μελιώδη καί ἀναντικατάστατη ὀρ -
θόδοξη ποιμαντική ἀρχή.  Ὁ ὀρ θό-
δο  ξος χριστιανός στό πρόσωπο τοῦ
κάθε  αἱρετικοῦ  βλέπει  ἕνα  θύμα
τοῦ πονηροῦ.Ἕνα ἄρρωστο πνευ-
 
ματικά ἄνθρωπο. Γι ʼαὐτό λέγει ὁ Ἱ.
Χρυσόστομος: «τῶ λόγῳ διώ  κω οὐ
τόν αἱρετικόν, ἀλλά τήν αἵρεσιν, οὐ
τόν ἄνθρωπο ἀποστρέφομαι ἀλλά
τήν πλάνην μισῶ, καί ἐπισπάσασθαι
βούλομαι» ( PG 50, 701).
«ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ».
Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνή-
θιζε νὰ λέγη σὲ κάθε περίπτωση τὴν φράση: «Δόξᾳ τῷ Θεῷ πάντων ἕνε-
κεν», καὶ γιὰ τὰ εὐχάριστα καὶ γιὰ τὰ δυσάρεστα. Καὶ ὁ Ἅγ. Νικόδημος
ὁ Ἁγιορείτης γράφει στὸν «Ἀόρατον πόλεμον», ὅτι: «Εἰς κάθε περί-
στασιν, ὅπου τοῦ συνέβαινε, καλὴν ἢ κακήν, δυστυχῆ καὶ εὐτυχῆ, ἔλεγεν «Δόξᾳ
τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν· οὐ γὰρ παύσομαι τοῦτο ἐπιλέγων ἀεὶ πᾶσί μοι τοῖς
συμβαίνουσι». Ἂς λέμε κι ἐμεῖς αὐτὴν τὴν εὐχαριστίαν «πάντων ἕνεκεν».
Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ. Οἱ πλεῖστοι ἔχουμε γίνει πολυάσχολοι
καὶ πολυμέριμνοι. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅμως μᾶς λένε ὅτι οἱ περισπα-
σμοὶ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῶν κακῶν στὴ ζωή μας. Ὁ Ἅγιος Ἀββᾶς Ποιμὴν
λέγει στὸ «Γεροντικὸν» τὴν ἐπιγραμματικὴν φράση «Ἀρχὴ τῶν κακῶν
εἶναι ὁ περισπασμός». Γιατὶ ἔτσι διασπᾶται ἡ προσοχή μας σὲ πολλὰ
πράγματα καὶ ξεχνοῦμε τὰ οὐσιώδη καὶ κυρίως ξεχνοῦμε τὸν Θεόν.
ΠΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος
γράφει στὸν Α´ Λόγον του ὅτι: «Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ πλησιάση τὸν Θε-
όν, ἂν δὲν ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν κόσμον. Ἀπομάκρυνσιν δὲ ἀπὸ τὸν κό-
σμον λέγω, ὄχι τὸ νὰ ἀναχωρήση κανεὶς σωματικῶς, ἀλλὰ τὸ νὰ ἀπομα-
κρυνθῆ ἐντελῶς ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρετή: τὸ νὰ
ἀδιαφορῇ ὁ νοῦς γιὰ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Διότι δὲν μπορεῖ νὰ ἡσυ-
χάση ἡ καρδιὰ καὶ νὰ εἶναι χωρὶς φαντασίες, ὅσον καιρὸν οἱ σωματικὲς
αἰσθήσεις ἀπασχολοῦνται σὲ κάποια πράγματα, οὔτε τὰ σωματικὰ πάθη
ἐξαφανίζονται, οὔτε οἱ πονηροὶ λογισμοὶ σταματοῦν χωρὶς τὴν ἔρημον».
Ἀπομάκρυνση λοιπὸν ἀπὸ τὸν κόσμον καὶ τὰ τοῦ κόσμου μάταια καὶ
ψευδῆ, γιὰ νὰ πλησιάσουμε στὸν Θεόν.
ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ. Διαβάζω σὲ κείμενον τοῦ Με-
γάλου Βασιλείου, στὸ «Περὶ τοῦ μὴ προσηλῶσθαι τοῖς βιοτικοῖς»
τὰ ἑξῆς: «Σὲ ὅλα λοιπὸν αὐτά, ποὺ φαίνονται τερπνὰ καὶ εὐχάριστα, κρύ-
βεται ὁ κοινὸς ἐχθρός μας διάβολος, περιμένοντας μήπως τυχὸν δελεα-
σθοῦμε καὶ ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ αὐτά, ποὺ βλέπουμε, καὶ ἔτσι ξεστρατίσουμε
απὸ τὸν ἴσιον δρόμον καὶ πέσουμε στὴν παγίδα του. Καὶ ὑπάρχει μεγάλος
φόβος, μήπως σπεύσουμε ἀπροφύλαχτοι σὲ αὐτὰ τὰ εὐχάριστα καὶ νομί-
σουμε ὅτι ἡ εὐχαρίστηση ἀπὸ τὴν ἀπόλαυσή τους δὲν εἶναι τίποτε βλαβε-
ρόν, καὶ μόλις γευθοῦμε τὸ δόλωμα, καταπιοῦμε τὸ ἀγκίστρι, ποὺ εἶναι
κρυμμὲνο σέ αὐτό, καὶ ἔπειτα, ἄλλοτε θέλοντας καὶ ἄλλοτε μὴ θέλοντας,
προσδεθοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀγκίστρι στὰ τερπνὰ καὶ ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ κα-
ταλάβουμε, ἑλκυσθοῦμε ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ καταπέσουμε στὸ φοβερὸν
καταφύγιον τοῦ ληστοῦ τῆς ψυχῆς μας διαβόλου, δηλονότι στὸ καταφύγιον
τοῦ θανάτου». Προσοχὴ λοιπὸν στὰ τερπνὰ καὶ τὰ εὐχάριστα, γιατὶ εἶναι
παγίδες καὶ κρυψῶνες τοῦ πονηροῦ ἐχθροῦ μας.
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΗΣ. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμο-
λογητὴς αὐτὴν τὴν συμβουλὴ μᾶς δίδει στὸ ἔργον του «Περὶ ἀγάπης»
(Δ´ Ἑκατοντάδα) 
λέγοντας: «Προσπάθησε ὅσον μπορεῖς νὰ ἀγαπήσης τὸν
κάθε ἄνθρωπον. Ἐὰν ὅμως δὲν μπορῆς ἀκόμη νὰ τὸ κάνης αὐτό, μὴ μισή-
σης τουλάχιστον κανένα. Καὶ δὲν θὰ μπορέσης καὶ αὐτὸ νὰ τὸ κάνης ἂν δὲν
περιφρονήσης τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου». Ἂς προσπαθήσουμε.
Π. Μ. Σωτῆρχος
Η
Η σστ
τηηλ
ληη  τ
τηηςς  ««π
πα
αν
νεελ
λλ
ληην
νιιο
ου
υ  εεν
νω
ωσσεεω
ωςς  θ
θεεο
ολ
λο
ογγω
ων
ν»»  
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΠΙΛΟΤΙΚΟΥ) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΕΙΣ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (ἔτους 2011)
Τοῦ κ. Εὐαγγέλου Στ. Πονηροῦ, Δρ Θ., Μ.Φ.
Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου
ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
Χρυσοστομικαί ἐπισημάνσεις
Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.
«Εἶσαι  ἔνοχος  ἀπέναντι  τοῦ  Θεοῦ,
ὅταν δὲν κατορθώσεις, σὲ κάθε ὥρα καὶ
στιγµή, νὰ ὑπάρχεις  θαρρεῖς, ὅτι ἡ ὕπαρ-
ξή σου ἐξαρτᾶται ἀπ᾽ τὸ χρόνο; Οἱ πρά-
ξεις µας αὐτὲς εἶναι ἡ ἐποχή µας».
ΓΚΑΙΤΕ
Ἡ  ἱστορία  τοῦ  κόσμου,  στὸν
ἀδιάκοπο  καὶ  αἰώνιο  δρόμο  πρὸς
τὴν πρόδο, εἶναι ἕνας συνεχὴς καὶ
ἀδυσώπητος  ἀγώνας,  μὲσα  στὶς
ἀνθρώπινες ὁμάδες, μὲ σκοπὸ τὴ
δημιουργικὴ καὶ καρποφόρα πορεία
τῆς ζωῆς. Ἡ Ἑλλάδα, μὲ ὁδηγὸ τὰ
διδάγματα τῆς μακρόχρονης παρα-
δόσεώς της, ἔχει ἐκπληρώσει στὸ
ἀκέραιο τὸ χρέος της ἀπέναντι τοῦ
ἀνθρώπου. Ἔθνη καὶ Λαὸς πῆραν
τὸ φῶς ἀπ᾽ τὴ Χώρα τοῦ πνεύματος
καὶ τοῦ κάλλους καὶ ἐνίκησαν τὴ
βία καὶ τὴ βαρβαρότητα τῶν αἰώ -
νων. Ἡ ἑλληνικὴ ψυχὴ διέτρεξε τὰ
πελάγη  καὶ  τοὺς  ὠκεανούς,  τὶς
ἐρήμους καὶ τὰ σκοτάδια, γιὰ νὰ
ἐμφανίσει τὴ δύναμη τῆς ζωῆς, ποὺ
περικλείει ὁ νόμος τῆς ἀγάπης. Με-
γαλοπρεπὴς καὶ ἀκατάβλητη πάν-
τοτε, διαφύλαξε τίμιο τὸν Ἄνθρω-
πο καὶ ἄμωμη τὴν Ἐλευθερία. Οἱ
Ἕλληνες, αἰώνιοι ἔφηβοι στὴν καρ-
διὰ καὶ στὸ στοχασμό, ἐκράτησαν
σταθερὰ τὴ δάδα τῆς ἱστορικῆς καὶ
νικητήριας  ἐθνικῆς  σκυταλοδρο-
μίας, μὲ τὴν ἱερὴ προσφορά τους
γιὰ τὴν περιφρούρηση τῶν Ἑλλη-
νικῶν ἀξιῶν.
*   *   *
Ἡ  διαδρομὴ  τοῦ  χρόνου  μᾶς
ἔφερε στὴ σημερινὴ τραγικὴ κατά-
σταση. Τὰ χρόνια μας εἶναι δύσκο-
λα καὶ κρίσιμα γιὰ τὴν ὅλη ὑπόστα-
σή μας.
Πνευματική, κοινωνική, ἠθικὴ καὶ
οἰκονομικὴ κρίση παντοῦ, κατὰ τὴν
ὁποία ἡ Πατρίδα μας ἔχει ὑποστεῖ
μιὰ φοβερὴ λεηλασία. Ὁ Λαός μας,
ποὺ  ἡ  ἱστορική  του  μνήμη  εἶναι
αἱματηρὸς θησαυρός, περιφάνεια
καὶ εὐθύνη, ἔχει φοβερὰ ἀποδυνα-
μωθεῖ. Χιλιάδες τερμίτες ροκανί-
ζουν τὰ θεμέλια τῶν θεσμῶν γιὰ
τὴν κατάρρευση τῶν ἰδανικῶν μας.
Τὸ πνεῦμα ἀργοπεθαίνει, ὑπὸ τὶς
λοιδορίες τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἀνα-
ξίων, τῶν ἐπιτηδείων καὶ τῶν και-
ροσκόπων καὶ μέσα στὸ πανδαιμό-
νιο τῶν κορυβαντιώντων στοιχείων
τῆς πλάνης, τῆς ἀρνήσεως καὶ τῆς
καταπτώσεως. Ἕνας ἐπαίσχυντος
καὶ  ἀπαίσιος  Μιθριδατισμὸς  ἀπο-
κοιμίζει τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας.
Ἡ Πατρίδα ἀντιμετωπίζει σήμερα
τὸ φάσμα τῆς ἐπιβιώσεως, μέσα σὲ
πλῆθος  πολύμορφων  προβλημά-
των.
«Οἱ μέρες μας —ἔγραφε ὁ Πα-
ναγιώτης Κανελλόπουλος— εἶναι
δύσκολες. Ἡ Ἱστορία φυλλορροεῖ.
Ποτὲ δὲν εἶχαν γυμνωθεῖ τὰ δέν-
τρα της… Καὶ φοβοῦμαι, ὅτι ποτὲ
δὲν ἦταν ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τό-
σο ἀπροετοίμαστη, ὅσο εἶναι στὶς
μέρες  μας.  Στὴν  ἐποχή  μας  ὅλα
κλονίστηκαν. Ἡ ψυχὴ τῶν ἀνθρώ-
πων ἔχει πολὺ ἀδειάσει».
Ἡ ζωή μας εἶναι ἕνας συνεχὴς
ἀγώνας,  μεταξὺ  τῆς  κούνιας  καὶ
τοῦ  νεκροκρέββατου,  ἀγώνας
πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις: τολ-
μηρός,  σκληρὸς  καὶ  τραχύς.  Τὸ
κῦμα τῆς ὕλης ἔρχεται καὶ περνάει,
μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα, ἀπειλώντας
νὰ μᾶς συντρίψει, ἂν δὲν μᾶς βρεῖ
ἕτοιμους καὶ προσαρμοσμένους.
*   *   *
Ὀφείλουμε ὅλοι μας νὰ συνειδη-
τοποιήσουμε τὴ μοῖρα μας καὶ νὰ
βροῦμε τὸν ἑαυτό μας. Νὰ γίνουμε
γνήσιοι καὶ δημιουργικοί, γενναῖοι
καὶ ἰδανικοί. Ν᾽ ἀποφασίσουμε νὰ
σταθοῦμε ὄρθιοι, φυλάγοντες Θερ-
 
μο πύλες. Νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴν
αἰωνόβια παράδοσή μας, θησαυρο-
φυλάκιο τῆς ἀθάνατης ψυ χῆς μας.
Ἂν δὲ βροῦμε τὴ ζωὴ στὴν παρά-
δοσή μας, μᾶς περιμένει ὁ θάνατος.
Ν᾽ ἀγωνισθοῦμε γιὰ τὴν ἐπικρά-
τηση τῶν ἀξιῶν τῆς ζωῆς καὶ τὴν
ὑπόσταση τῆς ἱστορικῆς Πατρίδας
μας.
«Ὕστερ᾽ ἀπ᾽ τὴν ἀγάπη τοῦ Θε -
οῦ,  εἶν᾽  ἡ  ἀγάπη  τῆς  Πατρίδας»,
βροντοφωνεῖ ὁ Παλαμᾶς.
Ὅλων τῶν Ἑλλήνων τὰ βλέμμα-
τα στρέφονται καὶ συγκεντρώνον-
ται σήμερα στὶς μόνες ἄφθαρτες
δυνάμεις  τοῦ  Γένους  μας:  τὴν
Ὀρθοδοξία, τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν
Παιδεία. Ἀπ᾽ αὐτὲς θὰ προέλθει μία,
ἐκ βαθέων ἀνάκαμψη τῆς πορείας
τοῦ Ἔθνους μας. Εἶναι ἡ ἱερὴ κι-
βωτός  μας,  μὲ  τὴν  ὁποία  στὴν
ἀγκάλη πρέπει νὰ ζήσει καὶ νὰ νική-
σει ὁ Λαὸς μας ἀντιδρώντας ὀρθά.
Ὁ χρόνος μας συνδέεται ἐπετει-
ακὰ μὲ δύο μεγάλα γεγονότα. Συμ-
πληρώνονται ἐφέτος 100 χρόνια ἀπ᾽
τὴν Ἐποποιΐα τῶν Βαλκανικῶν πο-
λέμων (1912 – 1913) καὶ 90 ἀπ᾽ τὴ Μι-
κρασιατικὴ Καταστροφή. Ὀφείλου-
με, μὲ τὸν ἐπιβαλλόμενο σεβασμὸ
καὶ τὴν ἄπειρη εὐγνωμοσύνη μας, ν᾽
ἀξιοποιήσουμε τὰ γεγονότα αὐτά.
Ἡ χρεωκοπημένη Ἑλ λάδα τοῦ 1893
καὶ ἡ ἡττημένη τοῦ ἄτυχου πολέμου
τοῦ  1897  μπόρεσε  ν᾽  ἀνορθωθεῖ
οἰκονομικά, ἠθικὰ καὶ στρατιωτικὰ
καὶ νὰ διπλασιασθεῖ, σὲ ἐννιὰ μῆνες.
Ἡ τραγωδία, ἐξ ἄλ λου, τοῦ 1922, με-
τατράπηκε σὲ μιὰ θαυμαστὴ καὶ δη-
μιουργικὴ  ἀναγέννηση.  Ὁ Λαὸς
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.
ΚΡΙΣΙΜΟΝ ΠΑΡΟΝ ΚΡΙΣΙΜΩΤΕΡΟΝ ΜΕΛΛΟΝ
Τοῦ κ. Δημητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτ. Ἐπόπτου Δημοτ. Ἐκπαιδεύσεως
background image
Σελὶς 4η
18 ΜΑΪΟΥ 2012
Σὲξ στὴν ἐφηβεία;
Περιπέτεια γιὰ δύο!
(1ον)
Ἡ Ἐκκλησία μας, ἀκολουθώντας
ἀταλάντευτα τὶς ἐντολὲς τοῦ Χρι-
στοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πα-
τέρων, ἀνέκαθεν, καταδικάζει τὶς
σχέσεις τόσο πρὶν ἀπʼ τὸν γάμο ὅσο
καὶ  τὶς  ἐξωσυζυγικές,  αὐτὲς  δη-
λαδὴ ποὺ γίνονται κατὰ τὴν διάρ-
κεια τοῦ γάμου. Ἡ δὲ στάση τῶν
ἀνθρώπων  σʼ  αὐτὴ  της  τὴ  θέση,
ἦταν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ ἴδια. Ἄλλοι
τὴν  ἀποδέχονταν  κι  ἄλλοι  τὴν
ἀπέρριπταν. Δὲν εἶναι αὐτὸ σημε-
ρινὸ φαινόμενο μόνο.  Ὅμως τί ση-
μαίνει αὐτὴ ἡ ἀπόρριψη ἀπʼ τοὺς
ἐφήβους καὶ τοὺς νέους; Καὶ εἰδι-
κότερα ὅταν αὐτοὶ δὲν εἶναι παν-
τρεμένοι; Ἂς τὸ δοῦμε καλοί μου
φίλοι…
Τί λένε οἱ στατιστικὲς
Κι ἂς ἀρχίσουμε πρῶτα μὲ τοὺς
ἀριθμοὺς  καὶ  κάποιες  διαπιστώ-
σεις:
– Στατιστικὲς ποὺ ἔγιναν στὴν
Ἀμερικὴ σὲ 22 ἑκατ. Ἐφήβους ἡλι-
κίας  15-19  ἐτῶν  δείχνουν  ὅτι  τὸ
50% αὐτῶν ἔχει δραστηριοποιηθεῖ
σεξουαλικὰ μὲ ἀποτέλεσμα:
• Ἀπὸ τὶς ἐνεργεῖς σεξουαλικὰ
αὐτὲς 
ἐφήβους 
(κορίτσια),
1.000.000 μένουν κάθε χρόνο ἔγ -
κυ ες καὶ πάνω ἀπὸ 600.000 φθά-
νουν στὸν τοκετό!
• Τὸ 1/5 τῶν τοκετῶν ἀφοροῦν
ἐφήβους!
•  Τὸ  1/3  τῶν  παιδιῶν  ποὺ  γεν-
νιοῦνται, εἶναι ἐκτὸς γάμου!
• Τὰ 2/3 τῶν κυήσεων τῶν κορι-
τσιῶν ἡλικίας κάτω τῶν 20 ἐτῶν
εἶναι ἀνεπιθύμητες!
– Χιλιάδες νέες γυναῖκες ζοῦν
τὴ  ἐμπειρία  μίας  ἀνεπιθύμητης
ἐγκυμοσύνης, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν
δημιουργία  τεραστίων  οἰκονομι -
κῶν, κοινωνικῶν, ψυχολογικῶν καὶ
ἰατρικῶν προβλημάτων!
– Οἱ κυήσεις στὴν ἐφηβεία τὰ τε-
λευταῖα  χρόνια  ἔχουν  διεθνῶς
αὐξηθεῖ!
– Τὰ ἐξειδικευμένα βιβλία ἢ ὀπτι-
κοακουστικὰ μέσα, ποὺ ἀσχολοῦν -
ται μὲ τὴ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώ-
γηση καὶ ἐνημέρωση εἶναι ἀνεπαρ -
κῆ ἢ ἐπιεικῶς ἀκατάλληλα!
– Στὴ Σουηδία ὅπου ἀπὸ χρόνια
ἔχει καθιερωθεῖ ἡ σεξουαλικὴ ἀγω -
γὴ στὰ σχολεῖα, τὰ κορίτσια ἐνῶ
ἄρχισαν νὰ γνωρίζουν ἀπʼ τὰ 7 τους
χρόνια  θέματα  ἀντισύλληψης,
φθάνουν  στὰ  14-15  μʼ  ἕνα  παι δὶ
στὴν ἀγκαλιά!
–  Στὴν Ἀγγλία κάθε χρόνο γεν-
νιοῦνται 15.000 μωρὰ ἀπὸ μητέρες
15-18 χρονῶν, οἱ περισσότερες τῶν
ὁποίων εἶναι σπουδάστριες!
– Στὴ Δανία τὸ 15% τῶν ζευγα-
ριῶν δὲν ἔχουν παντρευτεῖ! Τὸ 1/3
τῶν παιδιῶν γεννιοῦνται ἀπὸ ἄγα-
μους γονεῖς. Τὸ 1/2 τῶν γάμων κα-
ταλήγει σὲ διαζύγιο! Προβλέπεται
ὅτι  σὲ  λίγα  χρόνια  ἡ  οἰκογένεια
ἐκεῖ,  θὰ  ἀποτελεῖται  σὲ  μεγάλο
βαθμὸ ἀπὸ ἕνα μόνο γονιὸ κι ἕνα
παιδί!
– Στὴ Βενεζουέλα -γιὰ νὰ ἀνα-
φέρουμε κι ἕνα παράδειγμα ἀπʼ τὶς
ἀναπτυσσόμενες  χῶρες-  τὸ  65%
τῶν παιδιῶν γεννιοῦνται ἐκτὸς γά-
μου  ἀπὸ  ἀνήλικες,  ἀκόμη  καὶ  12
ἐτῶν!
– Σὲ ἔρευνα ποὺ ἔγινε στὴν Ε.Ε.
σὲ συγκεκριμένο σύνολο σπουδα-
στριῶν, τὸ 68% ἀπάντησε ὅτι ἔχει
ἐρωτικὴ  ἐμπειρία,  ἐνῶ  τὸ  31%
αὐτῶν ἦταν ἑπόμενο νὰ ὁμολογή-
σει ὅτι ἤδη εἶχαν ὑποστεῖ μία ἔ κ -
τρω ση!
–   Στὴν Ἑλλάδα τὸ 35% τῶν ἐκ -
τρώσεων γίνεται σὲ ἔφηβες, ἐνῶ
τὸ 50% σὲ κοπέλες μέχρι 21 ἐτῶν!
– Ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ φθάνουν
στὸν τοκετὸ -γύρω στὶς 120.000 κά-
θε χρόνο- τὸ 12% εἶναι κάτω τῶν
19 ἐτῶν. Αὐτὸ τὸ ποσοστὸ γίνεται
ἀκόμη πιὸ σημαντικό, ἂν σκεφθεῖ
κανεὶς ὅτι στὴν πλειοψηφία τους οἱ
ἔφηβες μητέρες εἶναι ἀνύπαντρες,
τουλάχιστον κατὰ τὴν περίοδο τῆς
σύλληψης. 
–  Ἀναγκαστικά,  λοιπόν,  ἄλλες
παν τρεύονται  γιὰ  νὰ  καλύψουν
τὴν  ἐγκυμοσύνη  τους,  ἄλλες  δί-
νουν τὸ μωρὸ, ποὺ γεννιέται γιὰ
υἱοθεσία κι ἄλλες -οἱ πολὺ λίγες- ἀ -
ποφασίζουν  νὰ  ἀναλάβουν  τὴν
ἀνα τροφὴ τοῦ παιδιοῦ μόνες τους,
ἀψηφώντας  τὴν  κοινωνικὴ  κατα-
κραυγή!
Τί διαπιστώνεται, λοιπόν;
Μὲ βάση τὶς στατιστικὲς αὐτές,
μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε πὼς
ἐκεῖνοι (ες), ποὺ συνάπτουν σχέ-
σεις μὲ τὸ ἄλλο φῦλο, ἀργὰ ἢ γρή-
γορα,  ἀντιμετωπίζουν  τελικὰ  τὰ
ἑξῆς προβλήματα:
• Τὴν ἐγκυμοσύνη.
• Τὶς ἀμβλώσεις.
• Τὸν γάμο ἕνεκα τῆς ἐγκυμοσύ-
νης.
• Τὰ ἐξώγαμα παιδιά.
Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τί-
ποτʼ ἄλλο, παρὰ ἡ κορυφὴ ἑνὸς πα-
γόβουνου προβλημάτων! 
Γιατί πέραν ἀπʼ τὴν ἀνεπιθύμητη
ἐγκυμοσύνη,  πόσα  δράματα  δὲν
κρύβονται  ἀπʼ  τὶς  ἐκτρώσεις,  τὶς
ἐρωτικὲς ἀπογοητεύσεις, τὰ ψυχο-
λογικὰ  προβλήματα  (κατάθλιψη,
μελαγχολία, νευροψυχικὲς διατα-
ραχές,  ἐνοχές,  ἀπαισιοδοξία,  αἴ -
σθη μα μοναξιᾶς, ἔλεγχοι συνείδη-
σης κ.λπ.), τὰ ἀφροδίσια νοσήματα,
τὶς νευρώσεις ἀπʼ τὴν πρώιμη σε-
ξουαλικὴ ἐμπειρία, τὰ σκοτεινὰ κυ-
κλώματα  τῶν  ἀνθρώπων,  ποὺ
πολλὲς φορὲς ἀκολουθοῦν τὴ διά-
λυση  ἑνὸς  ἐφηβικοῦ  ζευγαριοῦ,
τὴν ὀπισθοδρόμηση στὰ μαθήματα
καὶ τὶς σπουδές, ὡς κι αὐτὸν τὸν
καρκίνο τῆς μήτρας, πού προκαλεῖ
τὸ ἐφηβικὸ σέξ; 
Κι ἐνῶ βλέπει κανεὶς νέους ὅλο
σφρῖγος καὶ δύναμη, σὲ λίγο τούς
παρατηρεῖ νὰ ἔχουν μεταβληθεῖ σὲ
ράκη καὶ ἐρείπια, ποὺ ἀγωνίζονται,
γιὰ  νὰ  ἐπιζήσουν!  Ἰδιαίτερα  στὸ
ἐξωτερικὸ εἶναι μεγάλος ὁ ἀριθμὸς
τῶν… 20χρονων γέρων καὶ γριῶν!
Κι ἐνῶ πάλι, πολλοὶ ξεκινοῦν μὲ
σχέδια καὶ πλάθουν ὄνειρα γιὰ τὴ
ζωή, στὸ τέλος δέν κάνουν τίποτα
κι ἔτσι μπαίνουν μόνοι τους στὸ πε-
ριθώριο τῆς ζωῆς. Δὲν εἶναι φοβε-
ρό;
Λοιπόν,  «ἀνοίγοντας  σχέσεις»
μὲ τὸ ἄλλο φῦλο κι «ἔτσι γιὰ πλά-
κα» ἢ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθοῦν καθυ-
στερημένοι  ἀπʼ  τὸ  περιβάλλον
τους,  πολλοὶ  ἔφηβοι,  ἀρχίζουν
στὴν  οὐσία  ἕνα  δρόμο,  κυριολε-
κτικὰ γεμάτο περιπέτειες!
Ὡστόσο ἂς δοῦμε μὲ συντομία,
μόνο τὶς τέσσερις πιὸ πάνω περι-
πτώσεις ποὺ ἀναφέραμε, δεδομέ-
νου ὅτι ἀρκοῦν γιὰ κάποια βαθιὰ
συμπεράσματα  καὶ  προβληματι-
σμούς. 
Τὰ ἀντισυλληπτικὰ μέσα
Ἡ  ἀντίληψη  ποὺ  ἐπικρατεῖ  σὲ
πολλοὺς  εἶναι,  πὼς  ἐπειδὴ  δὲν
ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη ἐνημέρωση
τῶν νέων, ἡ λεγόμενη σεξουαλικὴ
διαπαιδαγώγηση,  συμβαίνουν  ὅλʼ
αὐτὰ τὰ τραγικὰ προβλήματα. 
Καὶ ποῦ ἀποβλέπει αὐτὴ ἡ διαπαι-
δαγώγησή τους; Ὄχι στὸ νὰ μιλήσει
στοὺς νέους -πέραν τῶν ἄλλων- γιὰ
τὴν ἀγάπη, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν
ἐγκράτεια ὡς τὸν γάμο, ἀλλὰ γιὰ τὰ
μέσα ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν,
προκειμένου νὰ ἀπο φύγουν τὰ με -
τὰ τὸ σὲξ προβλή ματα! 
Ὅμως  καὶ  πάλι  δὲν  λένε  τὴν
ἀλήθεια στοὺς νέους ποὺ εἶναι:
• Καμμιὰ ἀντισυλληπτικὴ μέθο-
δος δὲν εἶναι ἀπόλυτα ἀσφαλής!
• Ὅλες οἱ μέθοδοι ἀπαιτοῦν τὴ
συμβουλὴ ἢ καὶ τὴν παρακολούθη-
ση ἰατροῦ!
• Ὅλες, λίγο ὡς πολύ, ἔχουν κά-
ποιες  παρενέργειες,  ποὺ  πολλὲς
φορὲς εἶναι σοβαρές! Τέτοιες εἶ -
ναι: Ναυτία, αἱμορραγία, πρόσθετο
βάρος, ἐκνευρισμός, ὑπέρταση, πιὸ
ὀδυνηρὴ περίοδος, φλεγμονές, μο-
λύνσεις, πόνους στὴν κοιλιά, μη-
τρορραργίες κ.λπ.!
Ἡ ἐγκυμοσύνη
Ἔτσι ἀργὰ ἢ γρήγορα, μὲ τὰ ἀντι-
συλληπτικὰ μέσα ἢ καὶ χωρὶς αὐτά,
ἔρχεται ἡ ἐγκυμοσύνη! Ἀλήθεια τί
γίνεται τότε; Πῶς δύο ἔφηβοι θὰ
ἀντιμετωπίσουν αὐτὸ τὸ μέγα πρό-
βλημα;  Τί  θὰ  ποῦν  στοὺς  γονεῖς
τους, στοὺς συγγενεῖς τους, στοὺς
συμμαθητές  τους,  στὶς  σπουδές
τους,  στὸ  μέλλον  τους,  ἀλλὰ  καὶ
στὴ συνείδησή τους καὶ στὸν Θεό;
Οἱ λύσεις εἶναι οἱ ἑξῆς τρεῖς: Ἡ
ἔκτρωση, ὁ πρόωρος γάμος καὶ ἡ
χωρὶς αὐτὰ τὰ δύο γέννηση τοῦ παι-
διοῦ, τὸ ὁποῖο ἢ θὰ πρέπει νὰ δοθεῖ
σὲ κάποιο ἵδρυμα ἢ θὰ τὸ κρατήσει
ἡ ἀνύπαντρη ἔφηβη μητέρα!
Ἀλλὰ καὶ ἡ κύηση στὴν ἐφηβεία,
αὐτὴ καθʼ ἑαυτή, εἶναι γεμάτη κιν-
δύνους γιὰ τὴν ἔφηβο μητέρα καὶ
τὸ ἴδιο τὸ ἔμβρυο!
Οἱ κοπέλες, λοιπόν, ποὺ βρίσκον-
ται στὴ ἐφηβεία, ἔχουν, σὲ περίπτω-
ση ἐγκυμοσύνης, δύο φορὲς μεγα-
λύτερη πιθανότητα νὰ πάθουν σο-
βαρὴ ἐπιπλοκὴ κατὰ τὴν διάρκειατῆς
ἐγκυμοσύνης, σὲ σχέση μὲ τὶς κοπέ-
λες ἐκεῖνες ποὺ εἶναι 20 χρο νῶν. Μά-
λιστα ἡ αὐξημένη αὐτὴ συχνότητα
μαιευτικῶν ἐπιπλοκῶν, ὁδηγοῦν σὲ
ὑψηλὸ  ποσοστὸ  σὲ  περιγεννητικὴ
θνησιμότητα καὶ νοσηρότητα.
Ἀκόμη, οἱ ἔρευνες ἔδειξαν ὅτι ὑ -
πάρχουν ἐνισχυμένα ποσοστὰ κιν-
δύνου  τοξιναιμίας,  ἀναιμίας  καὶ
καισαρικῶν τομῶν. Ὁ κίνδυνος δὲ
τῆς τοξιναιμίας εἶναι μεγάλος, κυ-
ρίως κατὰ τὰ δύο πρῶτα χρόνια ἀπʼ
τὴν ἔναρξη τῆς ἔμμηνης ρήσης.
Παράλληλα, ὑπάρχει καὶ ὁ κίνδυ-
νος τοῦ πρόωρου τοκετοῦ καὶ τοῦ
λιποβαροῦς βρέφους, μὲ ὅλες τὶς
δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις γιὰ τὸ παιδί!
Ἐὰν σὲ ὅλα αὐτὰ προσθέσουμε
καὶ τὸ ποσοστὸ ἐπιπλοκῶν αἱμορ-
ραγίας καὶ λοίμωξης μετὰ τὸν το-
κετό, ποὺ εἶναι ἐπίσης πολὺ αὐξη-
μένο, τότε ἔχουμε μία πλήρη εἰκό-
να τῶν κινδύνων, ποὺ κρύβει μία
ἐγκυμοσύνη στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία. 
(Θὰ συνεχίσουμε καὶ στὸ ἑπόμενο
φύλλο)
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
(1ον)
Ο
Ι 28 Καθηγητὲς τοῦ ΑΠΘ μί-
λησαν. Καὶ τί εἶπαν; Τί θὰ μπο-
ροῦσαν νὰ ποῦν Καθηγητές,
τῶν ὁποίων οἱ μαθητὲς βράβευσαν
τὸν  αἱρεσιάρχη  Πάπα;  Κατηγόρη-
σαν, ἁπλὰ καὶ ἀβίαστα, τοὺς σύγ-
χρονους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας
μας, ποὺ ὑπερασπίζονται τὴν ἁγία
μας  Πίστη.  Αὐτούς,  ποὺ  ἀκολου-
θοῦν τὰ βαμμένα μὲ αἷμα, μονοπά-
τια τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ θυσιά-
στηκαν στὸ διάβα τῶν αἰώνων, μαρ-
τυρώντας ὑπὲρ τῆς Ἀληθείας. Προ-
φανῶς, ὁ «διάλογος μαρτυρίας τῆς
ἀληθείας»(1), ποὺ ἀναφέρουν οἱ ἐν
λόγῳ  Καθηγητὲς  στὴν  ἐπιστολή
τους πρὸς τὴν Ἱεραρχία, δὲν ἔχει
καμία σχέση μὲ τὴν ἀλήθεια, τὴν
Ἀλήθεια τῶν ἁγίων Πατέρων.Θλίψη
μεγάλη προκαλεῖ πράγματι, ἡ διαπί-
στωση τοῦ μεγέθους τῆς διαβρώ-
σεως αὐτῶν, ποὺ ὑποτίθεται, ὅτι με-
λέτησαν καὶ εἶναι γνῶστες τῆς Πα-
τερικῆς Διδασκαλίας.
Πολὺ λοιπὸν ἀγάπησαν οἱ Καθη-
γητὲς τοὺς ἀλλόθρησκους καὶ τοὺς
κακοδόξους καὶ εἶναι ὑπὲρ τῶν δια-
λόγων  μαζί  τους.  Πολὺ  ἐμίσησαν
τοὺς Ὀρθοδόξους,ἀρνοῦνται κάθε
(πραγματικό, μὲ ἐπιχειρήματα) διά-
λογο μαζί τους. Εἶναι τόσο μεγάλη
δὲ ἡ ἀγάπη τους, ποὺ θὰ ζητοῦσαν,
ἐὰν ζοῦσαν στὰ χρόνια του, τὴν κα-
θαίρεση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτω-
λοῦ, ὁ ὁποῖος δίδαξε: «Κοίταξε στὸ
πρόσωπον ἕνα Ἑβραῖον... εἶναι ὡ σ -
ὰν πανὶ ἀφωρισμένο, διότι ἔχει τὴν
κατάραν ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ δὲν γε -
λᾶ ἡ καρδία του. Ἔχει τὸν διάβολον
μέσα του ὁποὺ δὲν τὸν ἀφήνει... Ὁ
Ἑβραῖος μοῦ λέγει πὼς ὁ Χριστός
μου εἶνε μπάσταρδος, καὶ ἡ Παναγία
μου πόρνη. Τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον λέ-
γει πὼς τὸ ἔγραψεν ὁ διάβολος. Τώ-
ρα ἔχω μάτι νὰ βλέπω τὸν Ἑ βραῖ  ον»;
(2)Παρομοίως καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Γρη-
γόριο τὸν Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖ ος συ μπε -
ριέλαβε «τὸν Μωάμεθ μεταξὺ τῶν
“ψευδοχρίστων  καὶ  ψευδοπροφη -
τῶν”» καὶ ὑποστήριξε ὅτι «ἡ ἐξάπλω -
ση τοῦ Ἰσλὰμ ὀφείλεται, ὄ χι στὴν
θεϊκὴ  εὐλογία  καὶ  ἀποδοχή,  ὅπως
ἰσχυριζόταν ὁ συνομιλη τὴς του (ὁ
μουσουλμάνος), ἀλλὰ στὴ χρή ση πο-
 
λεμικῆς βίας καὶ στρατιωτικῆς ἐπι-
βολῆς, ὅπως καὶ στὸ ὅτι προ τείνει
ἡδονικὸ καὶ ἀνήθικο βίο». (3)
Ἡ «ἀγάπη» τῶν οἰκουμενιστῶν
δείχνει τὸ πραγματικό της πρόσω-
πο στοὺς Ὀρθοδόξους, διότι «τῶν
οἰκουμενιστῶν ἡ διατυμπανιζόμενη
εἰς ὅλους τοὺς ἤχους ἀγάπη δὲν
εἶναι ἄλλο παρὰ μία καλοστημένη
τῶν δαιμόνων ἀπάτη...». (4) Ἀγάπη
χωρὶς ἀλήθεια εἶναι ἀπάτη, ἔλεγε ὁ
γέρων Αὐγουστῖνος. Ὁ Διάλογος,
ὅταν γίνεται χάριν τῆς Ἀληθείας,
εἶναι ἀρεστὸς σὲ ὅλους. Ἀκόμη καὶ
αὐτός, ποὺ ἀφορᾶ σὲ θέματα μὴ
διαπραγματεύσιμα.  Αὐτὸς  πρέπει
νὰ γίνεται κάτω ἀπὸ αὐστηρὲς προ-
ϋποθέσεις. Πόσο νὰ διαλεχτεῖς μὲ
κάποιον, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὰ ἐπίση-
μα  ἀναγνωρισμένα  περιουσιακά
σου στοιχεῖα ἢ τὰ ἐθνικὰ κυριαρχι-
κά σου δικαιώματα; Πῶς καὶ πόσο
θὰ διαλεχθεῖς γιὰ τὰ ἀφοροῦντα
εἰς τὰ δόγματα τῆς Πίστεώς μας,
δηλαδὴ «ἐκεῖνες τὶς ἀποκεκαλυμ-
μένες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας,
ποὺ ἀμφισβητήθηκαν καίρια στὴν
ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς
αἱρετικούς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ διατυπώ-
θηκαν  μὲ  κάθε  σαφήνεια  κατε-
ξοχὴν ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους
ἢ ἀπὸ Συνόδους, οἱ ὁποῖες ἔγιναν
ἀποδεκτὲς καὶ βιοῦνται στὸ ἑξῆς
ἀναμφισβητήτως ἀπὸ τὴ δογματικὴ
συνείδηση  τοῦ  πληρώματος  τῆς
Ἐκκλησίας...  Τὰ  δόγματα  τῆς  πί-
στεως  θεμελιώνονται  στὴν  Ἁγία
Γρα φὴ καὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκ -
κλησίας, δηλαδὴ στὴν ἐν Χρι στῷ
ἀπ οκάλυψη,  καὶ  χαρακτηρίζονται
τόσο γιὰ τὴν αἰωνίως ἀδιαμφισβή-
τητη ὀρθότητά τους ὅσο καὶ γιὰ τὴ
διαχρονικὴ  ἐπικαιρότητά  τους.
Ἐξαιτίας τοῦ ἀλάθητου χαρακτήρα
τους, τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας,
ὡς ἐμπνεόμενα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τῆς
Ἀληθείας, δὲ μποροῦν νὰ τροπο-
ποιηθοῦν ἀπὸ κανένα θεσμικὸ φο-
ρέα, οὔτε πολὺ περισσότερο ἀπὸ
κάποιο μεμονωμένο πρόσωπο, ὅσο
σημαντικὸ καὶ ἂν εἶναι αὐτό. Ἂν
κάποιος "δόγμα ἔχει διεστραμμέ-
νον,  κἂν  ἄγγελος  ἦ,  μὴ  πείθου",
συν ιστᾶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυ-
σόστομος.  Οὔτε  σὲ  ἄγγελο  τοῦ
Θεοῦ  δηλαδὴ  θὰ  πρέπει  νὰ  ὑπα-
κούει κανείς, ὅταν αὐτὸς διδάσκει
διεστραμμένη πίστη». (5)
Ἐὰν εἶναι μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἀ -
τομική μας ἀκίνητη περιουσία, ἐὰν
εἶναι μεγαλύτερη ἡ ἐθνική μας πε-
ριουσία,  ἡ  Πατρίδα  μας,  μεγίστη
εἶναι ἡ περιουσία τῆς Ὀρθοδόξου
Πίστεώς μας. Ὁ διάλογος λοιπόν,
ποὺ ὡς θέμα ἔχει αὐτὴν τὴ σώζου-
σα Πίστη μας, θὰ πρέπει νὰ ἔχει τὴν
μορφὴ  ὁμολογίας.  «Οἱ  Πατέρες
δὲν  συζητοῦσαν  μὲ  τοὺς  αἱρετι-
κούς. Ὁμολογοῦσαν τὴν ἀλήθεια
καὶ ἀνέτρεπαν τοὺς ἰσχυρισμούς
των, χωρὶς εὐγένειες καὶ φιλοφρο-
νήσεις. Ποτὲ δὲν ἦλθαν σὲ συνεν-
νοήσεις μὲ αἱρετικὲς "Ἐκκλησίες".
Ὁ διάλογος ἦταν πάντα τότε δη-
μόσιος καὶ ἀπέβλεπε στὴν σωτηρία
ἢ τὸν καταρτισμὸ ψυχῶν. Δὲν μι-
λοῦ σε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ
τὶς "Ἐκκλησίες" τῶν αἱρετικῶν. Δὲν
ἦταν συζήτησις Ἐκκλησίας μὲ Ἐκ -
κλησίες ἀλλὰ διάλογος τῆς Ἐκ κλη-
σίας μὲ ψυχές, ποὺ εἶχαν χάσει τὸν
δρόμο τους. Ἡ Ἐκκλησία δὲν συ-
ζητᾶ, γιατί δὲν ἀναζητᾶ. Ἁπλῶς δί-
δει, γιατί ἔχει τὸ πᾶν». (6)
Εἶναι  ποτὲ  δυνατόν,  νὰ  «διδα-
χθοῦν οἱ Δυτικοὶ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος
Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία καὶ Ἀληθινή,
ὅταν τὴν βλέπουν νὰ συναναστρέ-
φεται μὲ τὶς ψεύτικες "Ἐκκλησίες"
σὰν ἴσος πρὸς ἴσον; Δὲν θὰ νομί-
σουν μᾶλλον ἔτσι πὼς ἡ Ὀρθοδο-
ξία εἶναι σὰν καὶ τὶς ἄλλες σχετικὴ
καὶ μερική; Ἢ μήπως εἶναι, λογικὸ
νὰ ἐλπίση κανεὶς ὅτι τὰ συμβούλια
αὐτὰ  φανατικῶν  ρασοφόρων  καὶ
παστόρων μποροῦν ποτὲ νὰ ἀνα-
γνωρίσουν  τὴν  ἀλήθεια;  Κολα-
κεύουν μόνον τοὺς Ὀρθοδόξους,
καὶ  αὐτὸ  γιὰ  νὰ  τοὺς  προσελκύ-
σουν  πρὸς  τὸ  μέρος  τους.  Ἂν
εἶχαν  πραγματικὴ  νοσταλγία  γιὰ
τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἤθελαν νὰ τὴν
γνωρίσουν, δὲν θὰ εἶχαν ἀνάγκη
ἀπὸ  τὰ  συμβούλια  καὶ  τὶς  συνε-
δριάσεις.  Θὰ  πήγαιναν  νὰ  πιοῦν
ἀπὸ τὶς πηγές της, ἀπὸ τοὺς Πατέ-
ρας καὶ τοὺς Ἁγίους της.
Ὄχι! Ὁ καλύτερος τρόπος, γιὰ νὰ
πείσης τοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀλή-
θεια, εἶναι νὰ πιστεύης ὁ ἴδιος σ᾽
αὐτήν. Νὰ μὴ τὴν συζητῆς, ἀλλὰ νὰ
τὴν ὁμολογῆς μόνον. Τὰ συνέδρια
καὶ  τὰ  συμβούλια  συζητοῦν  τὴν
ἀλήθεια.Αὐτὸ ὅμως εἶναι προδοσία.
Γιατί δὲν πρόκειται ἐκεῖ γιὰ διάλογο
καὶ νουθεσίες πρὸς αἱρετικούς, ἀλ -
λὰ γιὰ συζήτησι μὲ "Ἐκκλησίες". Ὁ
Χριστὸς δὲν ζητεῖ συζητητάς, ἀλλὰ
ὁμολογητάς. Ἡ ἀλήθεια, ποὺ μᾶς
ἐδίδαξε, δὲν εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες, ποὺ
συζητοῦνται. Στὰ διάφορα οἰ κουμε-
νικὰ συν έδρια ἡ συζήτησις παίρνει
τὴν μορφὴ ἐμπορίου, ὅπου γίνεται
ἀνταλλαγὴ ὑποχωρήσεων στὰ ζητή-
ματα τῆς πίστεως, γιὰ νὰ ἐπέλθη μία
τελικὴ συμφωνία. Κάτω ἀπὸ τέτοιες
συνθῆκες, καὶ μόνη ἡ προσέλευσις
ἑνὸς Ὀρθοδόξου σ᾽ ἕνα οἰκουμε-
νικὸ συμβούλιο εἶναι προδοσία τοῦ
Χριστοῦ.Εἶναι ἡ παράδοσις τοῦ Χρι-
στοῦ στοὺς ἀπίστους ἀντὶ τριάκον-
τα ἀργυρίων. Για τί, προσερχόμενος
ὁ Ὀρθόδοξος, ὁμολογεῖ τὴν πίστη
του συζητήσιμη, καὶ ἀφήνει νὰ ἐν -
νοηθῆ ὅτι, ἂν τοῦ δοθοῦν ἱκανοποι-
ητικὰ ἀν ταλ λάγματα, θὰ κάνη καὶ
αὐτὸς ὑποχωρήσεις. [σ.γ.: Τὸ ΠΣΕ,
τοῦ ὁ ποίου ἕνας ἐκ τῶν 8 προέδρων
εἶναι καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας
κ. Ἀ ναστάσιος, «ἔχει βοηθήσει τὴν
Αὐ τοκέφαλο Ἐκκλησία τῆς Ἀλβα-
νίας στὶς προσπάθειές της γιὰ ἀνα-
συγκρότηση ἀπὸ τὰ ἐρείπια καὶ ἔχει
χρηματοδοτήσει προγράμματα σὲ
διάφορους τομεῖς». Ὡς πρόεδρος,
ὁ κ. Ἀναστάσιος, καθῆκον ἔχει νὰ ἀ -
σκεῖ διοίκηση μὲ ταυτόχρονη προ-
ώθηση τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως
(6)].
Ἂν ὅσοι μιλοῦν σήμερα γιὰ ἕνω-
σι,  ὁμολογοῦσαν  ἀντὶ  αὐτοῦ  τὴν
Ὀρθοδοξία σὰν τὴν μόνη καὶ ἀπό-
λυτη ἀλήθεια καὶ ἠρνοῦντο κάθε
ἐπίσημο καὶ ἀνεπίσημο ἐκκλησια-
στικὴ ἐπαφὴ μὲ τοὺς αἱρετικούς,
χωρὶς νὰ φοβοῦνται νὰ τοὺς ὀνο-
μάσουν ἔτσι, τότε ἡ φωνή τους θὰ
ἀκουγόταν πολὺ πιὸ μακριά, καὶ τὸ
σπουδαιότερο:  θὰ  γινόταν  σε-
βαστὴ  καὶ  θὰ  ἔβαζε  σὲ  σκέψεις.
Ἐνῶ τώρα ἡ φωνή τους εἶναι φωνὴ
συμβιβασμῶν, φωνὴ ποὺ δὲν συγ-
κινεῖ, φωνὴ ποὺ δὲν τὴν σέβεται
στὸ βάθος κανείς». (7)
Οἱ σύγχρονες ἐξελίξεις δικαιώ-
νουν ἀπόλυτα τά, πρὶν ἀπὸ 50 χρό-
νια,  γραφόμενα  ὑπὸ  τοῦ  ἀειμνή-
στου Ἀλεξάνδρου Καλομοίρου, ὁ
ὁποῖος δὲν ἐσπούδασε τὴν θεολο-
γίαν «ἕνα πράγμα ποὺ δὲν σπουδά-
ζεται», ὅπως χαρακτηριστικὰ γρά-
φει ὁ Φώτιος Κόντογλου προλογί-
ζοντάς τον, ἀλλὰ «τὴν ἰατρικὴν ποὺ
σπουδάζεται, γιατί εἶναι γνῶσις κο-
σμική,  ἀνθρώπινη.  Ἐβύζαξε  τὴν
Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ τὴν εὐσέβει-
αν ἀπὸ τὴν παράδοσι... Διὰ τοῦτο
εἶναι  "παθὼν  καὶ  οὐχὶ  μαθὼν  τὰ
θεῖα"». (7)
Παρακολουθώντας τὴν ξέφρενη
πορεία τῶν διαλόγων, ποὺ ἔλαβαν
χώρα τὶς τελευταῖες δεκαετίες, καὶ
στοὺς  ὁποίους  «ἐπιστημονικοὺς
αὐτοὺς διαλόγους»(8), ὅπως τοὺς
χαρακτηρίζουν  οἱ  ὑπογράφοντες
τὴν  ἐπιστολὴ  Καθηγητές,  ἔχουν
λάβει μέρος καὶ λαμβάνουν οἱ πε-
ρισσότεροι  ἀπ᾽  αὐτούς,  παρατη-
ροῦμε πὼς λειτουργοῦν σὰν Δού-
ρειος Ἵππος, προδίδοντας τὴν ἁγία
Πίστη μας καὶ ἁλώνοντας, ἐκ τῶν
ἔσω πλέον, τὰ τείχη τῆς Ὀρθοδο-
ξίας, σὲ ἀνθρώπινο πάντα ἐπίπεδο,
μὴ λαμβάνοντας βέβαια, ὑπόψιν οἱ
ταλαίπωροι  Οἰκουμενιστὲς  τὴν
πλού σια Ἐκκλησιαστική μας Ἱστο-
ρί α καὶ φυσικὰ τὰ ἀκράδαντα λόγια
τοῦ Κυρίου μας, καταδικάζοντας
ἐκ τῶν προτέρων, τὸν ἑαυτό τους,
μιά καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἀνί-
κητη.
Κάτι  ἀνάλογο  συμβαίνει  καὶ
στοὺς διαθρησκειακοὺς διαλόγους
ἢ σωστότερα στὶς «διαθρησκεια -
κὲς συναντήσεις... διότι στὸ πλαί-
σιο τῶν διαλόγων αὐτῶν δὲν ἔχου-
με οὐσιαστικὸ καὶ εἰλικρινῆ διάλο-
γο ἢ ἐπιστημονικὲς ἀνακοινώσεις,
ὅπως π.χ. σὲ ἕνα ἐπιστημονικὸ θρη-
σκειολογικὸ συνέδριο, ἀλλὰ κάτι
ποὺ καθιστᾶ προβληματικοὺς καὶ
ζημιογόνους  γιὰ  τὴν  Ἐκκλησία
τοὺς διαλόγους αὐτούς. Καλλιερ-
γεῖται, δυστυχῶς, ὁ συγκρητισμός,
ὁ ὁποῖος σχετικοποιεῖ τὴν εὐαγγε-
λικὴ ἀλήθεια». (9)
Οἱ στόχοι τῶν οἰκουμενιστικῶν
διαλόγων, μὲ τοὺς κακοδόξους ἀλ -
λὰ  καὶ  μὲ  τοὺς  ἀλλόθρησκους,
προ ϊδεάζονται καὶ ἀποκαλύπτονται
ἀπὸ τὶς δηλώσεις τῶν πρωτεργα -
τῶν τους, οἱ ὁποῖες ἀρκοῦν, γιὰ νὰ
πείσουν καὶ τὸν πιὸ δύσπιστο ἀνα-
γνώστη ὅτι ξεφεύγουν ἀπὸ τὰ ὅρια,
ποὺ ἔθεσαν οἱ Πατέρες μας καὶ ἐπὶ
πλέον δὲν ἔχουν ὡς βάση τὸν εὐ -
αγγελισμὸ τῶν ψυχῶν καὶ τὴν ὁμο-
λογία τῆς μίας Πίστεως (βέβαια, οἱ
πράξεις τους εἶναι περισσότερες).
Εἶναι δηλώσεις ἀπὸ χείλη ἐπισημο-
τάτων ἐκκλησιαστι κῶν ταγῶν καὶ
Καθηγητῶν θεολογίας, ποὺ ἐκπρο-
σωποῦν τὴν Ὀρθοδοξία. Ἂς δοῦμε
μερικές:
1. Ὁ Ἡλιουπόλεως Μελίτων τὸν
Ἀπρίλιο τοῦ 1966, στὸ Ἅγιον Ὄ -
ρος, «εἰς μίαν τῶν προσφωνήσεών
του δὲν ἐδίστασεν νὰ εἰπῆ εἰς τοὺς
Ἁγιορείτας: "Ὁ σύγχρονος ἄνθρω-
πος ἀγωνιᾶ... Τὸ ἑωσφορικὸν πνεῦ -
μα μᾶς ἐξωθεῖ εἰς τὸ νὰ πιστεύσω-
μεν ὅτι ἡμεῖς μόνοι κατέχομεν τὴν
ὀρθὴν ὁδόν... (Εἰς τὴν περίπτωσιν
τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων) τὸ
Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐνήρ-
γησεν ὡς ἐνήργησεν… διότι αὐτὸ
ἐπιτάσσουν  οἱ  καιροὶ  Σήμερον...
μόνον μὲ τὸν διάλογον ἠμπορεῖ κα-
νεὶς νὰ λύση ἐπιτυχῶς τὰ προβλή-
ματά του. Νὰ κατοχυρώση τὴν ὑπό-
στασίν του καὶ νὰ διακηρύξη τὴν
παρουσίαν του εἰς τὸν χριστιανικὸν
κόσμον... Τί ἤθελαν οἱ ἐπικριταί μας
νὰ κάμωμεν, νὰ ἀφήσωμεν τὸν κα-
θολικὸν καὶ τὸν προτενσταντικὸν
κόσμον νὰ ἑνωθοῦν καὶ ἡμεῖς νὰ
μείνωμεν  ἐν  λαμπρᾷ  ἀπομονώ-
σει;..."». (10)
2. «Ἡ προσλαλιὰ τοῦ Ἀθηναγό-
ρου» τὸν Αὔγουστο τοῦ 1971 σὲ μία
ὁμάδα Ἑλλήνων Κληρικῶν (εἴ κο σι
ἐξ Ἀμερικῆς καὶ δέκα ἐκ Δυτικῆς
Γερμανίας) μετὰ συζύγων καὶ ἄλ -
λων  προσώπων  στὸ  Οἰκουμενικὸ
Πα τριαρχεῖο: «...Διότι ἤδη εἰς τὴν
Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς
ἀπὸ τὸ Ἅγιον ποτήριον καὶ καλὰ κά-
νετε! Καὶ ἐγὼ ἐδῶ, ὅταν ἔρχωνται
Καθολικοὶ καὶ Προτεστάνται καὶ ζη-
τοῦν νὰ μεταλάβουν, τοὺς προσφέ-
ρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον! Καὶ εἰς τὴν
Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν
Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν». (11)
3. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
κ. Βαρθολομαῖος στὴν «Παγκόσμιο
Διάσκεψη Θρησκείας καὶ Εἰρήνης»
στὴ Riva del Garda τῆς Ἰταλίας στὶς
4-11-1994, δήλωσε ὅτι «πρέπει νὰ
συντελέσωμε ὅλοι μας στὴν προ-
ώθηση  τῶν  πνευματικῶν  ἀρχῶν
τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφο-
σύνης καὶ τῆς εἰρήνης». Αὐτὸ μπο-
ρεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ «μόνον ἐφʼ ὅσον
εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ πνεύματι
τοῦ ἑνὸς Θεοῦ». Καὶ ἀπευθύνει τὴν
ἑξῆς πρόσ κληση: «Ρωμαιοκαθολι-
κοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται
καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰν -
δοί, Βουδισταὶ καὶ Κουμφουκιανοί,
ἦλθε ὁ καιρὸς ὄχι ἁπλῶς γιὰ προσ -
έγγιση, ἀλλὰ γιὰ μία συμμαχία καὶ
συλλογικὴ προσπάθεια, γιὰ νὰ ὁδη-
γήσωμε τὸν κόσμο μας μακριὰ ἀπὸ
τοὺς ψεύτικους προφῆτες τοῦ ἐξ -
τρεμισμοῦ καὶ τῆς μὴ ἀνοχῆς». (12)
Ἐπίσης, «Ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸ
παρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν
πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν χρόνον
εἰς ἀναζήτησιν εὐθυνῶν. Οἱ κληρο-
δοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπα-
σιν  προπάτορες  ἡμῶν  ὑπῆρ ξαν
ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφε-
ως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας
τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰ τούμεθα
ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ,
ἀλλὰ  ὀφείλομεν  ἐνώπιον  Αὐτοῦ
ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλμα-
τα ἐκείνων». (13)
4. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἑλβε-
τίας κ. Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος ἦταν,
μέχρι τῆς προσφάτου σοβαρᾶς ἀ -
σθενείας του, ὁ ἄνθρωπος – κλει δὶ
τῶν διαλόγων αὐτῶν ἀπὸ Ὀρθοδό-
ξου πλευρᾶς, δηλώνει τὰ ἑξῆς ἀπο-
καλυπτικά:  «κατὰ  βάθος,  μία  ἐκ -
κλησία ἢ ἕνα τέμενος ἀποβλέπουν
στὴν  ἴδια  πνευματικὴ  καταξίωση
τοῦ ἀνθρώπου». (14)
5. Ὁ ἀκαδημαϊκὸς θεολόγος, κα-
θηγητὴς  Ἀστέριος  Ἀργυρίου  δή-
λωσε: «Τί λοιπὸν θὰ ἐμπόδιζε τὴ
σύγχρονη θεολογία νὰ ἀναγνωρί-
σει  στὸ  πρόσωπο  τῆς  θρησκείας
τοῦ Μωάμεθ μίαν 'ὁδὸν πρὸς σω-
τηρίαν' τῶν ἀνθρώπων;... Πῶς μπο-
ροῦμε λοιπὸν νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι
ἡ ἐμφάνιση καὶ ἡ δράση τοῦ Μωα-
μεθανισμοῦ στὸν κόσμο εἶναι ἔργο
τοῦ  διαβόλου  καὶ  ὄχι  τοῦ  Θεοῦ,
τοῦ Ἀντίχριστου καὶ ὄχι τοῦ Χρι-
στοῦ;». (15)
6. Ὁ καθηγητὴς Σάββας Ἀγου-
ρίδης  στὴν  Β´  Συνδιάσκεψη  τῆς
«Συνελεύσεως τῶν θρησκειῶν τοῦ
κόσμου», δήλωσε: «Ὁ Ἰουδαϊσμὸς
καὶ τὸ Ἰσλὰμ πρέπει νὰ γίνουν ἀπο-
δεκτοὶ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς
ἴσοι καὶ ὅμοιοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία.
Καὶ ὁ Βουδισμός, ὅπως προφανῶς
καὶ  ἄλλες  θρησκεῖες,  ἀποτελοῦν
θρησκευτικὰ  φαινόμενα,  ὅπως  ἡ
Ὀρ θο δοξία». (16)
Φιλήμων Κ., Λάρισα
Παραπομπές:
(1) http://www.amen.gr/index.php? mod=
news&op=article&aid:=8899 (2) «Ο ΑΓΙΟΣ
ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ», ΑΡΧΙΜ. ΧΑ-
ΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ (ΔΙ-
ΔΑΧΗ Δ´) (3) ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
ΚΛΗΡΙΚΩΝ  ΚΑΙ  ΜΟΝΑΧΩΝ  «Οὐκ
ἐσμὲν  τῶν  Πατέρων  σοφώτεροι», http://
www.theodromia  .gr/92BD47EB.el.aspx (4)
«Ἅ γιον  Ὄρος  -  Οἰκουμενισμὸς  καὶ  Κό-
σμος», Μοναχοῦ Λουκᾶ Φιλοθεΐτου. (5)
Δημήτριος Τσελεγγίδης, Ἡ Σημασία τοῦ
Δόγματος στοὺς Διαλόγους μὲ τοὺς ἑτερο-
δόξους γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἑνότητα. Ὁμιλία
τοῦ καθηγητῆ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη
στὴ Λάρισα (14/03/2010) πηγή: Ἱ. Μ. Παν-
τοκράτορος  Μελισσοχωρίου,  aktines. (6)
http://www.orthodoxalbania.org/Greek/News%
20and%20PublicationGK/ShtypiFrame.htm(7)
«Κατὰ ἑνωτικῶν», Ἀλέξανδρου Καλόμοι-
ρου. (8) http://www.amen .gr/index.php? mod
=news&op=article&aid=8899 (9) Μοναχὸς
Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, Πρὸς μία παγκό-
σμιο θρησκεία; http://www3.aegean.gr/agios-
therapontas/magazine/hospitality/periodical/epi
koinonia/religio (10) «Ἅγιον Ὄ ρος, Οἰκου-
μενισμὸς καὶ Κόσμος», Μοναχὸς Λουκᾶς
Φιλοθεΐτης. (11) «ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΧΩΡΙΣ
ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ», ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕ-
ΡΟΥ  ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Δ.  ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΘΕ-
ΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩ-
ΝΙΚΑ», ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ). (12)
Μοναχὸς  Ἀρσένιος  Βλιαγκόφτης,  Πρὸς
μία παγκόσμιο... (13) «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΘΥΕ ΛΛΑ ΤΟΥ ΣΥΓ-
ΧΡΟΝΟΥ  ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΥ  ΚΑΙ
ΠΑΠΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», ΑΡΧ.
ΠΑΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (:
«Ἐπίσκεψις» ἀρ. 563, 30/11/1998). (14) Μο-
ναχὸς Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, Πρὸς μία
παγκόσμιο...  (15) «Η  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
ΜΠΡΟ ΣΤΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛΛΑ... (:«Ὀρ 0ο -
δοξία καὶ Ἰσλάμ. Κριτικὴ προσέγγισις τοῦ
ἀκαδημαϊκοῦ διαλόγου ὑπὸ τὸ φῶς τῶν
Ἁγίων Πατέρων», Ἔκδοση Ἱ. Μονῆς Ὁσί-
ου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2000). (16) «Η
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΘΥΕΛ-
ΛΑ... (:«Στὸ βιβλίο, Διαλογισμὸς ἢ προσευ-
χή; Ὀρθόδοξη θεώρηση, π. Ἀντωνίου Ἀλε-
βιζόπουλου, Ἀθῆναι 1993, σελ. 236).
Ν
ΝΕ
ΕΑ
ΑΝ
ΝΙ
ΙΚ
ΚΑ
Α
Ζ
ΖΗ
ΗΤ
ΤΗ
ΗΜ
ΜΑ
ΑΤ
ΤΑ
Α
Ἰσοπεδωτικαὶ δηλώσεις οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων
ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ, ΑΦΑΙΡΟΥΝ
ΚΑΙ ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΙΣΤΙΝ ΜΑΣ
Διάλογος «ἀγάπης» ἢ προδοσία τῆς Πίστεως;
ΑΠΟ ὅτι διαφαίνεται καθαρὰ στὸν
ὁρίζοντα ἡ Ἑλλάδα θὰ ὁδηγηθεῖ ἐκ
νέου σὲ ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξη
ἱκανῆς Κυβερνήσεως, ποὺ θὰ τὴν
σώσει ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς χρεωκο-
πίας,  ὁ  ὁποῖος  εἶναι  ὁ ρα τὸς  ὅσο
ποτὲ ἄλλοτε. Ὅμως τελικὰ ἐμεῖς οἱ
Ἕλληνες ψηφίζουμε μὲ κριτήριο τί
εἶναι καλὸ «γιὰ τὴν τσέπη μας» ἢ τί
εἶναι καλὸ γιὰ τὴν Πατρίδα μας;
Τὸ ΣΥΡΙΖΑ μὲ ἀρχηγὸ τὸν κ. Τσί-
πρα  ἀπέσπασε  τὴν  δεύτερη  θέση
καταβαραθρώνοντας  τὸ  ἄλλοτε
κραταιὸ ΠΑΣΟΚ καὶ μάλιστα πολλοὶ
ἀναλυτὲς ἐκτιμοῦν ὅτι θὰ εἶναι τὸ
κόμμα, ποὺ θὰ ἀναλάβει καὶ τὰ ἡνία
τῆς Χώρας, ἂν πραγματοποιηθοῦν
ἐπαναληπτικὲς  ἐκλογές.  Ξέρουν
ὅμως οἱ Ἕλληνες πολίτες ποιὰ εἶναι
ἡ θέση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ὅσο ἀφορᾶ στὰ
ἐθνικὰ θέματα καὶ κυρίως τὸ λεγό-
μενο «Μακεδονικό»;
Τὸ  περιοδικὸ  «ΚΟΚΚΙΝΟ»,  ποὺ
ἀνήκει στὸ ΣΥΡΙΖΑ, στὸ τεῦχος 28
(10.10.07) φιλοξενεῖ ἄρθρο μὲ τίτλο:
Ἀναφαίρετο τὸ δικαίωμα τοῦ γει-
τονικοῦ κράτους νὰ ὀνομάζεται Μα-
κεδονία!”.  Καὶ  μεταξὺ  τῶν  «φιλε-
λεύθερων» ἰδεῶν του ἀναφέρει καὶ
τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα
στὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τὴ Δημο-
κρατία τῆς Μακεδονίας ἀναζωπυ-
ρώθηκε μὲ “ἀφορμὴ” τὴν ἀναγνώρι-
ση τῆς δεύτερης ἀπὸ τὸν Καναδᾶ
μὲ τὸ συνταγματικό της ὄνομα Δη-
μοκρατία τῆς Μακεδονίας καὶ ἀπὸ
τὸ  κλείσιμο  τῆς  ὁμιλίας  τοῦ  προ-
έδρου τῆς γειτονικῆς χώρας στὴν
ὁμιλία του στὸν ΟΗΕ ὅτι “τὸ ὄνομα
τῆς χώρας μου εἶναι καὶ θὰ παρα-
μείνει Μακεδονία”». Αὐτὴ εἶ ναι ἡ θέ-
ση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Εὐθεῖα ὑποστήριξη
τῶν παραχαρακτῶν  τῆς  ἱστορίας.
Μάλιστα σὲ ὅλο τὸ κείμενο, ποὺ δη-
μοσιεύει τὸ περιοδικὸ δὲν ἀποκαλεῖ
τὰ Σκόπια οὔτε κἄν μέ τήν ὀνομασία
ΦΥΡΟΜ, ἀλλάκαθαρὰ «Δημοκρατία
τῆς Μακεδονί ας».
Ἐπίσης, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ
ἱστοσελίδα «zougla.gr», στὶς 18.03.
08 ἡ Νεολαία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ παρέστη
σὲ διαδήλωση ὑπὲρ τῆς “Μακεδο-
νίας”,  ἡ  ὁποία  συνασπίστηκε  μὲ
ὀργανώσεις τῶν Σκοπιανῶν ὑπὲρ
τῆς  ὀνομασίας  τῶν  Σκοπίων  ὡς
“Μακεδονία”. 
Ὡς Ἕλληνες ἔχουμε τὸ καθῆκον
νὰ ψηφίζουμε πατριωτικὰ καὶ ὄχι νὰ
εἰσάγουμε «δούρειους ἵππους», οἱ
ὁποῖοι μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀπαλ-
λαγῆς τοῦ Ἕλληνα ἀπὸ τὴν οἰκο-
νομικὴ κρίση θά μᾶς ὁδηγήσουν σὲ
ἐπικίνδυνους  ἀτραποὺς,  πού  θά
ἀνοίξουν τήν Κερκόποτρα γιά τήν
ὑποδούλωση τῆς Χώρας μας στὶς
γειτονικὲς χῶρες, οἱ ὁποῖες ἐπο-
φθαλμιοῦν  σὰν  «ὄρνεα»  τὴν  κα-
τάλληλη στιγμὴ, ὥστε νά καρπω-
θοῦν  μέρος  τῆς  Ἑλληνικῆς  Ἐπι-
κράτειας. Πρέπει  νά  ἀπομακρυν-
θοῦν  οἱ ἀπάτριδες  καὶ  γραικύλοι
τῆς πολιτικῆς σκηνῆς.
Ὁ διαχρονικός Ἅγιος Ἰωάννης ὁ
Χρυσόστομος ἀναφέρει  (PG  63,
231)  σχετικά  μέ  τήν  πολιτική  καί
τούς πολιτικούς ἡγέτες: «Ἐκεῖνοι
ποὺ δὲν ἔχουν ἄρχοντα, τότε στε-
ροῦνται  ἁπλῶς  ἐκεῖνον  ποὺ  θὰ
τοὺς ὁδηγήσει στὸ ὀρθό. Ἐκεῖνοι
ὅμως  ποὺ  ἔχουν  κακὸ  ἄρχοντα,
ἔχουν  ἐκεῖνον  ποὺ  τοὺς  ὁδηγεῖ
στοὺς γκρεμοὺς καὶ στοὺς βούρ-
κους.  Ἴσως  μοῦ  πεῖ  κάποιος,  ὅτι
ὑπάρχει  καὶ  ἄλλο  κακό,  ποὺ  δὲν
εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι κακὸς ὁ
ἴδιος ὁ πολιτικὸς ἄρχων. Τὸ ξέρω
καὶ ἐγώ. Δὲν εἶναι μικρὸ τὸ κακὸ
αὐτό, ἀλλὰ εἶναι πολὺ χειρότερο
καὶ ἀπὸ τὴν ἀναρχία, ἐπειδὴ εἶναι
προτιμότερο νὰ μὴ διοικεῖται ἕνας
λαὸς ἀπὸ κανένα ἄρχοντα, παρὰ νὰ
διοικεῖται ἀπὸ κακὸ καὶ τρισάθλιο
πολιτικὸ ἡγέτη. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς
πολιτικοὺς  ἡγήτορες,  ὅταν  κλέ-
βουν, εἶναι ἐπιεικεῖς καὶ μετριοπα-
θεῖς καὶ καταδεκτικοὶ ὄχι ἐπειδὴ τὸ
θέλουν, ἀλλὰ ἐπειδὴ τοὺς ἀναγκά-
ζει  ἡ  συνείδησή  τους,  ἀφοῦ  τὰ
κλεμ μένα, τοὺς ἀφαιροῦν τὴν παρ-
ρησία.  Ἀπὸ  τὴν  ἄλλη  πλευρὰ  οἱ
ἀδωροδόκητοι εἶναι φορτικοὶ καὶ
κουραστικοί, ἐπειδὴ ὠθοῦνται ἀπὸ
κάποια κενοδοξία καὶ ἀπὸ τὴν ἀλα-
ζονικὴ ἰδέα ὅτι εἶναι καθαροὶ ἀπὸ
παράνομα κέρδη.
Γιατί ἀναλόγως τοῦ ἐπιπέδου τοῦ
λαοῦ, ἐκλέγονται οἱ ἄξιοι ἢ οἱ ἀνάξι-
οι  ἄρχοντες.  Ἀλλὰ  ἀπὸ  τὴν  ἄλλη
πλευρά, καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι ὁ πολι-
τικὸς ἄρχων πάρα πολὺ ἐνάρετος,
μόνη ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀρετή του
δὲν θὰ μπορέσει νὰ σκεπάσει τὰ ἀ μέ-
τρητα παραπτώματα τῶν ὑπηκόων».
των,  ἔφτασε  ὡς  τὶς  ἡμέρες  μας,
ἀναδεικνύοντας ἔτσι τὸν πυρήνα
τῆς χριστιανικῆς πίστης: τὴν κοινω-
νία προσώπων μέσα ἀπὸ τὸ μοίρα-
σμα συμβολικῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν,
πράξη ποὺ ἀναπαριστᾶται συμβο-
λικὰ στὴ λήψη τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ
οἴνου ἀπὸ τὸ ἴδιο ποτήρι
34
». Ἐάν
αὐτός ἦταν «ὁ πυρήνας» τῆς χρι-
στιανικῆς πίστεως, μποροῦμε ἄνε-
τα νά ποῦμε ὅτι τά μυστήρια τῆς
Ἐκκλησίας θά ἦταν περιττά καί τό
μόνο ἀναγκαῖο θά ἦταν ἡ ἀλληλεγ-
γύη καί ἡ φιλανθρωπία.  
Μέχρι  σήμερα  γνωρίζαμε,  ὅτι
«Ἁγία Γραφή εἶναι τό σύνολον τῶν
ὑπό θεοπνεύστων ἀνδρῶν συγγρα-
φέντων ἱερῶν βιβλίων, εἰς τά ὁποῖα
περιέχεται ἡ ὑπερφυσική Ἀποκάλυ-
ψις τοῦ Θεοῦ
35
». Ὁ «Ὁδηγός Ἐκ -
παιδευτικοῦ» εἰσάγει τελείως διά-
φορο ὁρισμό: «Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι
τὸ βιβλίο, ποὺ καταγράφει τὴ φα-
νέρωση τοῦ Θεοῦ τῆς ἰουδαιοχρι-
στιανικῆς ἐμπειρίας καὶ παράδοσης
στὸν κόσμο καὶ στὴν ἱστορία
36
». Ὑ -
πάρχει στόν ὁρισμό αὐτό ἡ ἔννοια
τῆς θεοπνευστίας; Πῶς θά μποροῦ -
σε νά ὑπάρχει, ἀφοῦ δέν ἀναφέ-
ρον ται  κἄν  συγγραφεῖς,  σάν  νά
προέρχονται δηλαδή τά βιβλία τῆς
Ἁγίας Γραφῆς ἀπό ἀνώνυμες πα-
ραδόσεις.  Τόν  Θεό  περιορίζει  ὁ
«Ὁ δηγός  Ἐκπαιδευτικοῦ»  στήν
ἰου  δαιοχριστιανική ἐμπειρία καί πα-
ράδοση, σάν νά εἶναι δημιούργημά
της καί δέν ὑπάρχει ἔξω ἀπό αὐτήν.
Εἶναι φανερό, ὅτι στό σημεῖο αὐτό,
ὅπως  καί  στό  προηγούμενο,  δέν
ἔχουμε ὀρθόδοξη θεολογία.
Ἡ  ἑξῆς  ἰδέα  παρατίθεται  στόν
Ὁδηγό Ἐκπαιδευτικοῦ: «Στὴ σύγ-
χρονη Ἑλλάδα, ἡ θρησκευτικὴ πί-
στη θεωρεῖται ὁλοένα καὶ περισσό-
τερο ὡς ἰδιωτικὴ ὑπόθεση, ὅπως καὶ
στὴν κεντρικὴ Εὐρώπη. Πόσο ἕτοι-
μη  εἶναι  ἡ  ἑλληνικὴ  κοινωνία  γι᾽
αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ;
37
». Ὡς προβαλλό-
μενη  ἀπό  κάποια  ἀπειροελάχιστη
μειοψηφία  δέν  ἀποκλείεται  νά  ὑ -
πάρχει  ἡ  ἰδέα  τῆς  θρησκείας  ὡς
«ἰδιωτικῆς ὑποθέσεως», ὅμως δέν
εἴδαμε, τόσο στήν Ἑλλάδα, ὅσο καί
στήν Κεντρική Εὐρώπη, νά παραμέ-
νουν ἄδειες οἱ χριστιανικές Ἐκ κλη-
σίες ἤ οἱ ὁποιοιδήποτε ἄλλοι τόποι
λατρείας ὁποιονδήποτε θρησκει ῶν,
πράγμα τό ὁποῖο θά δικαί ωνε τήν
ἰδέα ὅτι «ἡ θρησκευτική πίστη θεω-
ρεῖται ὁλοένα καί περισσότερο ὡς
ἰδιωτική ὑπόθεση». Εἶναι εὐρύτατα
γνωστό, ὅτι χριστιανισμός ὡς «ἰδιω-
τική ὑπόθεση»δέν εἶναι δυνατόν νά
ὑπάρξει. Ἡ Ἐκ κλησία ἐνσαρκώνει
τό «ἵνα πάντες ἕν ὦσι»
38
καί ἀπο-
κλείει τέτοιου εἴ δους θεωρίες. 
Ἀλλά καί ὅλες οἱ γνωστές θρη-
σκεῖες παγκοσμίως ἔχουν ὡς κοινό
χαρακτηριστικό τήν δημόσια συλ-
λογική λατρεία. Ἑπομένως ἡ ἔννοια
«θρησκεία» καί ἡ ἔννοια «ἰδιωτική
ὑπόθεση» εἶναι παντελῶς ἀσυμβί-
βαστες. Ἡ θρησκεία εἶναι παντελῶς
ἀδύνατον νά γίνει «ἰδιωτική ὑπόθε-
ση», διότι τότε δέν θά εἶναι θρη-
σκεία. Ἄρα ἐδῶ τίθεται ἀνύπαρκτο
ζήτημα, εἰσάγεται ἀνυπόστατο πρό-
βλημα, τό ὁποῖο θά δημιουργήσει
παρεξηγήσεις,  οἱ  ὁποῖες  αὐτή  τή
στιγμή δέν ὑφίστανται.
Στόν  «Ὁδηγό  Ἐκπαιδευτικοῦ»
δια βάζουμε καί τό ἑξῆς σενάριο, τό
ὁποῖο καλοῦνται οἱ μαθητές νά ἐν -
σαρκώσουν
39
: ἕνας 22χρονος Ἀ λέ-
ξης σχετίζεται μέ μία 19χρονη Ἀϊ σέ.
Περιγράφονται τά συναισθήματα, οἱ
συμπεριφορές  καί  οἱ  ἀντιδράσεις
τοῦ 22χρονου, τῆς 19χρονης, τῶν
γονέων του και τῆς ἀ δελφῆς του.
Διευκρινίζεται ὅτι ὁ νέος καί ἡ νέα
ἀνήκουν σέ διαφορετικές θρησκευ-
τικές παραδόσεις. Ὡς θρησκεί α τῆς
19χρονης  ὁρίζεται  ἡ  μουσου λμα -
νική. Ἀξιοσημείωτο τυγχάνει τό γε-
γονός,  ὅτι  δέν  διευκρινίζεται  σέ
ποιά πίστη ἀνήκει ὁ 22χρονος! Ὁ νέ-
ος  ἀνακοινώνει  στήν  οἰκογένειά
του, «πώς ἡ σχέση εἶναι σοβαρή».
Κατ΄ αὐτόν τόν τρόπο ὅμως δίνεται
στά παιδιά ἡ ἐντύπωση, ὅτι ὑπάρ-
χουν  ἤ  ὅτι  δικαιοῦνται  νά  συνά-
πτουν καί ἀστεῖες σχέσεις. Κι ἄν ὑ -
πάρχουν καί «ἀστεῖες», δηλ. ἀνεύ-
θυ νες σχέσεις, εἰς βάρος ποίου ἀ -
στειεύεται ὅποιος ἔχει τήν πρόθε-
ση, νά συνάψει τέτοιου εἴδους σχέ-
ση; Εἰς βάρος τῶν συναισθημάτων
καί τῆς προσωπικότητας τοῦ ἄλλου
ἤ μήπως ἀστειεύεται εἰς βάρος τοῦ
ἴδιου του τοῦ ἑαυτοῦ; Τό δέ γεγο-
νός ὅτι λέγεται ἡ φράση αὐτή, δέν
δικαιώνει  τήν  χρήση  της.  Καί  οἱ
ἐκτρώ σεις συμβαίνουν συχνά, ἀλλά
τό γεγονός αὐτό δέν τίς δικαιώνει. 
Ὁ ὅλος δέ προβληματισμός τοῦ
σεναρίου περιστρέφεται γύρω ἀπό
πιθανές προκαταλήψεις καί στερεό-
τυπα τῆς κοινωνίας,καθώς καί γύρω
ἀπό τίς ἀνησυχίες τῶν γονέων καί
τῆς ἀδελφῆς τοῦ νέου. Δέν θίγεται
κατά κανένα τρόπο τό πρόβλημα τό
ὁποῖο βασανίζει τά ἀνδρόγυνα, τῶν
ὁποίων τά δύο μέλη δέν ἀνήκουν
στήν  ἴδια  θρησκεία.  Τό  πρό βλημα
αὐτό εἶναι πάντοτε ἡ θρησκεία τῶν
τέκνων, τά ὁποῖα θά γεννηθοῦν. Τό
ὅλο πρόβλημα τοῦ γάμου μέ ἑτερό-
θρησκο πρόσωπο δέν θίγεται ὅπως
συμβαίνει, οὔτε ὅπως συνάγεται ἀπό
τήν Ἁγία Γραφή ὅτι πρέπει νά ἀντι-
μετωπίζεται ἀπό τόν χριστιανό, ἀλλά
σύμφωνα  μέ  κάποιες  θεωρίες  τίς
ὁποῖες πρεσβεύ ουν οἱ δημιουργοί
τοῦ «ὁδηγοῦ».
Ἐπίσης στόν «Ὁδηγό Ἐκπαιδευ-
τικοῦ» διαβάζουμε: «δὲν ὑφίσταται
καμία ἰδιαίτερη, θρησκευτικοῦ χα-
ρακτήρα προϋπόθεση, γιὰ νὰ διδά-
ξει ἕνας δάσκαλος τὸ ΜτΘ. Μᾶλλον
ὡς ἀπευκταῖες θὰ πρέπει νὰ θεω-
ροῦνται τέτοιες προδιαθέσεις. Ἕ -
νας ἄθρησκος ἢ ἀγνωστικιστὴς ἢ
ἀδιάφορος μπορεῖ νὰ διδάξει μὲ ἐπι-
τυχία τὸ ΜτΘ ὅπως καὶ ἕνας θρη-
σκευόμενος. Ἀντίθετα ἕνας ζηλω -
τὴς θρησκευόμενος ἔχει μᾶλλον ἐ -
ξασφαλισμένη τὴν ἀποτυχία, ὅπως
τραγικὰ ἔχει ἀποδείξει τὸ ἐγγὺς πα-
ρελθὸν τοῦ μαθήματος». Πρός αὐ -
τούς τούς ἰσχυρισμούς ἔχουμε νά
ἀντιτείνουμε τά ἑξῆς: α) Ἕνας ἄ -
θρησκος, ἤ ἀγνωστικιστής ἤ ἀδιά-
φορος μᾶλλον δέν θά νοιαζόταν γιά
ὅλα τά θεολογικά ἀτοπήματα καί τίς
παραλείψεις, τά ὁποῖα ἐπισημάναμε
τόσο στό πρόγραμμα ὅσο καί στόν
ὁδηγό ἐκπαιδευτικοῦ. Ἄρα μᾶλλον
δέν θά εἶχε πρόβλημα νά διδάξει
ὁ,τιδήποτε, θεωρώντας το ὑπηρε-
σια κό του καθῆκον. β) Ἕνας πιστός
χριστιανός θά ἔχει ὁπωσδήποτε σο-
βα ρό  πρόβλημα  μέ  ὅλα  αὐτά  τά
σφάλματα καί τίς παραλείψεις, τίς
ὁποῖες ἐντοπίσαμε παραπάνω καί θά
ἀντιμετωπίζει τό ἑξῆς δίλημμα: νά
πράξει παρά συνείδηση ἤ νά ἀψηφί-
σει τό πρόγραμμα σπουδῶν; γ) καί
ἐδῶ ἐπιχειρεῖται, γιά δεύτερη φορά,
διαβολή εἰς βάρος τῆς θεολογίας
τοῦ  ἀποστόλου  Παύλου.  Ὁ  ὅρος
«ζη λωτής» ἀνήκει στήν παύλειο θε-
ολογία  καί  δέν  εἶναι  δυνατόν  νά
φορτίζεται μέ ἀρνητικό περιεχόμε-
νο καί νά ἀπορρίπτεται
40
.
Ὑποσημειώσεις:
32. Νικόλαος Εὐθ. Μητσόπουλος, Θέ-
ματα ὀρθοδόξου δογματικῆς θεολογίας,
Πανεπιστημιακαί παραδόσεις δογματικῆς,
Ο.Ε.Δ.Β., Ἀθῆναι 1984, σ. 315.  33. Ζῆκος
Δ. Ρώσης, Σύστημα δογματικῆς τῆς Ὀρθο-
δόξου  Καθολικῆς  Ἐκκλησίας,  Ἀθῆναι
1983, σ. 578: «Εἶναι δέ ἡ Εὐχαριστία μυ-
στήριον, δι᾽ οὗ οἱ πιστοί ἐν τῷ ὑπό τοῦ ἱερέ-
ως ἁγιασθέντι καί διά τῆς ἐπιφοιτήσεως
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς σῶμα καί αἷμα
μεταβληθέντι ἐνζύμῳ ἄρτῳ καί οἴνῳ μετα-
λαμβάνουσιν αὐτοῦ καί αἵματος καί σώ-
ματος τοῦ Χριστοῦ, ἑνοῦνται μετ΄ Αὐτοῦ
καί λαμβάνουσι τήν αἰώνιον ζωήν.» Βλ.
καί Χρῆστος Ἀνδροῦτσος, Δογματική τῆς
Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἐκδ.
2α, ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1956, σ. 344: «Τό
μυστήριον τῆς εὐχαριστίας εἶνε τό θεοσύ-
στατον μυστήριον, καθ᾽ ὅ ὑπό τά εἴδη τοῦ
ἄρτου  καί  τοῦ  οἴνου  εἶνε  πράγματι  καί
οὐσιωδῶς παρών ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τοῦτο
μέν πρός κοινωνίαν τῶν πιστῶν, τοῦτο δέ
πρός παραγματικήν καί ἀναίμακτον παρά-
στασιν τῆς σταυρικῆς αὑτοῦ θυσίας.» Βλ.
καί Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας, Δογματική
τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας,
τόμ. 3ος, ἔκδ. 2α, ἐκδ. ἀδελφότης θεολό-
γων «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 1979, σ. 142: «Ἡ
θεία Εὐχαριστία εἶναι τό μυστήριον, ἐν τῷ
ὁποίῳ  ὁ  Χριστός  εἶναι  πράγματι  καί
οὐσιωδῶς παρών ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου
καί  τοῦ  οἴνου,  προσφερόμενος  μέν  ὡς
ἀναίμακτος θυσία καί ἀναπαράστασις τῆς
ἐπί τοῦ Σταυροῦ ἐφάπαξ καί εἰς τό διηνε-
κές προσενεχθείσης, διδόμενος δέ εἰς ζωο-
ποιόν βρῶσιν καί κοινωνίαν τοῖς πιστοῖς.»
34. Ὁδηγός Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 215. 35. Νι-
κόλαος Εὐθ. Μητσόπουλος, ἔνθ᾽ ἀνωτέρω
σ. 21, βλ. καί Ζῆκος Δ. Ρώσης, ἔνθ᾽ ἀνωτέ-
ρω σ. 466 «Ἁγία Γραφή καλεῖται τό σύνο-
λον τῶν ὑπό θεοπνεύστων ἀνδρῶν συγ-
γραφέντων βιβλίων, ἐν οἷς περιέχονται αἱ
θεῖαι ἀποκαλύψεις.»36. Ὁδηγός Ἐκπαι-
δευτικοῦ, σ. 51. 37. Ὁδηγός Ἐκπαιδευτι-
κοῦ,  σ.  179.  38.  Ἰω.  17,  21. 39.  Ὁδηγός
Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 179-181. 40. Α´ Κορ.
14,12: «οὕτω καί ὑμεῖς ἐπεί ζηλωταί ἐστε
πνευμάτων,  πρός  τήν  οἰκοδομήν  τῆς
ἐκκλησίας ζητεῖτε ἵνα περισσεύητε». Τίτ.
2,14: «ὅς ἐδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν, ἵνα
λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνομίας καί
καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαόν περιούσιον, ζηλω-
τήν καλῶν ἔργων». 
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΠΙΛΟΤΙΚΟΥ) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ…
Ο
Ο
Ρ
Ρ
Θ
Θ
Ο
Ο
Ο
Ο
Ξ
Ξ
Ο
Ο
Σ
Σ
Π
Π
Α
Α
Ρ
Ρ
Α
Α
Τ
Τ
Η
Η
Ρ
Ρ
Η
Η
Τ
Τ
Η
Η
Σ
Σ
Ὁ   Δ ί κ α ι ο ς
Μ ε λ χ ι σ ε δ έ κ
Τὴν 22αν Μαΐου ἑορτά-
ζομεν  τήν  μνήμην  τοῦ
Δικαίου  Μελχισεδέκ,
βασιλέως Σαλήμ.
Ἀνωτέρω εἰκών διά χειρός
Φωτίου Κόντογλου.
μας,  ἑνωμένος  καὶ  ἀγαπημένος,
ἐπέδειξε ὕψιστες ἀρετές.
*   *   *
Ἔρχονται κρίσιμες μέρες, μὲ πε-
ρισσότερα δεινά. Ἔχει λεχθεῖ:
«Ἡ πιὸ σκοτεινὴ ὥρα τῆς νύχτας
εἶναι πάντα λίγο πρὶν ἀπ᾽ τὸ χάρα-
μα».
Ἡ Πατρίδα μας θέλει νὰ ζήσει.
Καὶ θὰ ζήσει. Μὲ αἰσιοδοξία, ἀτενί-
ζουμε τὸ μέλλον, πιστοὶ στὶς ἐπι-
ταγὲς τῆς Αἰώνιας Πατρίδας μας
καὶ στὴν προσταγὴ τοῦ ποιητῆ μας:
«Ὅσο νὰ σὲ λυπηθεῖ τῆς ἀγάπης
ὁ Θεὸς
καὶ νὰ ξημερώσει μιὰν αὐγὴ καὶ
νὰ σὲ καλέσει ὁ λυτρωμός,
ὦ ψυχὴ παραδαρμένη ἀπὸ τὸ κρί-
μα!…».
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.
ΚΡΙΣΙΜΟΝ ΠΑΡΟΝ…
᾿Επίκαιρον βιβλίον τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος
᾿Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου
Τ
Τ
Ε
Ε
Ρ
Ρ
Α
Α
Τ
Τ
Α
Α
 
 
Κ
Κ
Α
Α
Ι
Ι
 
 
Σ
Σ
Η
Η
Μ
Μ
Ε
Ε
Ι
Ι
Α
Α
Τ
Τ
Ω
Ω
Ν
Ν
 
 
Σ
Σ
Κ
Κ
Ο
Ο
Τ
Τ
Ε
Ε
Ι
Ι
Ν
Ν
Ω
Ω
Ν
Ν
 
 
Δ
Δ
Υ
Υ
Ν
Ν
Α
Α
Μ
Μ
Ε
Ε
Ω
Ω
Ν
Ν
Βιβλιοπωλεῖον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»
Κάνιγγος 10, α´ ὄρ. 106 77 ᾿Αθῆναι,
Τηλ. 210–3816206 ΤΕΛΕΦΑΞ 210–3828518
background image
18 ΜΑΪΟΥ 2012
Σελὶς 5η
ΠΩΣ ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗΝ ΔΡΑΣΙΝ ΤΩΝ ΑΠΕΤΡΕΨΑΝ
ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΕΥΣΙΝ ΤΗΣ ΔΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
Ἡ ἔγκυρος ἐκκλησιαστική ἱστοσε-
λίς «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ» ἠσχολήθη
μέ ὅσα ἔγιναν εἰς τήν Τρίτην Συν -
εδρίαν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνό-
δου, εἰς τήν ὁποίαν παρουσιάσθη-
σαν  αἱ  θέσεις  τῆς  Ἐπιτροπῆς
ἐμπειρογνωμόνων διά τό νέον πρό-
γραμμα. Εἰς τήν συνεδρίαν αὐτήν
ἐδόθη  μάχη  ὑπό  τῶν  Σχολικῶν
Συμβούλων Θεολόγων καί ἰδιαιτέ-
ρως ὑπό τῶν μελῶν τῆς Πανελλη-
νίου  Ἑνώσεως  Θεολόγων  (ΠΕΘ).
Τό  συμπέρασμα  ἀπό  τήν  μάχην
αὐτήν εἶναι ὅτι ἡ Ἐπιτροπή Ἐμπει-
ρογνωμόνων προσεπάθησε νά πα-
γιδεύση τήν Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον
εἰς  τό  θέμα  τοῦ  μαθήματος  τῶν
Θρησκευτικῶν.  Ἡ ἐπιτροπή,  ἡ
ὁποί α ἐλέγχεται ἀπό τόν Ἀρχιεπί-
σκοπον, προσεπάθησε νά «περά-
ση» τό μήνυμα ὅτι δέν ἀλλάζει ὁ
χαρακτήρ  τοῦ  μαθήματος  τῶν
Θρη σκευτικῶν, ἐνῶ εἰς τήν πρα-
γματικότητα γίνεται θρησκειολογι-
κόν. Ἡ ἐπιτροπή οὐσιαστικῶς προ-
σεπάθησε  νά  παγιδεύση  τήν
Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον. Ἀκόμη καί
ἡ εἰσήγησις τοῦ Σεβ. Μητροπολί-
του Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθί-
μου εἰς τήν ΔΙΣ (σημαντικόν ἀπό-
σπασμα ἐδημοσίευσεν ἄνευ σχο-
λίων εἰς τήν τελευταίαν σελίδα του
ὁ  «Ο.Τ.»  εἰς  τό  προηγούμενον
φύλλον του) ἐκτι μᾶται ὅτι ἦτο ὑπο-
βοηθητική  τῶν  θέσεων  τῆς  Ἐπι-
τροπῆς. Εἰς τήν ἀποκάλυψιν, ὅμως,
τῶν πραγματικῶν προθέσεων τῆς
Ἐπιτροπῆς, συνέβαλεν ἀποφασι-
στικῶς ἡ Ἐπιτροπή τοῦ Συλλόγου
Θεολόγων  Μακεδονίας-Θράκης
πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τήν
Ἱεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία ἀπεστάλη
πρό τῆς συνεδριάσεως τῆς Διαρ-
κοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ἡ προαναφε-
ρομένη ἐπιστολή δημοσιεύεται εἰς
ἄλλας στήλας τοῦ ἰδίου φύλλου).
Αἱ ἀποκαλύψεις
τῶν «Θρησκευτικῶν»
Αἱ ἀποκαλύψεις τῆς ἱστοσελίδος
«Θρησκευτικά» ἔχουν ὡς ἀκολού-
θως:
«Τὴν Παρασκευὴ 4 Μαΐου, στὴν
τελευταία γιὰ τὸ μήνα Μάϊο συνε-
δρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνό-
δου συζητήθηκε τὸ νέο Πρόγραμ-
μα  Σπουδῶν  γιὰ  τὰ  Θρησκευτικὰ
Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου. Στὴ συ-
ζήτηση ἐκτὸς τῶν Συνοδικῶν Ἱε -
ραρ χῶν  συμμετεῖχε  ὁ  Σταῦρος
Γιαγκάζογλου, ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐπι-
τροπῆς  Ἐμπειρογνωμόνων,  ποὺ
συνέταξε τὸ νέο Πρόγραμμα Σπου -
δῶν, ἀλλὰ καὶ Σχολικοὶ Σύμβουλοι
Θεολόγων, ποὺ μπόρεσαν νὰ ἀντα-
ποκριθοῦν σὲ σχετικὸ κάλεσμα τῆς
Ἀρχιεπισκοπῆς.  Μετεῖχαν  ἐπίσης
μέλη τῆς ΠΕΘ, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο
παρέστησαν  ἐκεῖ  “αὐτόκλητοι”,
ἀφοῦ  δὲν  ὑπῆρξε  κάλεσμα  πρὸς
αὐτοὺς  γιὰ  συμμετοχή  τους  στὴ
συνεδρίαση αὐτή...
Προηγήθηκε ἄμεσος καὶ ἔγκαι-
ρος  συντονισμὸς  τῶν  ἐνεργειῶν
τῶν Θεολόγων, ποὺ διαφωνοῦν μὲ
τὸ πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν
καὶ ἀποφασίστηκε νὰ ζητηθεῖ ἡ πα-
ρουσία  μελῶν  τῆς  ΠΕΘ  στὴν  ὡς
ἄνω συνεδρίαση. Ἐπετράπη τελικά,
σὲ ὅλα τὰ παριστάμενα μέλη τῆς
ΠΕΘ, ἡ συμμετοχὴ στὴ συνεδρία-
ση, μετὰ καὶ τὴν ἔντονη διαμαρτυ-
ρία τους ὅτι θὰ προβοῦν σὲ καταγ-
γελία  γιὰ  τὸν  τυχὸν  ἀποκλεισμό
τους ἀπὸ αὐτὴ τὴ συνάντηση.
Στὴ συνεδρίαση δόθηκε ὁ λόγος
ἐκτὸς τῶν Ἱεραρχῶν καὶ στοὺς συν-
τάκτες  τοῦ  Προγράμματος  Σπου -
δῶν καὶ σὲ Σχολικοὺς Συμβούλους
ἀλλὰ καὶ σὲ μέλη τῆς ΠΕΘ. Ἡ Σύνο-
δος δὲν ἔλαβε ὁριστικὴ ἀπόφαση
γιὰ τὸ θέμα καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος,
ὅπως σημειώνεται στὸ σχετικὸ Δελ-
τίο Τύπου τῆς ΔΙΣ, δήλωσε ὅτι “αὐτὴ
ἡ συνάντηση εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα,
πολὺ χρήσιμο· ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα
ἀκούσθηκαν, καταγράφηκαν καὶ θὰ
ἀξιοποιηθοῦν κωδικοποιώντας τα,
καὶ ὅταν θὰ ξανασυναντηθοῦμε, θὰ
ἔχουμε ἕνα κείμενο πάνω στὸ ὁποῖο
θὰ μποροῦμε νὰ συνεργαστοῦμε”.
Κάνοντας μία πρώτη ἀποτίμηση
τῆς συνάντησης αὐτῆς πρέπει νὰ
ἐπισημάνουμε ὅτι:
α) Μὲ τὴν παρουσία μελῶν τῆς
ΠΕΘ ἀπετράπη ἡ προσπάθεια τῆς
Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων, ποὺ
συνέταξε τὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν
νὰ ἀποσπάσει θετικὴ τοποθέτηση
τῆς  Συνόδου  ἀπέναντι  στὸ  Πρό-
γραμμα αὐτὸ καὶ ἡ ὁποία θὰ μπο-
ροῦσε νὰ χρησιμοποιηθεῖ κατὰ τὸ
δοκοῦν ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ
τὸν κ. Γιαγκάζογλου γιὰ τὴν προ-
ώθηση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ χαρακτή-
ρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευ-
τικῶν. Πόσο καλὰ προετοιμάζονταν
κάτι τέτοιο φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ πε-
ριεχόμενο τῆς “διπλωματικῆς” εἰσή-
γησης τοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξαν-
δρουπόλεως  γιὰ  τὸ  θέμα,  στὴν
ὁποία προτείνει τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ
τὴ Σύνοδο τοῦ νέου Προγράμμα-
τος Σπουδῶν, ἐπειδὴ εἶναι μία πολὺ
καλὴ πρόταση!
β)  Οἱ  Ἱεράρχες  ἐνημερώθηκαν
ἀπὸ πρῶτο χέρι ὄχι μόνο γιὰ τὸ νέο
Πρόγραμμα Σπουδῶν, ἀλλὰ καὶ γιὰ
τὴν ξεκάθαρη διάσταση ἀπόψεων
μεταξὺ τῶν Θεολόγων, ποὺ συνέ-
ταξαν τὸ Πρόγραμμα καὶ ἐκείνων
ποὺ παλεύουν γιὰ τὴν διατήρηση
ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ θρησκευ-
τικοῦ μαθήματος.
γ) Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος
καὶ  ὁ  Σύμβουλος  τοῦ  Π.Ι./Ι.Ε.Π.
Σταῦρος  Γιαγκάζογλου  καὶ  ἄλλοι
ὁμόφρονες  καὶ  συνεργάτες  τους
ἀντιλήφθηκαν ὅτι συνολικὴ ἐφαρ-
μογὴ  τοῦ  νέου  Προγράμματος
Σπου δῶν στὰ σχολεῖα τῆς Ἑλλάδος
δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ παλαιοκομ-
ματικές, πολιτικάντικες, παρασκη-
νιακὲς μεθοδεύσεις, ἀποκλεισμοὺς
τῶν  ἐνδιαφερόμενων  μερῶν  καὶ
ἀποσιώπηση τῆς ἐπιχειρούμενης ρι-
ζικῆς  ἀλλαγῆς  τοῦ  περιεχομένου
τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.
δ) Οἱ κινήσεις ὅσων σχεδίασαν
καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλλουν τὸ
νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν παρακο-
λουθοῦνται στενὰ ἀπὸ ὅσους ἀγω-
νιοῦν γιὰ τὸ θρησκευτικὸ μάθημα,
οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν θὰ ἀφήσουν νὰ
“περάσει” τὸ Πρόγραμμα αὐτὸ στὰ
σχολεῖα.  Ἐκεῖνοι  ποὺ  μιλοῦν  γιὰ
εἰλημμένες ἀποφάσεις θὰ πρέπει
νὰ τὸ ξανασκεφθοῦν. Τετελεσμένα
δὲν μποροῦν νὰ γίνουν καὶ δὲν θὰ
γίνουν  ἀποδεκτὰ  ἀπὸ  τὸ  λαό.  Ἡ
θαρραλέα Ἐπιστολὴ τοῦ Συλλόγου
Θεολόγων  Μακεδονίας-Θράκης
πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὴ Σύν -
οδο, ποὺ ἐστάλη πρὶν τὴ συνεδρία-
ση τῆς Συνόδου ὑπῆρξε πραγμα-
τικὰ ἀποκαλυπτική, σαφὴς καὶ ξε-
κάθαρη  γιὰ  τὸ  ποιοὶ  πρωταγωνι-
στοῦν στὴν ριζικὴ ἀλλαγὴ τοῦ μα-
θήματος  τῶν  Θρησκευτικῶν  καὶ
ποιὸ προσανατολισμὸ ἐπιδιώκουν
νὰ δώσουν σὲ αὐτό.
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς Θεολόγοι,
Ἱεράρχες καὶ γονεῖς τῶν μαθητῶν
ὀφείλουν νὰ συμβάλλουν μὲ ὅλες
τὶς δυνάμεις τους στὴ διατήρηση
τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ μαθή-
ματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν
ἀπόσυρση  τοῦ  νέου  Προγράμμα-
τος  Σπουδῶν,  ποὺ  ἐφαρμόστηκε
φέτος  πιλοτικά.  Ὀφείλουμε  νὰ
δράσουμε δυναμικὰ, ὥστε ὄχι μό-
νο νὰ ἀποσυρθεῖ ὁριστικὰ τὸ Πρό-
γραμμα, ἀλλὰ νὰ ματαιωθεῖ καὶ ἡ πι-
λοτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Προγράμμα-
τος τὴν ἑπόμενη σχολικὴ χρονιά».
Πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τήν ΔΙΣ, μέ τήν ὁποίαν «ξεσκεπάζει» τάς πραγματικάς προθέσεις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ–
ΘΡΑΚΗΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΑΛΛΑΞΗ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
Μέ τό νέον μάθημα ἐπιχειρεῖται ἀλλοίωσις τοῦ Ὀρθοδόξου χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος μέ ἀφαίρεσιν βασικῶν διδασκαλιῶν ἀπό τήν Ἁγίαν Γρα-
φήν, τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί μέ δυσανάλογον ἀντικατάστασίν των ἀπό διδασκαλίας δυτικῶν ὁμο-
λογιῶν καί ἄλλων θρησκειῶν. Τό νέον μάθημα προωθεῖ τήν συγκρητιστικήν ἀλλοίωσιν τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καί προτείνει ἐπισκέψεις
μαθητῶν εἰς «Ναό, Συναγωγή ἤ Τέμενος». Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἱεράρχαι ποῖος εἶναι ὁ δεύτερος ἐκδηλούμενος πολιτισμός εἰς τήν
Ἑλλάδα καί οἱ ὑπεύθυνοι τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων θέλουν νά διδαχθῆ εἰς τήν Χώραν μας διά τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν;
Εἰς τό θέμα: «Πῶς οἱ θεολόγοι μέ
τήν συντονισμένην δρᾶσιν των ἀπέ-
τρεψαν τήν παγίδευσιν τῆς Ἱερᾶς
Συνόδου εἰς τό θέμα τῆς ἀλλαγῆς
τοῦ  ὁμολογιακοῦ  μαθήματος  τῶν
Θρησκευτικῶν» τονίζομεν ὅτι πολύ
σημαντικόν ρόλον εἰς τήν ἐξέλιξιν
αὐτήν εἶχεν ὁ Σύνδεσμος Θεολόγων
Μακεδονίας-Θράκης,  διότι  ἀπέ-
στειλε πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί
τήν ΔΙΣ μίαν ἐπιστολήν, ὑπό ἡμε-
ρομηνίαν 3ην Μαΐου, ἡ ὁποία ἀπό
πάσης  ἀπόψεως  εἶναι  ἱστορική.
Αὐτή ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«Μακαριώτατε,  Σεβασμιώτατοι
Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
1) Ἐπειδὴ ἐπίκειται ἡ συνάντησή
Σας  μὲ  τὸ  Σύμβουλο  Θεολόγων
τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου –
Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολι-
τικῆς κ. Σταῦρο Γιαγκάζογλου, μὲ
θέμα τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν
στὰ Θρησκευτικὰ ἐπιτρέψτε μας νὰ
σᾶς ἐκθέσουμε ἐπ᾽ αὐτοῦ τὶς θέ-
σεις  τοῦ  Συνδέσμου  Θεολόγων
Μακεδονίας Θράκης.
Α) Θεωροῦμε βέβαιο ὅτι ἐκ τῆς
θέσεώς του, ὁ κ. Γιαγκάζογλου θὰ
ἐπιχειρήσει καὶ προφορικῶς νὰ ὑπο-
στηρίξει τὸ ἔργο του καὶ νὰ παρα-
στήσει ἐνώπιόν Σας ἕνα Θρησκευ-
τικὸ Μάθημα ἰδανικὸ γιὰ τὸ μαθητή,
μὲ ἐπίκεντρο τὴν Ὀρθόδοξη διδα-
σκαλία καὶ μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη
τῶν θεολόγων ἐκπαιδευτικῶν, χω -
ρὶς ὅμως ὅλα αὐτὰ νὰ ἀνταποκρί-
νονται στὴν πραγματικότητα:
Θὰ σᾶς μιλήσει γιὰ Θρησκευτικὸ
Μάθημα ὀρθόδοξο καὶ θὰ σᾶς πεῖ
ὅτι τὸ νέο Μάθημα τῶν Θρησκευ-
τικῶν ὑπηρετεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Δι-
δασκαλία.
Ἀλήθεια εἶναι ὅτι, μὲ ἀπροκάλυ-
πτο πλέον τρόπο, ἐπιχειρεῖται ἡ ἀλ -
λοίωση τοῦ ὀρθόδοξου χαρακτήρα
τοῦ μαθήματος, μὲ ἀφαίρεση βα-
σικῶν  διδασκαλιῶν  ἀπὸ  τὴ  Ἁγία
Γραφή, τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία
καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας
καὶ μὲ δυσανάλογη ἀντικατάστασή
τους  ἀπὸ  διδασκαλίες  δυτικῶν
Ὁμολογιῶν καὶ ἄλλων θρησκειῶν.
Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὴ ἡ παν-
τελὴς  ἀπουσία  ἀναφορᾶς  ἀκόμα
καὶ σʼ  αὐτὸ τὸ πρόσωπο τῆς Πανα-
γίας στὸ Γυμνάσιο…
Ἀλλοίωσις
τῆς Ὀρθοδοξίας
2) Θὰ σᾶς μιλήσει γιὰ Θρησκευ-
τικὸ  Μάθημα  πλουραλιστικό,  μὲ
ἀναφορὲς καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖ -
ες, δίνοντας στὴν ἔννοια “πλουρα-
λισμὸς” γνωσιολογικὸ περιεχόμενο.
Ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ σκοπὸς ποὺ
ὑπηρετεῖται μὲ αὐτὸ τὸ Πρόγραμ-
μα δὲν εἶναι ὁ -καθʼ ὅλα θεμιτὸς-
πλουραλισμὸς  γνώσεων,  ἀλλὰ  ἡ
συγκρητιστικὴ ἀλλοίωση τῆς Ὀρ -
θό δοξης  Διδασκαλίας,  μέσα  ἀπὸ
ἕνα  ἀλλοπρόσαλλο  “ἀνακάτεμα”
θρησκευτικῶν ἐννοιῶν καὶ πληρο-
φοριῶν.
Ἐξ οὗ καὶ οἱ ἐπίμονα “προτεινόμε-
νες δραστηριότητες” (στὴν Γ´ Δημο-
τικοῦ, τὴν Στ´ Δημοτικοῦ καὶ τὴν Α´
Γυμνασίου),  ὅπως  ἡ  ἐπίσκεψη  σὲ
“Ναό, Συναγωγὴ ἢ Τέμενος”…
3) Θὰ σᾶς μιλήσει γιὰ Θρησκευ-
τικὸ  Μάθημα  ποὺ  ἔχει  παιδαγω-
γικὲς προϋποθέσεις, ἰσχυριζόμενος
ὅτι ἔχει λάβει ὑπόψη του παιδαγω-
γικὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα, εἰδι -
κὰ  γιὰ  τὸ  Θρησκευτικὸ  Μάθημα
στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο.
Ἀλήθεια  εἶναι  ὅτι  σύμφωνα  μὲ
στοι χειώδεις ἀρχὲς παιδαγωγικῆς,
ποὺ ὑποστηρίζουν μεγάλοι παιδα-
γωγοί, ὅπως ὁ Piaget, ὁ Bruner, ὁ
Vygotsky, ὁ Αusubel κ.ἄ, τὰ παιδιὰ
αὐτῆς τῆς ἡλικίας δὲν μποροῦν νὰ
ἀντιληφθοῦν, χωρὶς προηγούμενες
ἐμπειρίες καὶ βιώματα, τοὺς ὅρους,
τὸ περιεχόμενο καὶ τὴ διδασκαλία
τόσων  ἄλλων  θρησκειῶν  ταυτό-
χρονα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγοῦν -
ται  σὲ  θρησκευτικὴ  σύγχυση  καὶ
συνακόλουθα σὲ θρησκευτικὸ μη-
δενισμὸ καί, πάντως, ὄχι σὲ θρη-
σκευτικὴ χριστιανικὴ μόρφωση.
Ποῖος εἶναι ὁ δεύτερος
πολιτισμός εἰς τήν Ἑλλάδα
4) Θὰ σᾶς μιλήσει γιὰ ἀναγκαιό-
τητα ἀλλαγῆς τοῦ Θρησκευτικοῦ
Μαθήματος, διότι ἡ Ἑλλάδα εἶναι,
πλέον, πολυπολιτισμικὴ χώρα καὶ ἡ
θρησκευτικὴ ἐκπαίδευση πρέπει νὰ
προσαρμοστεῖ σ᾽ αὐτὴν τὴν πραγ-
ματικότητα.
Παρακαλοῦμε, θέσατε τὸ ἐρώτη-
μα “ποιὸς εἶναι ὁ δεύτερος ἐκδηλού-
μενος πολιτισμὸς στὴν Ἑλλάδα;”
Πέραν τῆς Μουσουλμανικῆς Κοι-
νότητας στὴ Θράκη, μὲ τὸ εἰδικὸ
ἐθνικὸ- ἱστορικὸ ὑπόβαθρο (ἡ ὁ ποί -
α πάντως οὐδόλως θίγεται, ἐδῶ καὶ
χρόνια, στὴ θρησκευτική της ἐκπαί-
δευση καὶ ἡ ὁποία μάλιστα εἶναι καὶ
παραμένει ἀμιγῶς μουσουλμανικὴ
καὶ ὄχι “πλουραλιστική”, “πολυπολι-
τισμικὴ” κ.λπ.) δὲν ὑπάρχει ἄλλος
ἐκδηλούμενος πολιτισμός.
Εἶναι δὲ ἐντελῶς διαφορετικὸ τὸ
ζήτημα:  α)  τῶν  νομίμων  οἰκονο-
μικῶν μεταναστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐγκα-
ταστάθηκαν τὶς δύο τελευταῖες δε-
καετίες στὴν Ἑλλάδα, διότι αὐτοὶ
ἐναρμονίστηκαν ἀπόλυτα στὸ ἑλ -
λη νικὸ  πολιτιστικὸ  γίγνεσθαι,  πε-
ρισσότερο  μάλιστα  ἀπὸ  πολλοὺς
“ἕλ ληνες” καὶ ποτὲ δὲν ἔχουν ἐκ -
φράσει κανενὸς εἴδους ἐκδοχή τοῦ
“πολιτισμοῦ”  τους  οὔτε  κανένα
αἴτημα γιὰ πολυπολιτισμικὴ ἀγω γὴ
β) τῶν παρανόμων οἰκονομικῶν με-
ταναστῶν, ποὺ συνωστίζονται στὸ
κέντρο τῆς Ἀθήνας, διότι αὐτοὶ ὄχι
ἁπλὰ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ καταστοῦν
φορεῖς τοῦ πολιτισμοῦ τους στὴν
Ἑλλάδα,  ἀλλὰ  ἐπιδιώκουν  κάθε
στιγμὴ καὶ μὲ κάθε μέσο νὰ φύγουν
ἐντελῶς ἀπὸ τὴ Χώρα καὶ νὰ μετα-
βοῦν στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες προ-
ορισμοῦ τους καὶ γ) τῶν ἐγκατε-
στημένων  στὴν  Ἑλλάδα  ἀλλοδα -
πῶν διαφόρων ἐθνικοτήτων, διότι
αὐτοὶ  ἀποτελοῦν  ἀπειροελάχιστο
ποσοστό, ἀπόλυτα σεβαστὸ μὲν ὡς
πρὸς τὴν τυχὸν ἐκδηλούμενη πο-
λιτιστική  τους  διαφορετικότητα,
ἀλ λὰ ἐξαιρετικὰ ἀσήμαντο, γιὰ νὰ
συν ιστᾶ παράγοντα θεσμικῆς ἀλ -
λα γῆς στὴ δημόσια ἐκπαίδευση.
Ἕως ἐδῶ τά ψεύδη
5) Θὰ σᾶς πεῖ ὅτι οἱ ἐπιχειρούμε-
νες ἀλλαγὲς στὸ Θρησκευτικὸ Μά-
θημα ἔχουν τὴ συναίνεση τῆς Κοι-
νότητας τῶν Θεολόγων.
Ἀλήθεια εἶναι ἡ κάθετη διαφω-
νία, τόσο τῆς Πανελληνίου Ἑνώσε-
ως Θεολόγων, ὅσο καὶ μεμονωμέ-
να τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐκπαιδευ-
τικῶν θεολόγων τῆς χώρας, τόσο
σὲ ἐπίπεδο περιεχομένου, ὅσο καὶ
σὲ ἐπίπεδο μεθοδολογίας.
Οἱ μόνοι ποὺ συμφωνοῦν εἶναι
ὅσοι ἔχουν συμφέροντα γύρω ἀπὸ
τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ ὅ -
σοι  συνασπίστηκαν  γύρω  ἀπὸ  τὸ
νεοσύστατο  σωματεῖο  θεολόγων
μὲ  τὴν  ἐπωνυμία  “ΚΑΙΡΟΣ”,  στὸ
ὁποῖο μάλιστα γενικὸς γραμματέας
τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου εἶναι
ὁ Συνεργάτης καὶ Γραμματέας τοῦ
κ. Γιαγκάζογλου στὸ Παιδαγωγικὸ
Ἰνστιτοῦτο  κ.  Γεώργιος  Παπαδό-
πουλος (κι ὁ ὁποῖος φυσικὰ μετεῖχε
καὶ στὴν Ἐπιτροπὴ Ἐμπειρογνωμό-
νων τοῦ Προγράμματος Σπουδῶν)!
6) Θὰ σᾶς πεῖ ἀκόμη ὅτι κίνητρο
τοῦ Νέου Προγράμματος εἶναι τὸ
ἐνδιαφέρον, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ φροντί-
δα του γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτή-
ρα τῶν Θρησκευτικῶν.
Τὸ κίνητρο ὡστόσο τῆς πρὸς τὴν
θρησκειολογικὴ  κατεύθυνση  ἀλ -
λαγῆς βρίσκεται ἀκριβῶς στὴν προ-
μετωπίδα τοῦ νέου πιλοτικοῦ Προ-
γράμματος  Σπουδῶν:  “Ἐπιχειρη-
σιακὸ Στρατηγικὸ Πλαίσιο Ἀναφο -
ρᾶς (ΕΣΠΑ) – μὲ τὴ συγχρηματοδό-
τηση τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Εὐρω-
παϊκῆς Ἕνωσης”. Ἔπρεπε νὰ γίνει
κάτι καινούριο, ποὺ νὰ ἐξυπηρετεῖ
ἄμεσα δύο ἄξονες: α) Τὸ στόχο τῆς
ἀλλαγῆς ὡς καινοτομία, ὡς προϋπό-
θεση γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ τὸ Πρόγραμμα
καὶ β) τὸ στόχο ποὺ ἔχει διατυπώσει
ἐδῶ καὶ καιρὸ γραπτῶς σὲ ἄρθρο
του, ἀναρτημένο στὴν ἠλεκτρονικὴ
ἱστοσελίδα τοῦ Π.Ι. ὁ κ. Γιαγκάζο-
γλου γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευ-
τικῶν ποὺ εἶναι ὁ ἑξῆς: “Εἶναι ὄντως
ἀνάγκη, λοιπόν, τὸ Θ.Μ. νὰ ἀλλάξει
φυσιογνωμία καὶ χαρακτήρα. Εἶναι
ἀνάγκη ἡ θεολογία τῆς πολυπολιτι-
σμικότητας, ὄχι ἁπλῶς νὰ τὸ ἀγγίξει
ἀλλὰ νὰ τὸ διαπεράσει”.
Εἶναι κρῖμα, ὅμως, νὰ θυσιάζεται
μ᾽ αὐτὸν τὸν ἀπαράδεκτο τρόπο ἡ
ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ παιδεία, χάριν
τῆς ὑλοποίησης Οἰκονομικῶν Προ-
γραμμάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνω-
σης ἢ χάριν τῶν στόχων ἑνὸς μό-
νον τοῦ κ. Σ. Γιαγκάζογλου.
Β) Ἡ κατάσταση στὸ χῶρο τῆς
θρησκευτικῆς  ἐκπαίδευσης,  ἀπό-
λυτα συνάδουσα μὲ τὴν καθόλου
τυχαία οἰκτρὴ κατάσταση (οἰκονο-
μικὴ καί πρωτίστως ἀξιακὴ) στὴν
Ἑλλάδα, καθιστᾶ περισσότερο ἐπί-
καιρη  καὶ  ἀναγκαία  ἀπὸ  ποτὲ  τὴ
φράση: “Καιροὶ οὐ Μενετοί”.
“Καιροί  οὐ  Μενετοί”.  Ὄχι  ὡς
σχῆ  μα λόγου, ἀλλὰ ὡς ἔναυσμα γιὰ
κατεπείγουσα  συλλογικὴ  δράση,
ἀπὸ  ὅλους  ὅσους  ἐνδιαφέρονται
γιὰ  τὴ  θρησκευτικὴ  ἐκπαίδευση
τῶν ἑλληνοπαίδων καὶ τὴ συνέχιση
τῆς  ζώσας  ὀρθόδοξης  ἐκκλησια-
στικῆς παραδόσεως.
Θέτουν πρό τῶν εὐθυνῶν του
τόν Ἀρχιεπίσκοπον 
Γ) Εἶναι ἐμφανὲς ὅτι ἐπιχειρεῖται
ἢ θὰ ἐπιχειρηθεῖ νὰ ἀποσπαστεῖ ἡ
ἔγκριση (ἀκόμα καὶ μὲ τὴ μορφή
τῆς  μὴ  ἐναντίωσης)  τῆς  Ἐκκλη-
σίας στὸ μεῖζον θέμα τῆς ἀποδό-
μησης τοῦ Θρησκευτικοῦ Μαθή-
ματος, ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὴν
ἀπεργάζονται.
Ἑπόμενη  ἐπιδίωξη  θὰ  εἶναι  ἡ
ἔντεχνη ἐμφάνιση τῆς Ἐκκλησίας
ὡς συμφωνούσας, παράλληλα μὲ
τὴν ἀπόπειρα ἀποσιώπησης ἢ “πε-
ριθωριοποίησης”  τῶν  ἀπόψεων
ὅσων Ἱεραρχῶν ἐπιχειρήσουν με-
μονωμένα νὰ ἐκφράσουν ἀντίθετη
ἄποψη μεταγενέστερα.
Δ) Πρὸς τοῦτο, ἐπικαλούμενοι τὴ
σοφία Σας, παρακαλοῦμε νὰ ἐπιφυ-
λαχθεῖτε ἰδιαίτερα σὲ ὅσα γράφον-
ται ἢ περίτεχνα λέγονται, σχετικὰ
μὲ τὸ νέο “ὀρθόδοξο” πλὴν “πλου-
ραλιστικὸ” Θρησκευτικὸ Μάθημα.
Τὸ  Πρόγραμμα  πρέπει  νὰ  ἀπο-
συρθεῖ, διότι θὰ προξενήσει τερά-
στια βλάβη στὴ θρησκευτικὴ μόρ-
φωση τῆς νεολαίας καὶ νὰ καταρτι-
σθεῖ ἐξ ἀρχῆς νέο, μὲ τὴ συνεργα-
σία τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλων τῶν θε-
ολογικῶν τάσεων, τῶν Ἑνώσεων,
τῶν Συνδέσμων, τῶν εἰδικῶν ἐπι-
στη μόνων. Μία ἁπλῆ ἀνάγνωση ἀπὸ
Ἐσᾶς  προσωπικὰ  τῶν  νέων  πιλο-
τικῶν Προγραμμάτων Σπουδῶν στὰ
θρησκευτικά,  ἀλλὰ  καὶ  πληθώρας
ἄρθρων καὶ τοποθετήσεων ἔμπει-
ρων καὶ εἰδικῶν ἐπιστημόνων, ἀρκεῖ
γιὰ νὰ καταδείξει σὲ τί ὀλέθριες ἀ -
τραποὺς ἐπιχειρεῖται νὰ ὁδηγηθεῖ
τὸ Θρησκευτικὸ Μάθημα στὴν Ἑλ -
λάδα ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ ἔ πρεπε νὰ τὸ
στηρίζουν. Ἡ κατάσταση εἶναι κρί-
σιμη. Οἱ Θεολόγοι μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ
δεδομένα εἶναι διασπασμένοι καὶ σὲ
ἐμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους.
Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ ἀμυνόμα-
στε, ὄχι ἔναντι ἐκείνων ποὺ ἀπὸ ἰδε-
ολογικὲς ἢ κομματικὲς ἀφετηρίες
ἀμφισβητοῦν τὴν πίστη καὶ τὴν πα-
ράδοσή μας, οὔτε ἔναντι τῆς ἐκκο-
σμίκευσης καὶ τοῦ σχετικισμοῦ τῆς
μετανεωτερικότητας, ποὺ ἀμφισβη-
τεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν παράδοση,
ἀλλὰ  ἔναντι  συναδέλφων  Θεολό-
γων!
Εἴμαστε  εἰλικρινὰ  στὴ  διάθεσή
σας γιὰ ὁ,τιδήποτε θεωρήσετε χρή-
σιμο.
Μετὰ βαθυτάτου σεβασμοῦ καὶ ἐν
Χριστῷ ἀγάπης,
Ἡ Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ».
ΚΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ
ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
Ὑπὸ τῆς κ. Εὐαγγελίας Παπανικολάου, Διευθυντρίας
Δημοτικοῦ Σχολείου, ὑποψηφίας διδάκτορος Θεολογίας
Τὴν  ἔντονον  διαφωνίαν  της  μὲ
τὴν εἰσήγησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολί-
του Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου
εἰς τὴν Διαρκῆ Ἱερὰν Σύνοδον, μὲ
τὴν ὁποίαν μὲ πολὺ διπλωματικὸν
τρόπον ἐπρότεινε τὴν ἀλλαγὴν τοῦ
χαρακτῆρος τοῦ σημερινοῦ μαθή-
ματος τῶν Θρησκευτικῶν ἐκφράζει
ἡ κ. Εὐαγγελία Παπανικολάου, Δι-
ευθύντρια  Δημοτικοῦ  Σχολείου,
ὑποψηφία διδάκτωρ Θεολογίας. Ἡ
κ. Παπανικολάου διατυπώνει καυτὰ
ἐρωτήματα πρὸς τὸν Σεβασμιώτα-
τον Μητροπολίτην Ἀλεξανδρουπό-
λεως κ. Ἄνθιμον εἰς ἐπιστολήν της.
Αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Ἔχετε, Σεβασμιώτατε, διαβά-
σει τὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν, ποὺ
ἐσεῖς τὸ θεωρεῖτε πολὺ καλὴ πρό-
ταση; Γιατί ἐγὼ ὡς δασκάλα καὶ θε-
ολόγος, ὅταν τὸ μελέτησα, ἄλλα
συμπεράσματα  ἔβγαλα.  Μήπως
προσπαθοῦμε  νὰ  περισώσουμε
ὅπως ὅπως ἕνα μάθημα, ἀδιαφο-
ρώντας γιὰ τὸ τί γίνεται στὶς ψυχὲς
τῶν παιδιῶν μας; Καὶ δὲ μοῦ λέτε τί
θὰ γίνει μὲ τὰ παιδιά, ποὺ θὰ θελή-
σουν νʼ ἀσχοληθοῦν περισσότερο
μὲ τὸ Βουδισμὸ ἢ τὸν Ἰνδουϊσμό,
γιατί θὰ ἔχουν ἐρείσματα ἀπὸ τὸ
μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν;
Καὶ ἂν θελήσουν νὰ κάνουν γιόγ-
κα ἢ διαλογισμό, ποὺ θὰ μάθουν ὅτι
εἶναι κάτι ἀνάλογο μὲ τὴ χριστια-
νικὴ  ἄσκηση  καὶ  τὴν  προσευχή,
ποιὸς Σεβασμιώτατε θὰ μαζέψει τὰ
σπασμένα;
Θὰ εἶστε σεῖς δίπλα σὲ κάθε ἀτυ -
χῆ περίπτωση; Μὲ ὅλο τὸ σεβασμό,
ποὺ ἔχω στὸ ἀξίωμά σας, διαφωνῶ
μαζί σας. Θὰ σᾶς πρότεινα, ἂν δια-
βάσετε τὸ σχόλιό μου, νὰ μελετή-
σετε ἴσως πιὸ προσεκτικά, ἂν δὲν
τὸ  ἔχετε  κάνει,  τὸ  Πρόγραμμα
Σπου δῶν. Καὶ ἴσως τότε νὰ ἀλλάζα-
τε γνώμη.
Θὰ βλέπατε ὅτι δὲ διδάσκει μόνο
“τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη ὡς βίωμα καὶ
ὡς θεωρία”, ἀλλὰ καὶ τὶς ὑπόλοιπες
θρησκεῖες.
Προτείνετε,  Σεβασμιώτατε,  τὸ
μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν “νὰ δο-
κιμάσει τὴν ἀντοχὴ τῆς Ὀρθόδο-
ξης Θεολογίας στὸ σήμερα”. Πρέ-
πει δηλαδὴ τὸ μάθημα νὰ παίξει τὸ
ρόλο τοῦ πειραστῆ; Δὲν μᾶς φτά-
νουν οἱ τόσες ἐξωτερικὲς προκλή-
σεις; Πρέπει νὰ τὸ κάνουμε κι ἐμεῖς
οἱ ἴδιοι;
Πρέπει γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ ἡ ἀν -
τοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας,
ἐμεῖς ὡς θεολόγοι καὶ δάσκαλοι, νὰ
διδάξουμε τὸν Χριστὸ ὡς διδάσκα-
λο στὴν ἴδια θεματικὴ ἑνότητα μὲ
τὸν Βούδα, τὸν Κομφούκιο καὶ τὸν
Μωάμεθ;
Πρέπει οἱ μαθητὲς νὰ γνωρίσουν
τὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τοὺς
χριστιανοὺς ἀσκητὲς καὶ τοὺς μάρ-
τυρες παράλληλα μὲ τοὺς “ἁγίους
ἀνθρώπους”  στὶς  θρησκεῖες  τοῦ
κόσμου: Βούδα, Κομφούκιο, Μωά-
μεθ, Βισνοῦ (Κρίσνα), Δαλάϊ Λάμα
καὶ Γκάντι;
Ποιὰ  παιδαγωγικὴ  ἀρχή,  μπο-
ρεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε, ἐπιτρέπει νὰ γί-
νονται τέτοια πειράματα στὰ μικρὰ
παιδιὰ (ἀπὸ Γ΄ Δημοτικοῦ), ποὺ δὲν
τὴν ξέρουν ἢ δὲν ἔχουν ἀκόμη πα-
γιωθεῖ  στὴν  πίστη  τῶν  γονέων
τους; Ποιὰ μάνα θὰ ἔδινε στὰ παι-
διά της 5 διαφορετικὰ γάλατα ταυ-
τόχρονα, γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ στὴν
πράξη ποιὸ γάλα εἶναι καλύτερο γιὰ
τὴν ὑγεία τους;
Μποροῦμε νὰ πειραματιστοῦμε
μὲ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας; Καὶ
σίγουρα ἡ ἀντοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης
Θεολογίας  εἶναι  ἀναμφισβήτητη.
Ὅμως τί θὰ γίνει μὲ τὴν ἀντοχὴ
τῶν μικρῶν μαθητῶν; Τί θὰ ποῦμε,
ὅταν τελειώσουμε μὲ τὰ ἐγχειρή-
ματά μας;
Μήπως “ἡ ἐγχείρηση πέτυχε, ὁ
ἀσθενὴς ἀπέθανε”; Ἂν ἐσεῖς ὡς Ἐ -
πίσκοπος μπορεῖτε νὰ προτείνετε
νὰ  γίνουν  τέτοια  πειράματα  καὶ
ἐγχειρήματα στὶς ψυχὲς τῶν παι-
διῶν μας, ἐγὼ ὡς θεολόγος καὶ δα-
σκάλα, λυπᾶμαι, δὲν μπορῶ νὰ τὸ
κάνω.
Προτείνετε τὸ μάθημα τῶν Θρη-
σκευτικῶν “νὰ ὀργανώσει τὴν σχο-
λικὴ τάξη σὲ ἐργαστήρι συνεργα-
σίας καὶ συνθέσεως ἀπόψεων”. Γιὰ
ποιὰ  σύνθεση  ἀπόψεων  μιλᾶτε;
Μπορεῖ νὰ ὑπάρξει σύνθεση ἀπό-
ψεων  μεταξὺ  Ὀρθοδοξίας  καὶ
Ἰσλάμ, Ὀρθοδοξίας καὶ Βουδισμοῦ
ἢ Ἰνδουισμοῦ;
Ἡ σκέψη μου πάει στὸ συγκρητι-
σμό. Σᾶς παρακαλῶ διαψεῦστε μέ,
γιατί δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ πῶς
ἐσεῖς ἕνας Ἐπίσκοπος μπορεῖτε νὰ
προτείνετε κάτι τέτοιο! Ἴσως ἐγὼ
νὰ μὴ κατάλαβα καλὰ ἢ νὰ πρόκει-
ται γιὰ μία ἀτυχῆ ἔκφραση δική σας.
Θὰ εἶχα νὰ πῶ περισσότερα, ὅ -
μως παραμένω ἐδῶ χάριν συντο-
μίας, περιμένοντας νὰ μελετήσετε
λίγο  περισσότερο  τὸ  Πρόγραμμα
Σπουδῶν  καὶ  τὸν  Ὁδηγὸ  Ἐκπαι-
δευτικοῦ γιὰ τὸ μάθημα καὶ νὰ ἀνα-
θεωρῆστε  πολλὰ  ἀπὸ  αὐτά,  ποὺ
ὑποστηρίζετε.
Μὲ ὅλο μου τὸ σεβασμὸ
Παπανικολάου Εὐαγγελία, 
Διευθύντρια Δημοτικοῦ Σχολείου, 
Ὑποψήφια Διδάκτωρ Θεολογίας
ΝΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ,
ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΟ «ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ» ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΚΑΙ ΤΑΣ ΑΠΕΙΛΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ο
ΛΑΟΣ ὡμίλησεν εἰς τὰς ἐκλο -
γὰς τῆς 6ης Μαΐου. Ἀ πέστειλε
διπλοῦν μήνυμα. Ἕνα πρὸς τὰ κόμ-
ματα, τὰ ὁποῖα ἐναλλάσσονται εἰς
τὴν ἐξουσίαν, τὰ ὁποῖα συρρίκνωσε
καὶ  τὰ  κατέστησε  μικρὰ  καὶ  ἕνα
πρὸς τὴν Εὐ ρωπαϊκὴν Ἕνωσιν. Μὲ
τὸ πρῶτο διε  τράνωσε τὴν ἀντίθεσίν
του πρὸς τὴν ἀκολουθουμένην, ἕως
τὰς  ἐκλογάς,  δημοσιονομικὴν  καὶ
εἰσοδηματικὴν  πολιτικήν,  ἡ  ὁποία
ἐπολλαπλασίασε  τὰ  προβλήματα
τῆς Οἰκονομίας, ἀφοῦ ὅλοι οἱ δεῖ -
κτες της πηγαίνουν πρὸς τὸ χειρό-
τερον, συμφώνως πρὸς τὰ ἐπίσημα
στοιχεῖα τῶν ἁρμοδίων Ἑλληνικῶν
καὶ Εὐρωπαϊκῶν ἀρχῶν – ὑπηρεσι -
ῶν. Μὲ τὴν καταδίκην τῶν δύο πρώ -
ην μεγάλων κομμάτων διεκήρυξε
τὴν ἔντονον διαφωνίαν μὲ τὴν ἐξα-
θλιωτικὴν πολιτικήν των, τὴν ἀδια-
φορίαν των διὰ μεταρρυθμίσεις καὶ
ἐκσυγχρονισμὸν τοῦ Κρά  τους ὡς
καὶ μὲ τὴν ἰσοπέδωσιν τοῦ Κράτους
Προνοίας.  Ὁ λαὸς  μὲ  τὴν  ψῆ φον
του  διεκήρυξεν  ὅτι  δὲν  ἀνέχεται
τὰς πολιτικὰς αἱ ὁποῖαι παράγουν
ὀκτακοσίους ἀνέργους ἡμερησίως.
Οὔτε ἀνέχεται πολιτι κὰς, αἱ ὁποῖαι
εἶναι καταστροφικαὶ διὰ τοὺς ἐπι-
χειρηματίας,  τοὺς  ἐρ γαζομένους
καὶ τοὺς καταναλωτάς. Ὁ λαὸς μὲ
τὴν ψῆφον του ἐζήτησεν ἀλλαγὴν
τῆς ἀκολουθουμένης πολιτικῆς. Ἐ -
ζήτησεν  ἀλλαγὰς  καὶ  ἀνατροπὰς
τοῦ «λεγομένου» Μνημονίου, τὸ ὁ -
ποῖον ἰσοπεδώνει τὴν προσωπικότη-
τα τοῦ ἀνθρώπου μὲ ὅσα προβλέπει.
Τ
Ο ΑΛΛΟ μήνυμα ὁ λαὸς τὸ ἀπέ-
στειλε  πρὸς  τοὺς  Εὐρωπαίους.
Εἰς τὸ μήνυμά του αὐτὸ λέγει ὅτι
εἶναι ἄνθρωπος καὶ εἰς οὐδεμίαν πε-
ρίπτωσιν «Γουρουνάκι» ἢ τὸ «Πει -
 
ραματόζωον» τῆς Εὐρώπης. Τὸν ἐ θε-
ώ ρουν «Πειραματόζωον», ἀλλὰ εἰς
τὰς κάλπας ἀπέδειξεν ὅτι τὸ «φάρ -
μακον» τῶν Εὐρωπαίων δὲν τὸν ἐφό-
νευσεν ἀκόμη. Ἔχει δυνάμεις ἀντι-
στάσεως.  Καὶ  δι᾽  αὐτὸ  ἀνέτρεψεν
ὅλα τὰ προγνωστικὰ εἰς τὰς κάλπας,
συρρικνώνων τὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα
ἐναλλάσσονται  εἰς  τὴν  ἐξουσίαν
ἐκδιώκων ἀπὸ τὴν Βουλὴν «δικαί -
ους» καὶ «ἀδίκους» καὶ δρομολογῶν
τὴν ἀναδιάταξιν τοῦ πολιτικοῦ σκη-
νικοῦ τῆς Χώρας. Ἡ ψῆ φος του ἐ -
τρόμαξε τὴν Εὐρώπην, τὰς Ἡνωμέ-
νας Πολιτείας τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν
Γερμανίαν. Ὀλίγον μετὰ τὴν γνω-
στοποίησιν τῶν ἀποτελεσμάτων ἤρ -
χισαν  αἱ  ἀπειλαὶ  καὶ  οἱ  ἐκ βιασμοὶ
ἐναντίον τῆς Ἑλ λάδος ὑπὸ τοῦ Προ-
έδρου τῆς Κομισιόν κ. Μπαρόζο καὶ
τῶν Γερμα νῶν, οἱ ὁποῖ οι συμπεριφέ-
ρονται  ἔναντι  τῶν  Ἑλλήνων  ὡς
πραγματικοὶ κυβερνῆ ται. Τὴν ὥραν
κατὰ τὴν ὁποίαν προσεπάθουν αἱ πο-
λιτικαὶ δυνάμεις νὰ συννενοηθοῦν
μὲ σκο  πὸν τὴν συγκρότησιν Κυβερ-
νήσεως  συνεργασίας  οἱ  Γερμανοὶ
ἐξουσιασταὶ  ἐξαπέλυον  ἐ πιθέσεις
ἐναντίον τῆς Ἑλ λάδος, ἐ πειδὴ ὁ λα-
ός της ἐψήφισε κόντρα εἰς τὴν πολι-
τικήν των. Αἱ ἀπει λαὶ περὶ ἀ ποχωρή-
σεως  τῆς  Ἑλ λάδος  ἐκ  τοῦ  Εὐρώ,
ἐπιστροφῆς εἰς τὴν δρα χμὴν καὶ δια-
κοπῆς  τῆς  χρηματοδοτήσεως  τῆς
Χώρας δὲν εἶ χον προηγούμενον. Αἱ
παρεμβάσεις τῶν Γερ μανῶν ἦσαν
ἀπροκάλυπτοι εἰς τὰ ἐσωτερικὰ ζη-
τήματα τῆς Χώρας καὶ ὕβρις ἐναν-
τίον τοῦ δημοκρατικοῦ φρονήματος
τοῦ λαοῦ μας καὶ τῆς βουλήσεώς
του. Οὐδεὶς ὅμως ἐκ τῶν πολιτικῶν
Ἀρχηγῶν ἢ ὁ δοτὸς Πρωθυπουργὸς
ἢ  ὁ  Πρόεδρος  τῆς  Δημοκρατίας
ἀπήντησαν εἰς τοὺς Γερμανοὺς πολι-
τικούς. Δὲν ἐτόλμησαν νὰ φωνάξουν
τὸν νέον Γερμανὸν πρέσβυ καὶ νὰ
τὸν προειδοποιήσουν ὅτι, ἐὰν συν -
εχισθοῦν αἱ παρεμβάσεις τῶν Γερ-
μανῶν πολιτικῶν εἰς τὰ ἐσωτερικὰ
ζητήματα τῆς Ἑλλάδος θὰ τὸν «κη-
ρύξουν» Περσόνα νόν Γκράτα, ἤτοι
ἀνεπιθύμητον εἰς τὴν Ἑλλάδα.
Ὁ λαὸς μὲ τὸ μήνυμά του διεκή-
ρυξεν ὅτι: ἀπαιτεῖ μίαν πολιτικήν, ἡ
ὁποία θὰ ἀνορθώνῃ τὴν Χώραν, θὰ
τὴν ὑπερασπίζεται, θὰ βελτιώνῃ τὴν
θέσιν  τῶν  ἐργαζομένων,  τῶν  μι-
σθωτῶν, τῶν συνταξιούχων καὶ θὰ
ἀνοίγῃ ἐπιχειρήσεις ἀντὶ νὰ κλείνῃ.
Ὁ λαὸς ἐψήφισε «ἀντιμνημονιακά»,
ὑπὲρ τῆς παραμονῆς τῆς Χώρας εἰς
τὴν Εὐρωζώνην καὶ ἐτά χθη ὑπὲρ τῆς
συγκροτήσεως Κυβερνήσεων συν -
εργασίας,  αἱ  ὁποῖ αι  θὰ  τροποποι-
ήσουν τὸ μνημόνιον ὑπὲρ τοῦ λαοῦ
ἢ θὰ τὸ βελτιώσουν. Καὶ πρὸς αὐτὴν
τὴν κατεύθυνσιν προσανατολίζονται
πλέον ὅλα τὰ κόμματα. Ἀκόμη καὶ ἐ -
κεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐπέρασαν «χειροπέ-
δας» καὶ «ἁλυσίδας» εἰς τὸν λα ὸν
τάσσονται πλέον ὑπὲρ τῆς βελτιώ-
σεως τοῦ μνημονίου. Ὅλα τὰ κόμ-
ματα κατέστησαν μετὰ τὰ ἐκλογικὰ
ἀποτελέσματα, ἀντιμνημονιακά, ὑπὸ
τὸν ὅρον ὅτι ἡ Χώρα θὰ ἐκπληρώσῃ
τὰς δεσμεύσεις της ἔναντι τῶν δα-
νειστῶν της, θὰ παραμείνῃ εἰς τὸ
Εὐρὼ καὶ τὴν Εὐρωζώνην. Ὅλα τὰ
κόμματα ὑπόσχονται τὴν σωτηρίαν
τῆς Πατρίδος καὶ τοῦ λαοῦ ἀναλαμ-
βάνοντα πρωτοβουλίας διὰ ἀλλαγὴν
τοῦ μνημονίου. Πρὸς τὴν κατεύθυν-
σιν αὐτὴν βοηθᾶ ἡ ἐφιαλτικὴ οἰκο-
νομικὴ  κατάστασις  τῆς  Ἱσπανίας,
τῆς Πορτογαλίας, τῆς Ἰταλίας καὶ
τῶν ἄλλων χωρῶν ὡς καὶ τὰ ἐκλο-
γικὰ ἀποτελέσματα εἰς τὴν Γαλλίαν,
συμφώνως πρὸς τὰ ὁποῖα συνετρίβη
ὁ κεντροδεξιὸς κ. Σαρκοζὶ καὶ ἀνε-
δείχθη  νέος  Πρόεδρος  ὁ  σοσια-
λιστὴς κ. Ὀλά ντ. Ὁ τελευταῖος ζητεῖ
ἀνατροπὰς εἰς τὴν ἀκολουθουμένην
οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κομισιὸν
καὶ  τῆς  Γερμανίας  ἔναντι  τῶν
χωρῶν, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται ἀντι-
μέτωποι μὲ τὴν πλήρη κατάρρευσιν
καὶ τὴν χρεωκοπίαν.
Ο
ΛΟΙ συμφωνοῦμεν μὲ τὴν ἀλ -
λαγὴν τῆς πολιτικῆς πρὸς ὄφε-
λος τοῦ λαοῦ καὶ τῆς Χώρας. Εἰς τὸ
ὄνομα,  ὅμως,  τῆς  σωτηρίας  τῆς
οἰκονομίας τῆς Χώρας, δὲν θὰ πρέ-
πη νὰ «ξεπουλήσουμε» τὰ Ἐθνικά
μας θέματα ἢ νὰ ἀρχίσουν οἱ πολι-
τικοὶ τὰς συκοφαντικὰς ἐπιθέσεις
ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Προβαί-
νομεν εἰς τὰς ἐπισημάνσεις αὐτάς,
διότι μεσούσης τῆς προεκλογικῆς
περιόδου, ἀλλὰ καὶ μετεκλογικῶς:
1ον) Οἱ Τοῦρκοι διεκήρυξαν ὅτι ἡ
ὑφαλοκρηπὶς τῆς Ἑλλάδος φθάνει
ἕως τὴν Ρόδον καὶ ὅτι τὸ Καστελ-
λόριζον  δὲν  ἔχει  ὑφαλοκρηπίδα.
Διεκήρυξαν ἐπίσης ὅτι θὰ προβοῦν
εἰς πετρελαϊκὰς ἐρεύνας εἰς τὸ Κα-
στελ λόριζον.  Διὰ  τὰς  ἀποφάσεις
τῆς  Τουρ κικῆς  Κυβερνήσεως,  αἱ
ὁποῖαι  ἐδημοσιεύθησαν  εἰς  τὴν
ἐφημερίδα τῆς γείτονος, οἱ Ἕλλη-
νες πολιτικοὶ ὅλων τῶν κομμάτων
ἀπέφυγον νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ
τὰς καταδικάσουν.
2ον) Ὀλίγα 24ωρα πρὸ τῶν ἐκλο -
γῶν ὑπεγράφη συμφωνία διὰ τὴν
παραχώρησιν μαρίνας ἐλλιμενισμοῦ
μικρῶν τουριστικῶν σκα φῶν, εὑρι-
σκομένην εἰς τὴν Λέσβον, εἰς Ἑλλη-
νοτουρκικὴν κοινοπραξί αν, μὲ ἀν -
τάλλαγμα  τὴν  εἰσροὴν  χρημάτων
εἰς τὰ Ἑλληνικὰ Κρατικὰ Ταμεῖα. Ὁ
ἁρμόδιος ὑπουργὸς καὶ ὑποψήφιος
βουλευτὴς εἰς τὴν περιοχὴν κ. Νι-
κόλαος  Σηφουνάκης  ἐπανηγύριζε
διὰ τὸ γεγονός, ἐνῶ ὑπεστήριξεν
ὅτι  θὰ  ὑπάρξῃ  συνέχεια,  διότι  τὸ
αὐτὸ θὰ συμβῇ μὲ ἄλλας τριάκοντα
μαρίνας. Βεβαίως αὐτὴ ἡ πολιτικὴ
γεμίζει τὰ ταμεῖα τοῦ Κράτους. Δια-
μορφώνει ὅμως καὶ ἕνα κλῖμα συμ-
φώνως πρὸς τὸ ὁποῖον ἡ Τουρκία
δὲν ἀπειλεῖ τὸ Αἰγαῖον, ἀλλὰ εἶναι
φιλικὴ πρὸς αὐ τὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα.
Τίθενται  μὲ  αὐτὸν  τὸν  τρόπον  αἱ
προϋποθέσεις διὰ τὴν δημιουργίαν
ἑνὸς  φιλοτουρκικοῦ  κλίματος,  τὸ
ὁποῖον θὰ ἐπιτρέψῃ «εὐκολώτερον»
τὴν διχοτόμησιν τοῦ Αἰγαίου.
3ον) Ὁ ὑπουργὸς ἐνεργείας τῶν
Ἡνωμένων  Πολιτειῶν  τῆς  Ἀμε-
ρικῆς (ΗΠΑ) ἐδήλωσεν εἰς τὸ συνέ-
δριον τοῦ «ἐκόνομιστ» (economist),
τὸ ὁποῖ ον ἐπραγματοποιήθη εἰς τὰς
Ἀθήνας, πὼς θὰ ἦτο καλὸν Τουρκία
καὶ Ἑλλάς νὰ συνεργασθοῦν καὶ νὰ
συγκροτήσουν  Ἑλληνοτουρκικὰς
Κοινοπραξίας μὲ σκοπὸν τὴν ἐξό-
ρυξιν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου καὶ τοῦ
πετρελαίου ἀπὸ τὸν πυθμένα τοῦ
Αἰγαίου. Οὐσιαστικῶς ὁ ὑπουργὸς
Ἐνεργείας  τῶν  ΗΠΑ  παροτρύνει
τοὺς Ἕλληνας πολιτικοὺς νὰ προ-
χωρήσουν εἰς συνδιαχείρισιν, συν -
εκμετάλλευσιν,  συγκατοίκησιν,
συν  διοίκησιν καὶ συγκυριαρχίαν μὲ
τὸν Τοῦρκον.
4ον)  Ὁλίγα  24ωρα  μετὰ  τὰς
ἐκλογὰς ἡ Τουρκία ἤρχισε μεγάλην
ἄσκησιν  πλησίον  τῶν  ἀκτῶν  τοῦ
Καστελλορίζου καὶ εἰς τὴν Θράκην.
Τὸ  σχέδιον  τῆς  ἀσκήσεως  προ-
έβλεπεν ἕως καὶ καταλήψεις βενζι-
νάδικων εἰς τὴν Θράκην. Οὐδὲν ἐκ
τῶν  ἐκλεγέντων  κομμάτων  καὶ
οὐδεὶς ἐκ τῶν πολιτικῶν Ἀρχηγῶν
ἠσχολήθη μὲ τὸ θέμα.
5ον) Ἐνῶ ὁ «Ο.Τ.» κυκλοφορεῖ
ἀρχίζει ἡ Ἐαρινὴ Σύνοδος τοῦ ΝΑ-
ΤΟ, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ Σκοπιανοὶ θὰ
ἐπιχειρήσουν μὲ τὴν βοήθειαν τῶν
Γερμανῶν καὶ τῶν Ἀμερικανῶν νὰ
ἐνταχθοῦν  εἰς  αὐτό.  Τὰς  θέσεις
τῶν Ἑλληνικῶν κομμάτων καὶ τῆς
Ἑλλάδος δὲν τὰς γνωρίζομεν. Γνω-
ρίζομεν  ἀπὸ  διπλωμάτας  ὅτι  λο-
γικῶς  δὲν  θὰ  ὑπάρξῃ  πρόβλημα,
διότι ἡ προηγουμένη Σύνοδος τοῦ
ΝΑΤΟ εἰς τὸ Βουκουρέστιον εἶχεν
ἀποφασίσει ὅτι: διὰ νὰ ἐνταχθοῦν
τὰ Σκόπια εἰς τὸ ΝΑΤΟ θὰ πρέπῃ
προηγουμένως νὰ ἔχῃ ἐπιλυθῆ ὁρι-
στικῶς καὶ ἀμετακλήτως τὸ ζήτητα
τοῦ ὀνόματος. Ἂς προσευχη θῶμεν
νὰ μὴ ὑπάρξη κάποιο «πρα ξικόπημ-
α» εἰς βάρος τῆς Ἑλ λάδος καὶ τῆς
Ἐθνικῆς μας ὑποθέσεως.
6ον) Ἡ Τουρκία ἀπειλεῖ ὅτι, ἕ ως
τὴν 1η Ἰουλίου, ἡμερομηνίαν κατὰ
τὴν ὁποίαν ἡ Κύπρος θὰ ἀναλάβη
τὴν  Προεδρίαν  τῆς  Εὐρωπαϊ κῆς
Ἑνώσεως, θὰ προσαρτήση τὴν κα-
τεχομένην  Κύπρον.  Παραλλήλως
κάνει ἐρεύνας διὰ φυσικὸν ἀέ ριον
καὶ πετρέλαιον εἰς τὴν θαλασσίαν
περιοχὴν  τῆς  Κατεχομένης  Κύ-
πρου. Ἀντιδρᾶ ἡ Κύπρος ὄχι ὅ μως
καὶ ἡ Ἑλλάς. Ἀλήθεια πῶς θὰ ἀντι-
δράσουν οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ εἰς
περίπτωσιν  κατὰ  τὴν  ὁποίαν  ἡ
Τουρκία κάνει πρᾶξιν τὴν ἀπειλήν
της; Προσδοκᾶ εἰς ἀντίδρασιν τῆς
Εὐρωπαϊκῆς  Ἑνώσεως,  τῶν  ΗΠΑ
καὶ τῆς Ρωσίας; Ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ
ἀντίδρασις ἐκ μέρους τῶν χωρῶν
αὐτῶν, πῶς θὰ ἐνεργήσουν οἱ Ἕλ -
ληνες πολιτικοί; Οὐδεὶς γνωρίζει:
Μ
ΕΣΟΥΣΗΣ ὅμως τῆς Προεκλο-
γικῆς  περιόδου  ἀπεκαλύφθη
ὅτι ὅλα τὰ κόμματα θὰ προωθήσουν
μετεκλογικῶς τὸν χωρισμὸν Κρά-
τους–Ἐκκλησίας, τὴν διακοπὴν τῆς
μισθοδοσίας τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ
τὴν ἀνάληψίν της ὑπὸ τῆς Διοικού-
σης Ἐκκλησίας ὡς καὶ τὴν βαρεῖαν
φορολογίαν τῆς ἀκινή του περιου-
σίας της. Εἰς τὰς ἐκλο γὰς ἐνισχύ-
θησαν δυνάμεις καὶ ἐξελέγησαν πο-
λιτικοί,  οἱ  ὁποῖοι  ἀποδεδειγμένως
εἶναι ἄθεοι ἢ πολέμιοι τῆς Ὀρθοδό-
ξου Ἐκκλησίας. Μετεκλογικῶς ἐκ -
πρόσωπος  τοῦ  ΣΥΡΙΖΑ  (δεύτερο
κόμμα) ἀπαντῶν εἰς ἐρωτήσεις δη-
μοσιογράφων, σχε τικῶς μὲ τὴν ἐ -
ξεύ ρεσιν τῶν χρη μάτων, τὰ ὁποῖα
ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν καταβολὴν μι -
σθῶν, συντάξεων κ.λπ., εἰς περίπτω-
σιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κομισιὸν καὶ
οἱ δανεισταὶ τῆς Χώρας δὲν ἀπο-
δεχθοῦν τὴν κατάργησιν ἢ ἐπανα-
διαπραγμάτευσιν τοῦ μνημονίου καὶ
διακόψουν τὴν χρηματοδότησιν τῆς
Χώρας, εἶπεν ὅτι τότε θὰ ἐπιβλη-
θοῦν  «ἄ γρια  χαράτσια»  εἰς  τοὺς
ἔχοντας ἀποδεδειγμένως τὸν πλοῦ -
τον καὶ θὰ φορολογηθῇ ἡ ἀκίνητος
περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. Βεβαίως
εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ ὅλα —σχεδὸν—
τὰ κόμματα ἔχουν τὴν ἰδίαν ἄποψιν.
Εἶναι τὸ εὐχαριστῶ πρὸς τὴν Ἐκ -
κλησίαν, τὴν ὁποίαν ἐμπιστεύεται ὁ
λαὸς καὶ δίδει τὸν ὀβολόν του διὰ
τὴν ὀργάνωσιν συσσιτίων καὶ πάσης
ἄλλης φιλανθρωπικῆς βοηθείας. Οἱ
πολιτικοὶ  ὡδήγησαν  τὸν  λαὸν  εἰς
τὴν  ἐξαθλίωσιν,  τὴν  συρρίκνωσιν
τῶν εἰσοδημάτων του, τὴν κατάρ-
γησιν τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, εἰς
τὸ κλείσιμον καταστημάτων, εἰς τὴν
ἀνεργίαν καὶ προεκάλεσαν στρατιὰς
χιλιάδων νεοπτώχων καὶ ἀστέγων,
ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τοὺς ἐφρόντισε
καὶ τοὺς φροντίζει. Οἱ πολιτικοὶ διὰ
τὸ  μόνον  διὰ  τὸ  ὁποῖον  ἐνδιαφέ-
ρονται εἶναι ἡ διατήρησις τῶν προ-
κλητικῶν προνομίων καὶ ἡ ἐξασφά-
λισις τῆς μεγάλης ἐπιχορηγήσεως
τῶν κομμάτων των ὑπὸ τοῦ Κρά-
τους. Ἀλήθεια τί θὰ γίνη μὲ τὸ ΠΑ-
ΣΟΚ καὶ τὴ ΝΔ, τὰ ὁποῖα ἐχρηματο-
δοτήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους μὲ βά-
σιν τὰ ποσοστά, τὰ ὁποῖα ἔλαβον εἰς
τὰς ἐκλογὰς τοῦ 2009; Μήπως θὰ
φιλοτιμηθοῦν νὰ ἐπιστρέψουν ἕνα
μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν κρατικὴν ἐπι-
χορήγησιν, ἀφοῦ κατεποντίσθησαν
εἰς τὰς ἐκλογὰς τῆς 6ης Μαΐου.
Σ
ΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΩΣ:  Συμφω-
νοῦ   μεν  εἰς  τὴν  προσπάθειαν
τῶν  κομμάτων  διὰ  ἀλλαγὴν  τοῦ
μνη  μονίου πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ
καὶ  τῆς  Χώρας.  Ἡ  προσπάθεια
ὅμως αὐτὴ πρέπει νὰ συνοδεύεται
καὶ ἀπὸ ὑπεράσπισιν τῶν Ἐθνικῶν
θεμάτων. Δὲν θὰ πρέπῃ οἱ Ἕλλη-
νες πολιτικοὶ νὰ σώσουν τὴν οἰκο-
νομίαν  καὶ  ταυτοχρόνως  νὰ  «ξε-
πουλήσουν» τὰ Ἐθνικὰ μας θέμα-
τα. Οὔτε καὶ θὰ πρέπῃ νὰ ἀπειλοῦν
τὴν Ἐκκλησίαν, ὅταν ἡ Διοικοῦσα
Ἐκ κλησία  μετεβλήθη  εἰς  «Ἐρυ -
θρὸν Σταυρόν» παραμελοῦσα τὴν
κυρίαν  ἀποστολήν  της,  ἡ  ὁποία
εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν.
Γ.Ζ. 
Ἐλεύθερος ὁ Ἀρχιμ. Ἰάκωβος Γιοσάκης
διὰ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ «παραδικαστικοῦ»
Ὁ «Ο.Τ.» κατά τήν περίοδον τῆς
παντοδυναμίας  τοῦ  μακαριστοῦ
Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χρι-
στοδούλου ἐδεινοπάθησεν ἀπό τό
λεγόμενον παραδικαστικόν καί πα-
ρεκκλησιαστικόν κύκλωμα. Ἐσύρθη
ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων διά «ἀσή-
μαντον ἀφορμήν» καί εἰσέπραττε
καταδίκας, ἐνῶ ὅλο τό δίκαιον ἦτο
μέ τό μέρος του. Τοῦτο κατεγράφη
καί εἰς τό πόρισμα, τό ἐκδοθέν ὑπό
τοῦ τότε Εἰσαγγελέως κ. Γεωργίου
Σανιδᾶ. Δέν ἐστράφημεν ἐναντίον
τῶν μελῶν τοῦ παραδικαστικοῦ-πα-
ρεκκλησιαστικοῦ κυκλώματος. Πα-
ρακολουθοῦμεν ὅλας ὅμως τάς ἐξε-
λίξεις καί δημοσιεύομεν τάς ἐκδιδο-
μένας  ἀποφάσεις,  αἱ  ὁποῖαι  εἶναι
ἄλλοτε ἀθωωτικαί καί ἄλλοτε κατα-
δικαστικαί. Εἰς τό παραδικαστικόν-
παρεκκλησιαστικόν κύκλωμα συμ-
μετεῖχον  δικαστικοί  λειτουργοί,
ἐκκλησιαστικοί παράγοντες, μεγα-
λοδικηγόροι ἀλλά καί «μικροί» δι-
κηγόροι  κ.λπ.  Τήν  Τετάρτην  9ην
Μαΐου ὑπῆρξαν νέαι δικαστικαί ἐξε-
λίξεις. Συμφώνως πρὸς τὸ «amen»
ὑπὸ ἡμερομηνίαν 9ην Μαΐου:
«Ἐλεύθερος ἀφέθηκε σήμερα ὁ
Ἀρχιμ. Ἰάκωβος Γιοσάκης μετὰ τὴν
ὁλοκλήρωση τῆς δίκης γιὰ τὴν ὑπό-
θεση  τοῦ  “παραδικαστικοῦ”.  Τὸ
Πενταμελὲς Ἐφετεῖο Κακουργημά-
των ἐπέβαλε ποινὴ φυλάκισης 14
μηνῶν μὲ ἀναστολὴ στὸν Ἀρχιμαν-
δρίτη γιὰ τὸ πλημμεληματικοῦ βαθ-
μοῦ ἀδίκημα τῆς ἠθικῆς αὐ τουρ-
γίας σὲ παράβαση καθήκοντος.
Οἱ δικαστὲς ἀπάλλαξαν τὸν Ἀρ -
χιμ. Ἰ. Γιοσάκη ἀπὸ κακουργηματι-
κοῦ  βαθμοῦ  κατηγορίες,  γιὰ  τὶς
ὁποῖες σὲ πρῶτο βαθμὸ εἶχε κατα-
δικαστεῖ σὲ κάθειρξη ἐννέα ἐ τῶν.
Τὸ δικαστήριο καταδίκασε ἐπίσης
σὲ ποινὴ φυλάκισης 12 μη νῶν μὲ
ἀναστολὴ τὴν πρώην δικαστὴ Πα-
ναγιώτα Τσέβη, γιὰ τὸ ἀδίκημα τῆς
ἀποσιώπησης λόγου ἐξαίρεσης ἐνῶ
τὴν ἔκρινε ὁμόφωνα ἀθώα γιὰ τρεῖς
κατηγορίες  παράβασης  καθήκον-
τος, ποὺ ἀφοροῦσαν σὲ ἀποφάσεις
ἀσφαλιστι κῶν μέτρων τοῦ Μητρο-
πολίτη  Ἠ λείας  Γερμανοῦ,  τοῦ
πρώην Μητροπολίτη Ἀττικῆς Παν-
τελεήμονα  καὶ  τοῦ  Μητροπολίτη
Βρεσθένης Θεοκλήτου (τότε Θεσ-
σαλιώτιδος), καθὼς τὸ Ἀνώτερο Δι-
καστήριο ἔκρινε τὴν ὀρθότητα τῶν
ἀποφάσεων αὐτῶν ἐνῶ περαιτέρω
ἀπάλλαξε τὸν Ἀρχιμ.Ἰάκωβο Γιοσά-
κη  γιὰ  τὸ  ἀδίκημα  τῆς  ἠθικῆς
αὐτουργίας στὶς πιὸ πάνω πράξεις.
Ἀντίθετα,  μὲ  ἀνάλογη  εἰσαγγε-
λικὴ πρόταση, τὸ δικαστήριο κήρυ-
ξε ἀθῶο τὸν δικηγόρο Σάκη Κεχα-
γιόγλου, ποὺ σὲ πρῶτο βαθμὸ τοῦ
εἶχε ἐπιβληθεῖ κάθειρξη ἕξι ἐτῶν.
Ἀθωωτική, ἐπίσης, ἀπόφαση ἐξέδω-
σε καὶ γιὰ τὸν δεύτερο κατηγορού-
μενο, δικηγόρο Νίκο Ἐμμανουηλί-
δη.Οἱ ἔρευνες γιὰ τὴ δράση "παρα-
δικαστικοῦ  κυκλώματος"  στὴ  δι-
καιοσύνη, ποὺ σύμφωνα μὲ καταγ-
γελίες  ἐξέδιδε  ἔναντι  ἀμοιβῆς
εὐνοϊκὲς ἀποφάσεις, εἶχαν ξεκινή-
σει τὸ 2004, γεγονὸς ὅμως ποὺ δὲν
ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικό-
τητα,  ὅπως  κρίθηκε  ἀμετάκλητα
ἀπὸ τὴ Δικαιοσύνη.
Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀρχικὰ σὲ βά-
ρος τοῦ Ἀρχιμ. Ἰάκωβου Γιοσάκη
εἶχαν ἀπαγγελθεῖ 91 συνολικὰ κα-
τηγορίες  κακουργηματικοῦ  καὶ
πλημμεληματικοῦ  χαρακτήρα  γιὰ
τὶς ὁποῖες ὅμως ὁ ἐν λόγῳ κληρικὸς
ἀθωώθηκε ὁμόφωνα, ἐνῶ δικαιώ-
θηκε  πέντε  φορὲς  μὲ  ἰσάριθμες
προσφυγές του ἀπὸ τὸ Εὐρωπαϊκὸ
Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμά-
των  στὸ  Στρασβοῦργο.  Γιὰ  τὴν
πλη μ μεληματικὴ καταδίκη τοῦ Ἀρ -
χιμανδρίτη οἱ συνήγοροί του Ἰ. Μυ-
λωνὰς καὶ Ἀθ. Πλεύρης, ὅπως δή-
λωσαν στὸ Amen.gr, θὰ προσφύγουν
στὸν Ἄρειο Πάγο, γιατί πρόκειται
περὶ ἐξόφθαλμου νομικοῦ λάθους
δεδομένου ὅτι γιὰ τὴν ἐν λόγῳ πρά-
ξη, γιὰ τὴν ὁποία καταδικάσθηκε ὁ
Ἀρχιμανδρίτης εἶχε ἤδη ἀπαλλαγεῖ
ἀπὸ τὸ 2007 μὲ ἀμετάκλητο Βού-
λευμα  τοῦ  Συμβουλίου  Ἐφετῶν
Ἀθηνῶν. Ἤδη ὁ Ἀρχιμανδρίτης κα-
τέθεσε αἴτηση ἀποζημιώσεώς του
γιὰ τὴν ἄδικη προφυλάκισή του ἐπὶ
15 μῆνες.
Ἡμερίς διά
τά Θρησκευτικά
Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν
διοργανώνει  τήν  19ην  Μαΐου
(4μ.μ)  εἰς  τήν  Αἴθουσαν  συνε-
δρίων τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου
Ἀθηνῶν Ἡμερίδα μέ θέμα: «Θρη-
σκευτικά:  Ὀρθόδοξη  παιδεία  ἤ
πανθρησκευτική προπαγάνδα;».
Εἴσοδος ἐλευθέρα.
background image
Σελὶς 6η
18 ΜΑΪΟΥ 2012
ΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ
κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΔΙΑ ΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ – ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ
Ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ βιβλίου του «Ἐμπειρικὴ Δογματική», εἰς τὸ
ὁποῖον ἀναλύει τί σημαίνει αἵρεσις καὶ τεκμηριώνει, διατὶ δὲν θὰ
γίνη ποτὲ ἡ ἕνωσις Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν Παπικῶν.
(4ον.—Τελευταῖον)
Εἶναι ὅμως γνωστὸν ὅτι στὸν δυ-
τικὸ Χριστιανισμὸ χρησιμοποιήθη-
κε ἡ λογική, ὁ στοχασμός, προκει-
μένου νὰ ὁμιλήσουν γιὰ τὸν Θεό,
καταργήθηκαν τὰ στάδια τῆς πνευ-
ματικῆς τελειώσεως, ποὺ εἶναι ἡ
κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση,
χάθηκε ὁ ἡσυχαστικὸς τρόπος ζω -
ῆς. Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, δὲν εἶναι
ἁ πλῶς νὰ ἐντοπισθοῦν οἱ διαφορὲς
καὶ οἱ ἑτεροδιδασκαλίες, ἀλλὰ νὰ
ἐ πανέλθη αὐτὸς ὁ ἡσυχαστικὸς –
θεραπευτικὸς τρόπος ζωῆς. Διότι,
δὲν  πρόκειται  γιὰ  διαφορὰ  στὴν
ὁρολογία, ἀλλὰ στὸν τρόπο τῆς θε-
ραπείας.
«Γι᾽ αὐτὸ  θέτω  θέμα  ἑρμηνευ-
τικῶν κλειδιῶν, καθαρὰ ἐπιστημο-
νικὰ δηλαδή, ὄχι ἀφοσίωση ἢ κά-
ποια παράδοση. Αὐτὸ δὲν εἶναι θέ-
μα κάποιας παραδόσεως, εἶναι θέμα
θεραπείας,  εἶναι  θεραπευτικὸ  τὸ
θέμα. Μιλᾶμε ἐξ ἐπόψεως ἰα τρικῆς
ἐπιστήμης, ὄχι θεολογι κῆς».
Ὅταν ὑπάρχουν πολλοὶ ἰατροί,
ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ καθένας ἀπὸ
αὐτοὺς γνωρίζει τὸ φάρμακο τῆς
θεραπείας τοῦ καρκίνου, εἶναι ἑπό-
μενο ὅτι πρέπει νὰ ἐρευνήσουμε
ποιὸς ἀπὸ αὐτοὺς μπορεῖ νὰ θερα-
πεύση.
Μέσα στὰ πλαίσια αὐτὰ μποροῦ -
με νὰ δοῦμε τὴν λεγόμενη Οἰκου-
μενικὴ κίνηση.
«Ποῦ εἶναι ἡ θεραπεία; Ὑπάρχει
θεραπεία  ἢ ὄχι;  Λοιπόν,  ἔρχεται
ἕνας γιατρὸς καὶ λέει: "βρῆκα τρό-
πο νὰ θεραπεύσω τὸν καρκίνο". Καὶ
ἔρχεται καὶ ἕνας ἄλλος καὶ ἰσχυρί-
ζεται καὶ αὐτός: "βρῆκα τρόπο νὰ
θεραπεύσω τὸν καρκίνο". Βρέθηκε
καὶ  ἕνας  ἄλλος  τρίτος  καὶ  λέει:
"βρῆκα τρόπο νὰ θεραπεύσω τὸν
καρκίνο".  Λοιπόν,  ἀφοῦ  ἔχουμε
τρεῖς ἰσχυρισμοὺς περὶ θεραπείας
τοῦ καρκίνου, λέμε, ἐντάξει, ἂς δο-
κιμάσουμε καὶ τὰ τρία, νὰ δοῦμε
ποιὸς θεραπεύει τὸν καρκίνο.
Λοιπόν,  ὁ  Ἀγγλικανὸς  γιατρὸς
ἰσχυρίζεται: "ἐγὼ πιστεύω ὅτι καὶ οἱ
τρεῖς  θεραπεύουν  τὸν  καρκίνο".
Ἔρχεται ὁ Παπικὸς καὶ λέγει: "τὸν
καρκίνο  αὐτὸν  τὸν  θεραπεύουν
μό  νον ὅσοι δέχονται τὸ ἀλάθητο
τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, μόνον αὐτοὶ
θεραπεύουν  αὐτὸν  τὸν  καρκίνο,
μόνο αὐτοὶ οἱ γιατροί". Μετὰ ἔρχε-
ται ὁ ἄλλος καὶ λέει: "μόνον ὁ Προ-
τεστάντης ὁ γιατρὸς εἶναι ἱκανὸς
νὰ θεραπεύση τὸν καρκίνο". Μετὰ
ὑπάρχει  καὶ  ἕνας  Ὀρθόδοξος  ὁ
ὅποιος λέει: "μόνον ὁ Ὀρθόδοξος
γιατρὸς θεραπεύει τὸν καρκίνο".
Λοιπόν, θὰ καθήσουμε νὰ δοῦμε
ποιοὶ ἀπ᾽ ὅλους τοὺς γιατροὺς α ὐ -
τοὺς θεραπεύουν τὸν καρκίνο, καὶ
ἐὰν μποροῦμε νὰ ἐξακριβώσουμε
ὅτι ὅλοι θεραπεύουν τὸν καρκίνο,
τότε ἂς βάλουμε μπρὸς στὴν Οἰ -
κουμενικὴ κίνηση, καὶ ὅποιος θέλει
νὰ φωνάζη, καὶ νὰ τοὺς βάλουμε
μέσα σὲ ἕνα τσουβάλι ὅλους μαζὶ
τοὺς  Χριστιανούς,  νὰ  δοῦμε  ἂν
ἀπὸ τὸ τσουβάλι αὐτὸ μπορεῖ νὰ
βγῆ μία ἑνωμένη χριστιανοσύνη».
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ
ἐξετάζουμε ποιὸς πραγματικὰ θε-
ραπεύει τὸν ἄνθρωπο, ποιὸς μπο-
ρεῖ νὰ ὁδηγήση τὸν Χριστιανὸ στὴν
θέωση, στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό.
Οἱ Λατίνοι ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ
θεωρήσουν τὸν Πάπα ἀλάθητο ὡς
θεσμό, καὶ κατήργησαν τὴν μέθο-
δο, ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν
ἀπλανῆ θεολογία. Πῶς μπορεῖ τότε
νὰ ἔχη τὸ ἀλάθητο; Ἀπλανὴς εἶναι
αὐτὸς ποὺ φθάνει στὴν θέωση.
«Γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο ἔλεγα στοὺς
Λατίνους ὅτι ἐγὼ δὲν θὰ εἶχα ἀν τίρ-
ρηση νὰ δεχθῶ τὸ "ἀλάθητο" τοῦ
Πάπα, ἐφ᾽ ὅσον ἐξακρίβωνα ὅτι ὁ
Πάπας βρίσκεται σὲ κατάσταση θε-
ώσεως. Ὁπότε, ὅτι νὰ πῆ, θὰ ἦταν
ἀπλανές. Ὅταν ὅμως ὁ Πάπας δὲν
ξέρη κἂν τί εἶναι ἡ θεωρία καὶ δὲν
ξέρη τί εἶναι ἡ πράξη καὶ δὲν ξέρη τί
εἶναι ἡ νοερὰ προσ ευχὴ καὶ δὲν ἔχη
οὔτε  τὴν  πράξη  οὔτε  τὴν  γνώση
περὶ  τῆς  ὑπάρξεώς  της,  πῶς  νὰ
δεχθῶ τὸν Πάπα ὡς ἀλάθητο;
Καλά, τὸν Ἀπόστολο Πέτρο τὸν
δέχομαι ὡς ἀλάθητο, διότι καὶ στὴν
Μεταμόρφωση ἦταν καὶ στὴν Πεν-
τηκοστὴ ἦταν. Ἀλλὰ ὁ Πάπας τῆς
Ρώμης, ἐφ ὅσον δὲν ἔχω τεκμήρια
ὅτι μετέχει τῆς ἐμπειρίας τῆς θεώ-
σεως καὶ ὅτι εἶναι θεούμενος, πῶς
θὰ δεχθῶ αὐτομάτως, ἀπὸ μία χει-
ροτονία, ὅτι εἶναι ἀλάθητος; Αὐτὸ
δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω. Ἐπιστημο-
νικὰ δὲν στέκεται, ἐξ ἐπόψεως ψυ-
χιατρικῆς.  Γι᾽  αὐτό,  ἕνας  ποὺ  πι-
στεύει  στὸ  ἀλάθητο  τοῦ  Πάπα,
μᾶλλον  τρελλοκομεῖο  πρέπει  νὰ
θέλη. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι νορμὰλ
ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος.
Γι᾽ αὐτό, ἀπὸ ὀρθοδόξου ἀπόψε-
ως πρέπει νὰ δῆ τὸ θέμα, ὄχι συν-
θηματολογικά, διότι ἐδῶ στὴν Ἑλ -
λάδα ὑπάρχει πολὺ σύνθημα ἐπάνω
στὸ θέμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ καημέ-
νου τοῦ Πάπα. Ἕνας ἀκαδημαϊκὸς
ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλείση
τίποτε. Πρέπει ὅμως νὰ ἐρευνηθῆ τί
εἶναι τὸ κριτήριο τοῦ ἀλαθήτου, τί
εἶναι τὸ ἀπλανές, κ.ο.κ. Διότι, ὑπάρ-
χει στὴν παράδοση τὴν δική μας τὸ
ἀπλανές. Ἀλλὰ σὲ ποιοὺς ὑπάρχει
αὐτὸ  τὸ  χάρισμα  τῆς  διακρίσεως
τῶν πνευμάτων, ποὺ τοὺς κάνει θε-
ολόγους, ὥστε νὰ μὴ κάνουν λάθη
ὅταν  θεολογοῦν  πε ρὶ  τῶν  ἐνερ-
γειῶν τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἐνερ-
γειῶν τῶν κτισμάτων;».
Οἱ Λατῖνοι στηρίζονται στὴν αὐ -
θεντία τοῦ Πάπα.
«Σὲ μία συζήτησή μου μ᾽ ἕνα Πα-
πικό, τὸν ρώτησα:
— Μὰ ἐσεῖς θέλετε πραγματικὰ
τὴν ἕνωση;
Μοῦ ἀπάντησε:
— Ναί, πραγματικὰ τὴν θέλουμε.
— Νὰ σᾶς δώσω ἕνα σχέδιο γιὰ
τὴν ἕνωση, τοῦ εἶπα, καὶ ἡ ἕνωση
θὰ γίνη ἀμέσως.
Γιὰ  νὰ  γίνη  ἡ  ἕνωση  μεταξὺ
Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων ἐπὶ παπι-
κοῦ θεμελίου, εἶστε ὑποχρεωμένοι
νὰ  πείσετε  τὸν  κάθε  Ὀρθόδοξο
χω ριστά. Ὑπάρχουν διακόσια ἑκα-
τομμύρια Ὀρθόδοξοι, φαντασθῆτε
πόσα χρόνια πρέπει νὰ περάσουν,
γιὰ νὰ πείσετε τὸν καθένα. Ἐνῶ
ἀπὸ δική σας ἀπόψεως, ἕνας μόνο
πρέπει νὰ πεισθῆ νὰ ἀλλάξη: ὁ Πά-
πας. Σὲ μᾶς πρέπει ν᾽ ἀλλάξουν δια-
κόσια ἑκατομμύρια. Ἄντε, λοιπόν,
νὰ πείσετε τὸν ἕνα, τὸν Πάπα, καὶ ἡ
ἕνωση θὰ γίνη ἀμέσως».
Γενικά, αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση
ἀπὸ  τὴν  διδασκαλία  τῶν  Προφη -
τῶν,  Ἀποστόλων  καὶ  Πατέρων,  ἡ
ἀπόκλιση ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῶν
Τοπικῶν  καὶ  Οἰκ.  Συνόδων,  ἀλλὰ
καὶ ἡ διαφοροποίηση ἀπὸ τὶς προ-
ϋποθέσεις τοῦ ὀρθοδόξου δόγμα-
τος, ποὺ εἶναι ὁ ἱερὸς ἡσυχασμός,
οἱ βαθμοὶ τῆς πνευματικῆς τελει-
ώσεως, ἤτοι κάθαρση, φωτισμός,
θέωση ἢ πράξη καὶ θεωρία.
Τὴν Πέμπτην τῆς μετά τό Πάσχα ἕκτης ἑβδομάδος
ἑορτάζομεν τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ
καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀνωτέρω  εἰκών  τῆς  ἑορτῆς  προερχομένη  ἐκ  τοῦ  χρω -
στῆρος τῆς Ἀδελφότητος τῶν Παχωμαίων Ἁγίου Ὄρους.
Η   Α Ν Α Λ Η Ψ Ι Σ   Τ Ο Υ   Κ Υ Ρ Ι Ο Υ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ
Εἰς τὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐφη-
µερίδος  µας  www.orthodoxo-
stypos.gr  εὑρίσκεται  πλήρης
τιµοκατάλογος ὅλων τῶν βι-
βλίων ἐκδόσεως «Ὀρθοδόξου
Τύπου»  (Βίοι  Ἁγίων,  Ἡ  Ἁγία
Γραφὴ ἐξηγηµένη κατὰ τοὺς
Πατέρας εἰς ἁπλῆν γλῶσσαν,
Ψυχωφελῆ, Ἀντιαιρετικὰ καὶ
ἄλλα). Διὰ παραγγελίας Κά-
νιγγος 10, 10677 Ἀθῆναι, Τηλ.
2103816206, ΦΑΞ 210 3828518.
Ὁ «Ο.Τ.» μὲ πρωτοσέλιδον κύ-
ριον θέμα εἰς ἀνύποπτον χρόνον
εἶχεν ἀναφερθῆ εἰς τὸ Ἰσλαμικὸν
Κίνημα τοῦ πάμπλουτου Τούρκου
Φατουλὰχ Γκιουλέν, ὁ ὁποῖος δι-
εισδύει εἰς διαφόρους χώρας, εἰς
τὰς  ὁποίας  ὑπάρχει  ἔντονον  τὸ
Ἰσλαμικὸν στοιχεῖον καὶ χρηματο-
δοτεῖ ἔργα καὶ πρωτοβουλίας μὲ
σκοπὸν  τὴν  ἐξυπηρέτησιν  τῶν
στρατηγικῶν σχεδίων τῆς Τουρκίας.
Τὸ κίνημα τοῦ Φατουλὰχ Γκιουλὲν
ἔχει διεισδύσει καὶ εἰς τὴν Ἑλλη-
νικὴν  Θράκην,  ἀλλὰ  ὁ  πρώην
ὑπουργὸς προστασίας τοῦ Πολίτου
κ. Χρ. Παπουτσὴς εἶχεν εἴπει εἰς
τὴν Βουλήν ὅτι αἱ ἀρχαὶ παρακο-
λουθοῦν τὰς δραστηριότητας τοῦ
κινήματος, ἀλλὰ δὲν ἔχουν «ἀνα-
καλύψει» ἀκόμη προγεφυρώματά
του εἰς τὴν Θράκην. Τώρα ἔρχονται
νέα στοιχεῖα διὰ τὸ κίνημα αὐτό, τὰ
ὁποῖα  ἀπεκάλυψεν  ὁ  ἔγκυρος
στρατιωτικὸς  ἀναλυτὴς  καὶ  συγ-
γραφεὺς  βιβλίων,  τὰ  ὁποῖα  εἰδι-
κεύονται εἰς ζητήματα ἔχοντα σχέ-
σιν μὲ τὴν στρατηγικὴν τῆς Τουρ-
κίας καὶ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον
ἐργάζονται αἱ μυστικαὶ ὑπηρεσίαι
της κ. Μάνος Ἠ λιάδης. Τὰς ἀπο-
καλύψεις ἔκανεν εἰς τὴν Κυριακά-
τικην  ἐφημερίδα  «Δημοκρατία».
Συμφώνως πρὸς αὐτὰς ὁ φατουλὰχ
Γκιουλὲν  στήνει  προγεφυρώματα
εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἀποκαλύπτει ἐπί-
σης ὅτι ἡ συγγενικὴ μὲ τὴν Τουρ-
κίαν  δημοκρατία  τοῦ  Οὐζμπε-
κιστὰν ἀπαγορεύει τὰς Τουρκικὰς
τηλεοπτικὰς σειράς, ὅ ταν εἰς τὴν
Ἀθήνα τρία τηλεοπτικὰ μέσα «κα-
θηλώνουν» τοὺς Ἕλληνας εἰς τοὺς
καναπέδας.
Αἱ ἀποκαλύψεις
Αἱ ἀποκαλύψεις τοῦ προαναφε-
ρομένου  δημοσιογράφου  διὰ  τὸ
Ἰσλαμικὸν κίνημα Φατουλὰχ Γκιου -
λὲν ἔχουν ὡς ἀκολούθως:
«Τὸ Οὐζμπεκιστὰν παίρνει δρα-
στικὰ μέτρα ἐναντίον τοῦ Γκιουλὲν
καὶ  τῆς  διείσδυσης,  ποὺ  κάνει  ἡ
Τουρκία  μέσῳ  ἐπιχειρήσεων  καὶ
ἄλλων μηχανισμῶν.
Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν χαρακτηρι-
στικὴ ἀδράνεια τῶν ἑλληνικῶν κυ-
βερνήσεων τῶν τελευταίων ἐτῶν
στὴν ἀντιμετώπιση τῆς τουρκικῆς
διεισδύσεως στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν
ἐφαρμογὴ  τῆς  γνωστῆς  στρατη-
γικῆς τῆς “ἠπίας ἰσχύος” (βλ. “κυ-
ριακάτικη  δημοκρατία”  29.1.2012
καὶ 25.3.2012 καὶ βιβλίο “Ἡ Μυστικὴ
Δράση τῶν Τούρκων στὴν Ἑλλάδα
καὶ ἡ Σύγχρονη ΜΙΤ”), ἡ “συγγενι κὴ”
μὲ τὴν Τουρκία κεντρασιατικὴ δη-
μοκρατία τοῦ Οὐζμπεκιστάν, συν -
εχίζει νὰ λαμβάνει δραστικὰ μέτρα
ἐναντίον  τῶν  προσπαθειῶν  τῶν
Τούρκων νὰ διεισδύσουν στὴν Χώ-
 
ρα, μέσῳ ἐπενδύσεων, ἐμπορι κῶν
σχέσεων,  δημιουργίας  σχολείων
τοῦ Γκιουλέν, ὑποτροφιῶν σὲ Οὐ -
ζμπέκους φοιτητὲς κ.λπ.
Ὅπως ἔχει ἐπισημάνει στὰ προ-
αναφερθέντα δημοσιεύματα ἡ “Κυ-
ριακάτικη  Δημοκρατία”,  οἱ  κύριοι
φορεῖς τῆς τουρκικῆς διεισδύσεως
σὲ  ὅλες  σχεδὸν  τὶς  χῶρες  τῶν
Βαλκανίων, τοῦ Καυκάσου καὶ τῆς
Ἀφρικῆς, εἶναι τὸ κίνημα Γκιουλέν,
μὲ παράλληλη διείσδυση τῶν ἐπι-
χειρηματιῶν–ὀπαδῶν του, οἱ ὁποῖοι
εἶναι ὀργανωμένοι στὴν ἐπιχειρη-
ματικὴ ἕνωση “TUSKON”, γνωστὴ
γιὰ  τὴν  ὑποστήριξή  της  πρὸς  τὸ
ἰσλαμικὸ κόμμα τοῦ Ἐρντογὰν καὶ
τὴν  κυβέρνησή  του,  ποὺ  μὲ  τὴν
σειρά της ἔχει πάντα τὴν ὑποστή-
ριξη τῆς τουρκικῆς ὑπηρεσίας πλη-
ροφοριῶν ΜΙΤ.
Τὸ πρῶτο κύμα ἀντιδράσεως τῆς
κυβερνήσεως  τοῦ  Οὐζμπεκιστὰν
γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς τουρκι -
κῆς διεισδύσεως στὴν Χώρα, ση-
μειώθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ 2010. Ἡ
ἀντίδραση  αὐτὴ  ἐκδηλώθηκε  μὲ
δρ α στικὰ  μέτρα  ἐναντίον  τῶν
τουρ  κικῶν ἐπιχειρήσεων, προβαί-
νοντας σὲ μία σειρὰ ἐπιδρομῶν σὲ
ἀρκετὲς ἀπὸ αὐτές, οἱ ὁποῖες κα-
τηγορήθηκαν ὅτι ἐνεργοῦσαν ὡς
προκάλυμμα γιὰ τὸ κίνημα τοῦ Φ.
Γκιουλέν. Ἡ δραστηριότητα αὐτὴ
εἶχε ἐπισημανθεῖ ἀπὸ καιρό, ἀλλὰ
τὸ ὁρόσημο γιὰ τὴν δραστικὴ αὐτὴ
ἀντιμετώπιση τῶν Τούρκων ἦταν ἡ
προβολή,  τὸν  Μάρτιο  τοῦ  2011,
ντο κιμαντὲρ στὴν κρατικὴ τηλεό-
ραση, σχετικὰ μὲ τὴν ὑπόγεια δρά-
ση τῶν ὀπαδῶν τοῦ Γκιουλέν. Σὲ
ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἀνεφέρετο ὅτι τὰ τε-
λευταῖα δύο χρόνια, πάνω ἀπὸ 54
Τοῦρκοι ὑπήκοοι ὁδηγήθηκαν στὴν
δικαιοσύνη  γιὰ  παράνομες  δρα-
στηριότητες, ὅτι ἀπαγορεύτηκε ἡ
λειτουργία 50 τουρκικῶν ἐπιχειρή-
σεων  γιὰ  παραβίαση  τῶν  νόμων
τοῦ κράτους, ἐνῶ μὲ μία μόνο ἀπό-
φαση δικαστηρίου τῆς Τασκένδης
κατασχέθηκαν μετρητὰ καὶ ἐμπο-
ρεύματα τουρκικῶν ἑταιρειῶν ἄνω
τῶν 500 ἑκατ. δολαρίων. Μεταξὺ
αὐτῶν, δύο ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πο-
λυκαταστήματα  τῆς  χώρας,  “Tur-
kuaz” καὶ “Demir”, ἀμφότερα τουρ-
κικῶν συμφερόντων.
Σὲ ἄλλες ἐκπομπὲς ἀργότερα, ἡ
κρατικὴ  τηλεόραση  τοῦ  Οὐζμπε-
κιστὰν εἶχε ἀναφέρει ὅτι οἱ τουρ-
κικὲς ἑταιρεῖες εἶχαν δημιουργήσει
μία σκιώδη οἰκονομία, χρησιμοποι-
ώντας διπλὰ βιβλία, καὶ ὅτι εἶχαν
ἐμπλακεῖ στὴν διάδοση τουρκικῶν
ἐθνικιστικῶν καὶ ἐξτρεμιστικῶν ἰ δε -
 
ο λογιῶν. Οἱ ἐκπομπὲς αὐτὲς προ      -
 
φανῶς βασίστηκαν σὲ στοιχεῖα ἀπὸ
ἐφόδους, ποὺ πραγματοποίη σαν ὁ -
μάδες τῶν δυνάμεων εἰδικῶν ἐπι-
χειρήσεων τῶν ἀρχῶν ἀσφαλείας
στὸ τέλος τοῦ 2010, στὸ προανα-
φερ θὲν πολυκατάστημα “Turkuaz”,
ποὺ εἶναι τὸ παλαιότερο καὶ μεγα-
λύτερο  τῆς  χώρας.  Ταυτόχρονα,
ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα καὶ πλέον
σύγχρονα σχολεῖα τῆς χώρας, ποὺ
παρεῖχε ἐκπαίδευση στὴν ἀγ γλικὴ
γλώσσα καὶ λειτουργοῦσε μὲ τὴν
χρηματοδότηση  τοῦ  κινήματος
Γκιου λέν, ἔκλεισε μὲ ἐντολὴ τῶν
ἀρχῶν “γιὰ λόγους ἀσφαλείας”. Στὰ
ντοκιμαντὲρ τῆς κρατικῆς τηλεο-
ράσεως  κατηγορήθηκαν  Τοῦρ κοι
ἐπιχειρηματίες γιὰ διανομὴ προπα-
γανδιστικοῦ ὑλικοῦ τοῦ κινήματος
Γκιουλὲν καὶ γιὰ τὴν ἵδρυση οἴκων
προσευχῆς (σ.σ.: κάτι ποὺ ξεκίνησε
ὑπὸ κάλυμμα στὴν Θράκη καὶ στή-
νεται ἤδη καὶ στὴν Ἀθήνα), οἱ ὁποῖοι
εἶναι παράνομοι στὴν χώρα. Σὲ μία
ἄλλη ἐκπομπή, στὸ δεύτερο κρα-
τικὸ κανάλι Υoslar (Νεολαία) ἀνε-
φέρθη ὅτι ἄνω τῶν 12 τουρκι κῶν
ἐκπαιδευτικῶν ἑταιρειῶν, ποὺ λει-
τουργοῦσαν στὴν χώρα, ἐρ γάζον-
ταν γιὰ τὴν δημιουργία μυστι κῶν
πυρήνων τοῦ κινήματος Γκι ουλὲν
(σ.σ.:  ἴδιο  ἀκρι βῶς  συμβαίνει  καὶ
στὴν Ἑλλάδα).
Στὴν  ἴ δια  ἐκπομπή,  ἀνεφέρθη
ἐπίσης ὅτι ὁ Τοῦρκος ἐπιχειρημα -
τίας Μεχμὲτ Ζε κὶ χρηματοδοτοῦσε
τὴν δράση τῆς ἐν λόγῳ θρησκευ-
τικῆς ὀργανώσεως στὸ Οὐζ μπεκι-
στάν, ὁ ὁποῖος καταδικάστηκε σὲ
φυλάκιση 16 ἐτῶν. Παράλληλα, ὁ
ὅμιλος δικαιωμάτων “Ezgulik” ἀνέ-
φερε ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια ἄνω
τῶν 50 Οὐζμπέκοι εἶχαν συλληφθεῖ
καὶ εἶχαν μπεῖ στὴν φυλακή, μὲ τὴν
κατηγορία ὅτι ἀνῆκαν στὸ κίνημα
Γκιουλὲν καὶ ὅτι διένειμαν ὑλικό,
τὸ  ὁποῖο  ἀποτελοῦσε  ἀπειλὴ  γιὰ
τὴν  δημόσια  τάξη  καὶ  ἀσφάλεια.
Ὅπως ἀνέφερε ἡ παραπάνω πηγή,
οἱ  περισσότεροι  τῶν  καταδικα-
σθέντων  εἶχαν  ἀποφοιτήσει  ἀπὸ
τουρκικὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα χρημα-
τοδοτοῦσαν  ἰδιωτικὲς  τουρκικὲς
ὀργανώσεις καὶ ἐπιχειρήσεις, προ-
σκείμενες  στὸ  κίνημα  Γκιουλέν.
Πέραν τῶν δραστικῶν αὐ τῶν μέ-
τρων, τὸ Οὐζμπεκιστὰν ἔ κλει σε ὅ -
λα τὰ τουρκικὰ σχολεῖα στὴν χώρα
καὶ  διέταξε  τὴν  ἐπιστροφὴ  τῶν
Οὐζμπέκων φοιτητῶν, ποὺ σπού-
δαζαν σὲ τουρκικὰ πανεπιστήμια.
Θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι μετὰ ἀπὸ
ὅλα αὐτά, οἱ Τοῦρ κοι θὰ συμμορ-
φώνονταν. Τοῦτο ὅμως δὲν συνέ-
βη, διότι μὲ τὸ σύνηθες πεῖσμα καὶ
ἐμμονὴ  στὸν  στόχο  τους  συνέχι-
σαν. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦ ταν στὸ τέλος
τοῦ περασμένου Φεβρουαρίου, νὰ
ἀκολουθήσει μία νέα σειρὰ μέτρων,
μὲ πρῶτο μεταξὺ αὐ τῶν τὴν ἀπαγό-
ρευση προβολῆς ἀπὸ τὴν κρατικὴ
τηλεόραση  τῶν  γνω στῶν  δακρύ-
βρεκτων  τουρκικῶν  τηλεοπτικῶν
σει ρῶν, τὰ ὁποῖ α ἔ χουν κατακλύσει
καὶ τὶς δικές μας τηλεοράσεις, στὰ
πλαίσια τοῦ ὀρ γανωμένου σχεδίου
πολιτιστικῆς διεισδύσεως σὲ χῶ ρες
τοῦ ἄμεσου ἐνδιαφέροντός τους.
Σύμφωνα μὲ πρόσφατο (3 Ἀπριλίου)
δημοσίευμα τοῦ γνωστοῦ Eurasia-
Net,  ἡ  κυβέρνηση  τοῦ  Οὐζμπεκι -
στὰν  ἔχει  ἐντείνει  τὸν  τελευταῖο
καιρὸ τὶς προσ πάθειές της νὰ πε-
ριορίσει τὴν τουρ κικὴ οἰκονομικὴ
καὶ πολιτιστι κὴ ἐπιρροὴ στὴν χώρα
(σ.σ.: αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἐπιδιώκει
νὰ ἐπισημάνει ἡ κυριακάτικη «δη-
μοκρατία» μὲ ἐπανειλημμένα δημο-
σιεύματα  ἀπὸ  τὸν  περασμένο  Ἰα -
νουάριο). Κατὰ τὸ EurasiaNet, οἱ λό-
γοι πίσω ἀπὸ τὴν ἔντονη ἀντίδραση
τῆς  κυβερνήσεως  τοῦ  Οὐζμπεκι -
στὰν εἶ ναι ἡ αὐξανόμενη δυσπιστία
της πρὸς τὸν ἰσλαμιστικὸ προσανα-
τολισμὸ τῆς κυβερνήσεως τοῦ ΑΚΡ
καὶ  ἡ  ἀνησυχία  τῆς  οὐζ μπε κικῆς
ἡγεσίας ὅτι τὸ ΑΚΡ δὲν ἐπιχειρεῖ
ἁπλῶς  τὴν  προώθηση  τοῦ  Ἰσλὰμ
στὴν Τουρκία, ἀλλὰ σὲ ὅλες τὶς δη-
μοκρατίες τῆς κεντρικῆς Ἀσίας.
Ἀνάμεσα στὰ μέτρα ποὺ ἄρχισαν
νὰ  ἐφαρμόζονται  ἀπὸ  τὸν  περα-
σμένο  Φεβρουάριο,  ἦταν  ἡ  προ-
βολὴ ἀπὸ τὰ δύο κανάλια τῆς κρα-
τικῆς τηλεοράσεως ἑνὸς νέου ντο-
κιμαντὲρ μὲ σκοπὸ τὴν ἀποδόμηση
τῆς  τουρκικῆς  προπαγάνδας  καὶ
τὴν ὑπονόμευση τῆς τουρκικῆς πα-
ρουσίας στὴν χώρα. Τὸ ντοκιμαν-
τέρ, μὲ τὸν εὑρηματικὸ τίτλο “Ἔγ -
κλημα καὶ Τιμωρία”, ἀνέφερε ὅτι οἱ
συλληφθέντες Τοῦρκοι ἐπιχειρη-
ματίες ἐκμεταλλεύτηκαν “τὸ εὐνοϊ -
κὸ ἐπενδυτικὸ περιβάλλον τῆς χώ-
ρας μας, γιὰ νὰ διαπράξουν οἰκο-
νομικὰ ἐγκλήματα, συμπεριλαμβα-
νομένων τῆς ἐμπορίας προϊόντων
παράνομης  ἀντιγραφῆς  (μαϊμοὺ)
καὶ τὴν χρήση ἀνέντιμων λογιστι -
κῶν πρακτικῶν γιὰ τὴν ἀπόκρυψη
τῶν κερδῶν τους”. Τὸ ντοκιμαντέρ,
τὸ ὁποῖο περιελάμβανε καὶ ὁμολο-
γίες ὁρισμένων ἐκ τῶν κατηγορου-
μένων, ἀνέφερε ὅτι ἀρκετοὶ ἀπὸ
τοὺς  συλληφθέντες  εἶχαν  δε-
σμοὺς μὲ τὸ κίνημα Γκιουλέν.
Ἐπίσημη  ἀντίδραση  ἀπὸ  τὴν
πλευρὰ τῆς Τουρκίας δὲν ὑπῆρξε.
Τὸν περασμένο Ὀκτώβριο, πάντως,
ἡ τουρκικὴ βουλὴ ἀπέφυγε νὰ προ-
σκαλέσει  τὸ  Οὐζμπεκιστὰν  στὴν
προσ πάθεια γιὰ τὴν δημιουργία ἐπι-
τροπῶν  φιλίας  τῶν  κοινοβουλίων
τῶν χωρῶν τῆς Κ. Ἀσίας. Ἔντονη
ἀντίδραση, ὅμως, προῆλ θε ἀπὸ τὸν
κατευθυνόμενο τουρκικὸ τύπο. Γιὰ
παράδειγμα, στὸ τέλος Φεβρουαρί-
ου ἡ Hurriyet Daily News δημοσίευσε
μία συνέντευξη τοῦ Βαχὶτ Γκιουνές,
ἐκ τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ὁμίλου Tur-
kuaz, ὁ ὁποῖ ος ἵδρυσε 6 καταστήμα-
τα στὸ Οὐζ μπεκιστὰν καὶ πέρασε 9
μῆνες στὴν φυλακὴ πρὶν τοῦ δοθεῖ
ἀμνηστία καὶ ἀπελαθεῖ, κατήγγειλε
μεταξὺ ἄλ λων ὡς τελείως ἀνεδα-
φικὲς τὶς κατηγορίες τῶν οὐζμπε-
κικῶν ἀρχῶν καὶ προσέθεσε ὅτι “Πε-
ρίπου 60 ἑκατ. δολλάρια κατασχέ-
θηκαν παράνομα ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ
Οὐζμπεκιστάν”. Παράλληλα, στὸ τέ-
λος  Φεβρουαρίου  ἐπίσης,  ὁ  πρό-
εδρος τῆς προσκείμενης πρὸς τὸ κί-
νημα Γκιου  λὲν Συνομοσπονδίας Ἐ -
πιχειρηματιῶν καὶ Βιομηχάνων τῆς
Τουρ κίας “Tuskon”, δήλωσε ἔν τονα
ὅτι “ἡ κακομεταχείριση τῶν Τούρ-
κων ἐπιχειρηματιῶν πρέπει νὰ τερ-
ματισθεῖ ἀμέσως”.
Ἕνα μῆνα πρὶν (“κυριακάτικη δη-
μοκρατία” 25 Μαρτίου) εἴχαμε ἀνα-
φέρει συγκεκριμένα στοιχεῖα γιὰ
τὴν  πολιτιστική,  οἰκονομι κὴ  καὶ
θρησκευτικὴ διείσ δυση τῆς Τουρ-
 
κίας στὴν Ἑλ λά δα (σ.σ.: γιὰ περισ-
σότε ρα, βλ. πρόσφατο βιβλίο τοῦ
συντά κτη  τοῦ  παρόντος  γιὰ  τὴν
“Μυ   στικὴ  Δράση  τῶν  Τούρκων
στὴν  Ἑλ λάδα  καὶ  τὴν  σύγχρονη
ΜΙΤ”,  κλείνοντας  μὲ  τὸ  ἐρώτημα
“Ἐὰν  στὸ  ΥΠΕΞ  καὶ  γενικότερα
στὴν κυβέρνηση ὑπάρχει κανείς,
ποὺ νὰ διαβάζει τὶς ἀλ λεπάλληλες
ἐκθέσεις καὶ ἀναφορὲς τῶν ἑλλη-
νικῶν ὑπηρεσιῶν πληροφοριῶν καὶ
ἀσφαλείας”. Κρίνοντας ἀπὸ τὶς πλη-
ροφορίες μας, τὸ ἐρώτημα αὐτὸ
ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύει».
Ὁ «Ο.Τ.» εἰς ἀνύποπτον χρόνον εἶχεν ἀποκαλύψει μὲ πρωτοσέλιδον κύριον
θέμα τὰς δραστηριότητάς του
ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΙΑ
ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟΝ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΦΑΤΟΥΛΑΧ ΓΚΙΟΥΛΕΝ, 
ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ «ΔΟΥΛΕΥΕΙ» ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑΝ
Εἰς τὸ Οὐζμπεκιστὰν ἀπαγορεύονται αἱ τουρκικαὶ τηλεοπτικαὶ σειραί, ἐνῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα
ὁ νεοθωμανισμὸς συνεχίζεται
Ὁ  Τοῦρκος Φατουλάχ Γκιουλέν
Ἡ ἱστοσελίς  τῆς  ἐφημερίδος
«Πρῶ το  Θέμα»  σχολιάζουσα  τά
ἐκλογικά  ἀποτελέσματα  τῆς  Κυ-
ριακῆς  6ης  Μαΐου  ἀσχολεῖται  μέ
τήν ἐκλογήν βουλευτῶν τόσον εἰς
τήν Θράκην ὅσον καί μέ τήν ἐκλο-
γήν τῆς συγγραφέως Μ. Ρεπούση, ἡ
ὁποία εἰς βιβλίον της διά τήν Ἕκτην
Δημοτικοῦ σχολείου παρεποίει προ-
κλητικῶς τήν Ἑλληνικήν Ἱστορίαν.
Τό κείμενον ὑπογράφει ὁ δημοσιο-
γράφος κ. Παν. Σαββίδης καί εἰς
αὐτό γίνονται αἱ ἀκόλουθοι ἐπιση-
μάνσεις:
«Τρεῖς βουλευτὲς θὰ ἐκπροσω-
ποῦν τὴ μουσουλμανικὴ μειονότη-
τα τῆς Θράκης, στὴ νέα Βουλή, σὲ
σχέση μὲ τοὺς δύο τῆς προηγού-
μενης.  Συγκεκριμένα  στὸ  νομὸ
Ξάνθης μὲ τὸν κ.Χουσεΐν Ζεϊμπὲκ
(ΣΥΡΙΖΑ) καὶ στὸ νομὸ Ροδόπης μὲ
τοὺς κ.κ Ἀϊχάν Καραγιουσοὺφ (ΣΥ-
ΡΙΖΑ) καὶ Ἀχμὲτ Χατζηοσμάν (ΠΑ-
ΣΟΚ), ποὺ ἐπανεκλέγεται.
Νὰ σημειωθεῖ πὼς στοὺς δύο νο-
μούς,  Ξάνθης  καὶ  Ροδόπης,  μὲ
ἔντονη τὴν παρουσία τῆς μειονό-
τητας,  ἀπὸ  τὶς  ἐκλογὲς  τῆς  Κυ-
ριακῆς, ὑπάρχει “ἰσοπαλία” χριστια -
νῶν  καὶ  μουσουλμάνων,  μὲ  τοὺς
τελευταίους  νὰ  μὴ  κρύβουν  τὰ
“τουρ κόφρονα”  αἰσθήματά  τους.
Ἐξάλλου καὶ οἱ ἴδιοι δὲν ἀρνοῦνται
τὶς ἐπαφὲς καὶ τὶς σχέσεις τους, τό-
σο μὲ τὸ τουρκικὸ προξενεῖο τῆς
Κομοτηνῆς ὅσο καὶ μὲ τοὺς ψευτο-
μουφτῆδες.
Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ δήλωση
τοῦ βουλευτῆ ΠΑΣΟΚ Ροδόπης κ.
Χατζηοσμάν, ποὺ εὐχαρίστησε δη-
μόσια τούς “τούρκους ὁμογενεῖς”,
ὅπως ἀποκάλεσε τὰ μέλη τῆς μου-
σουλμανικῆς  μειονότητας.  “Ἐκ -
φρά ζω  τὰ  ἀτελείωτα  εὐχαριστῶ
μου  στοὺς  Τούρκους  ὁμογενεῖς
μου, πού μοῦ ἔδωσαν πάλι τὸ δι-
καίωμα νὰ ἐκπροσωπῶ τὴν μειονό-
τητά μας. Τὸ ἑπόμενο διάστημα θὰ
εἶναι δύσκολο. Οἱ ἐκλογὲς αὐτὲς
εἴθε νὰ βγοῦν ἐπωφελεῖς γιὰ τὴν
μειονότητά μας καὶ τὴν χώρα μας”
δήλωσε προκλητικὰ ὁ βουλευτὴς
Ροδόπης.
Νὰ σημειώσουμε τέλος ὅτι στὴ
Βουλὴ θὰ βρεθεῖ καὶ ἡ κα Μαρία
Ρεπούση (ΔΗΜ.ΑΡ), ἡ ἱστορικὸς μὲ
τὸ προηγούμενο βιβλίο τῆς ἕκτης
δημοτικοῦ, οἱ ἀναφορὲς τοῦ ὁποί-
ου στὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ
εἶχαν προκαλέσει σάλο, καθὼς ὁ
διωγμὸς καὶ οἱ σφαγὲς τῶν Ἑλλή-
νων  εἶχαν  μετατραπεῖ  σὲ  “συνω-
στισμὸ” στὴν προκυμαία τοῦ λιμα-
νιοῦ τῆς μαρτυρικῆς Σμύρνης…».
Ἡ μουσουλμανική μειονότης
ἐξέλεξε δύο βουλευτάς
τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί ἕνα τοῦ ΠΑΣΟΚ
Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ…
τάς ἀναριθμήτους στοάς ἀντι-
παραθέσεις  καί  «ἐμφύλιοι»
σπα  ραγμοί,  καί  προσεύχεται
εἰς  τόν  Μέγαν  Ἀρχιτέκτονα
τοῦ  Σύμπαντος  (ὁ  θεός  τῶν
Μασώνων). 2ον) Εἰσέβαλον εἰς
τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί
τήν  ἐλέγχουν  μέ  διαφόρους
χριστιανικάς καινοτομίας, αἱ -
ρέσεις καί ἰδίως μέ τήν Παναί-
ρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν
ὁποίαν, δυστυχῶς, ὑπηρετοῦν
αἱ  «κεφαλαί»  τῆς  Ἐκκλησίας
μας. Τά ὑπόγεια αὐτά ρεύμα-
τα, τά ὁποῖα κατευθύνουν τήν
Νέαν  Παγκόσμιον  Τάξιν  τῆς
Νέ ας  Ἐποχῆς  προωθοῦν  τὴν
Ἕνωσιν  τῶν  «Ἐκκλησιῶν»  ἐξι-
σώνοντας τὸ φῶς καὶ τὴν Ἀλή-
θειαν  τῆς  Ὀρθοδοξίας  μὲ  τὸ
σκότος καὶ τὴν πλάνην τῶν αἱ -
ρετικῶν Χριστιανῶν.
Τὸ Σχέδιον τῆς Νέας Ἐποχῆς
διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν «Ἐκκλησι -
ῶν» προβλέπει εἰς πρώτην φά-
σιν τὴν ἕνωσιν τῶν Ὀρθοδόξων
μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς χρι-
στιανοὺς  ὑπὸ  τὸν  Πάπαν.  Δι᾽
αὐτὸ καὶ οἱ θεολογικοὶ Διάλο-
γοι τῶν Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν
αἱρετικῶν χριστιανῶν λαμβά-
νουν τραγικὰς διαστάσεις διὰ
τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἀφοῦ Ἑλ ληνό-
φωνοι καὶ Σλαυόφωνοι Ἀρ χιε-
ρεῖς, ὑπηρέται τῆς Νέας Ἐ πο -
χῆς καὶ τῆς Παναιρέσεως τοῦ
Οἰκουμενισμοῦ διακηρύσσουν:
Ἕνας ὁ Χριστός, πολλαὶ αἱ πί-
στεις,  πολλὰ  τὰ  δόγματα  καὶ
πολλαπλασίως περισσότερα τὰ
μυστήρια. Πρὸ αὐτοῦ τοῦ δό-
γματος τὸ Συντονιστι κὸν κέν-
τρον  τῆς  Ὀρθοδοξίας,  τὸ  Οἰ -
κουμενικὸν Πατριαρχεῖον (διὰ
τῶν  μακαριστῶν  Πατριαρχῶν
Ἀθηναγόρου  καὶ  Δημητρίου
ἀλ λὰ  καὶ  τοῦ  σημερινοῦ  κ.
Βαρθολομαίου) ἀνεγνώρισεν ὅ -
λας τὰς αἱρετικὰς Ἐκ κλησίας
ὡς κανονικὰς «Ἐκκλησίας» δια-
κηρύσσων  ἐμ μέ σως  πλὴν  σα -
φῶς, ὅτι δὲν σώ ζει μόνον ἡ κα-
τέχουσα τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πί-
στεως, ἡ Ὀρ θόδοξος Ἐκ κλησία,
ἀλλὰ καὶ ὅλαι αἱ αἱρετικαὶ ὡς
εἶναι τῶν Παπικῶν, τῶν μονο-
φυσιτῶν κ.λπ. Αὔριον διὰ τὰς
ἀνάγκας τῶν ὑπογείων ρευμά-
των  τῆς  Ἀ μερικῆς,  τὰ  ὁποῖα
προωθοῦν  τὴν  Πανθρησκείαν
τῆς  Νέας  Ἐποχῆς  θὰ  μᾶς  εἴ -
πουν ὅτι ὁ Βούδας, ὁ Μωά μεθ,
ὁ Κομφού κιος καὶ ἄλλοι ἦσαν
«Χριστοί» καὶ ὅτι ὁ πραγματι -
κὸς  Χριστὸς  δὲν  ἔχει  ἔλθει
ἀκόμη εἰς τὸν κόσμον. (Μετὰ
τὴν πρώτην ἕνωσιν μὲ τὸν Πά-
παν,  θὰ  ἔλθη  ἡ  δευτέρα  ὑπὸ
τὸν Μεσσίαν τῆς Νέας Ἐποχῆς
τὸν Ἀντίχριστον).
Ἤδη ὑπογράφονται σύμφω-
να ὑπὸ Παπικῶν καὶ Ὀρθοδό-
ξων ὅτι οἱ Ἑβραῖοι δὲν σταύρω-
σαν τὸν Χριστόν. Μὲ τὰς ὑπο-
γραφὰς  αὐτὰς  ἀκυρώνουν
τοὺς Ἁγίους Εὐαγγελιστὰς καὶ
«διορ θώνουν» τὴν Ἁγίαν Γρα -
φὴν συμφώνως πρὸς τὰ κελεύ-
σματα  τοῦ  Διεθνοῦς  Σιωνι-
σμοῦ  καὶ  τῶν  αἱρέσεων,  τὰς
ὁποί ας ἔχει δημιουργήσει. Ἐνῶ
πρὸ τῆς ὑπογραφῆς αὐτῶν τῶν
συμφώνων  Ὀρθόδοξοι  Ἀρχιε-
ρεῖς μὲ πρῶτον τὸν Οἰκουμε-
νικὸν Πατριάρχην ὡμίλουν καὶ
ὁμιλοῦν διὰ τὰς «Ἁγίας Γρα-
φάς» διαφόρων θρησκειῶν. Εἰς
δὲ  τὰς  διαθρησκειακὰς  δια-
σκέψεις  μεταξὺ  Ὀρθοδόξων,
Μουσου